Shining Force, capítulo 3

Enlace ó segundo capítulo.

A arma secreta de Runefaust.

A primeira vez que empecei o terceiro capítulo, explorei toda a vila de Bustoke, falei con tódolos seus habitantes, merquei armas novas para o meu equipo, equipeinas e gardei a partida para continuala noutro momento. Estaba a xogar na versión de Steam e só empregaba o sistema de gardado do emulador como seguridade, confiando no método orixinal de falar co cura para gardar e empregar os menús que saen cando arrancas o xogo para cargar. Por algún motivo, cando volvín ó día seguinte, tiña que comezar outra vez dende o comezo do capítulo. A preguiza e outros motivo persoais fixeron que aparcase o xogo por unha semana para non ter que repeti-los mesmos 10-15 minutos.

A pícara leva unha marmota nas mans.

Polo tanto, o grupo chegou a Bustoke sete días máis tarde (na vida real, non sei canto tardou a viaxe na ficción), unha aldea edificada nas ladeiras dunha montaña moi preto dunha canteira. O exército de Runefaust raptou ós aldeáns para buscar unha arma antiga na canteira. Pero non a todos, eh! Deixaron ós vellos, ás mulleres, ós mercadores e a un home que toleou e que encarceraron. Unha das mulleres que ficou foi Diane, unha arqueira elfa que tamén se apúnta á forza brillante. Con 15 membros xa no fato, temos demasiados para levar ó combate, xa que o máximo é 12. Polo tanto, toca a parte máis dura para o líder, as exclusións:

  1. Gong, foi un pracer terte no grupo pero as túas curas non son necesarias de todo e os teus puñazos non serven para moito. Excluído.
  2. Arthur, un cabaleiro con nove puntos de vida, en serio? Lin no manual que tamén pode facer maxia porque no único combate que o empreguei non me decatara, pero nin iso fai que se libre. Excluído.
  3. Hans, agora temos unha arqueira que ten un nivel menos ca ti pero mellores estadísticas. Excluído.

Os restantes membros pasaron polos mercadores para gasta-lo ouro acumulado e actualiza-las súas armas. Desta vez, ó contrario que na primeira saída falsa, non me molestei en actualiza-los bastóns dos magos porque só serven para incrementar a forza dos ataques físicos e non os emprego moito para iso. Vaiamos entón cara a canteira para salvar ós homes, ver o que andan a facer aí os de Runefaust e, xa de paso, a buscar unha cura para a tolaría do encarcerado.

Cos cartos que teño podo mercar toda a tenda dúas veces, fixen as matemáticas.

Unha característica do xogo é que os inimigos tamén soben de nivel trala cortina. É dicir, os magos escuros que aparecen nesta novena batalla non teñen as mesmas estadísticas que os que esmagamos na cuarta. Certo é que as estatísticas dos mesmos pódense consultar no medio da batalla, pero é unha pequena inversión de tempo de xogo que polo de agora non me compensa: prefiro golpealos ou deixarme golpear para calcula-la súa forza a ollo dependo do dano feito/recibido; inda non me levei ningún desgusto con este procedemento. Da batalla en si mesma non hai moito que contar: aproveitei por vez primeira todo o xogo que dan as unidades voadoras e só perdín a unha maga que deixei ó alcance dun elfo escuro arqueiro que lle fixo máis dano que a vida máxima que tiña.

Gaña-la batalla non solucionou tódolos problemas. É ben certo que os homes deixaron de estar escravizados e que temos a cura para Zylo, pero os malos tamén saíronse coa súa conseguindo desenterra-la arma que estaban a buscar: o ollo láser. Non fica moi claro onde a agocharon porque non deixamos nada vivo; acotío teño esa sensación de que os diálogos do xogo non transmiten exactamente o que deberían, como se fosen engadidos a posteriori ou mal traducidos. Esquezámonos diso polo de agora e centrémonos en curar ó tolo encarcerado. É aí cando aprendemos que é (e sempre foi, supoño) un lobishome que protexía á aldea até que foi envelenado e atacou ós seus. Ledo tras atoparse san, Zylo resolve xuntarse con Max. Como un lobishome parece unha boa incorporación para as vindeiras loitas, botaremos ó centauro Ken do grupo para facerlle sitio; tiña unha morea de puntos de vida, pero penso que con Mae temos cabaleiros abondo.

Como cada vez que Max e compañía saen ó mapa principal por primeira vez nun capítulo, os inimigos están aí agardando por eles. Desta vez o mapa é moi longo e bastante lento de percorrer debido a que é unha foresta frondosa. Hai moitos escenarios, como este, que son máis unha loita contra a paciencia do propio xogador que contra os inimigos que hai no mapa. Avancei pouco a pouco pese a que ás miñas unidades voadoras terían chegado ó final nuns poucos movementos. Zylo é unha besta (literalmente) e foi o personaxe máis valioso da loita. Nada máis terminar a batalla comecei unha nova sen darme conta, por sorte non sufrira baixas polo que fun cos 12 membros incólumes (as feridas non mortíferas cúranse automaticamente ó rematar).

En movemento é máis buzaco.

Na terceira batalla do terceiro episodio atopámonos ó outro lado dunha longa ponte de pedra chea de inimigos coa arma secreta, o ollo láser, ó outro lado. Na súa primeira acción comeza unha conta atrás polo que apureime todo o que puiden para chegar a el antes que que rematase, pero non o conseguín! Cando chegou a cero disparou uns raios láser facendo moito dano a todos aqueles que estaban na ponte, incluíndo ós seus compañeiros. Por sorte, sobrevivíronme tódolos membros do grupo (varios con 3 puntos de vida, polo menos outro con tan só 1 punto) e puiden acabar co resto das unidades inimigas antes de que a arma secreta puidese disparar outra vez. Outra vitoria para a saca e outro capítulo rematado con éxito.

Ah! E outro cabaleiro-centauro uniuse ó grupo unilateralmente. Chámase Pelle e ten unha cara semellante á de Arthur, que fora excluído ó comezo desde capítulo. Non penso nin darlle unha oportunidade e iso que nin mirei os seus atributos. Espero non me estar a perder nada demasiado bo de cara ó seguinte capítulo.

  • Horas transcorridas: 6.
  • Batallas gañadas: 11.
  • Batallas perdidas: 2.
  • Membros na Shining Force: 17.
  • Mulleres na Shining Force: 6 (35%).
  • Equipo titular:

Shining Force, capítulo 2

Enlace ó primeiro capítulo.

Espírito da fonte sagrada.

O segundo capítulo comeza co equipo chegando á vila de Rindo tralos pasos de Kane. Ó chegar descubrimos que Runefaust levouse tódolos barcos menos un, que dentro de pouco virá un circo e que no teatro local hai unha obra onde un cabaleiro de Runefaust pégalle unha malleira a un feble Max. O alcalde négalle o único barco do porto ó protagonista porque di que é seu e que non o empresta. Como a vila non parece axudar moito, enfilaremos cara ó norte (sempre parece que hai que viaxar ó norte neste xogo) até chegar a Manarina. Pero os nosos inimigos intentan impedilo!

A quinta loita da miña campaña acontece nun mapa moi grande cunha ponte que facía de estrangulación natural por un banda, e un cordal que desacelera moito o movemento pola outra banda. Dividín ó meu grupo por ambas rutas e conseguín reunilo de novo na parte central, que está composta por un terreo que fai que o movemento sexa moi lento. Pacientemente coloquei ás miñas tropas cerca dos dous magos escuros protexidos por catro zombis que había na zona norte. Debido a que non entendía moi ben os patróns de movemento da intelixencia artificial, ó duro que golpeaban os rivais e á temida “dobre quenda”, perdín a Max nunha serie de ataques e tiven que repetir todo dende o comezo outra vez. O segundo intento rematou con algunhas baixas secundarias pero co escenario resolto.

Agardade, agardade, agardade… agora!

Os habitantes de Manarina (que non Mandarina) son unha xente estraña vestida coma magos escuros, resulta que foron eles os que nos agrediron antes de entrar porque crían que eramos parte do exército de Runefaust. Coa liorta arranxada, e algún mago escuro facéndolle compaña ós seus zombis-mascotas, xa podemos explorar libremente a vila. Alí atópase Anri, outra feiticeira humana como Tao que tamén é a filla do defunto rei de Guardiana. Tras contarlle, con máis ou menos tento, o que pasou co seu pai, acepta unirse ó equipo de Max para vinga-la súa morte. Dentro do edificio principal tamén hai un experimentador que converte ó protagonista nunha galiña! Até onde eu conseguín probar, creo que solo serve como recurso cómico e quizais para obter algún obxecto de dubidoso valor. O feitizo revértese falando con outro mago pero a opción de volver á forma de pita segue estando aí; pode que non descubrise todos os segredos relacionados pero dábame preguiza volvelo a tentar.

Hai outras dúas cousas interesantes en Manarina. A primeira é un home que está a traballar nun robot e que me deu un ovo de “domingo” (non sei porque pero venme á cabeza un dragón ou algún tipo de réptil) e que tamén me comentou que volvera por alí antes de liscar cara o leste, pero eu probei en diferentes momentos do capítulo e non me contou nada novo interesante. A outra cousa interesante é un orbe de luz que é o MacGuffin que necesitamos para avanzar na aventura, mais desgraciadamente está nas “cavernas da escuridade” aloxadas xusto debaixo da vila e hai que loitar contra certos bechos para conseguila.

A verdade é que as “cavernas da escuridade” están moi accesibles e non son para tanto, é pouco máis que unha edificación un algo grande farta de morcegos, zombis, magos escuros, zombis e un esqueleto; todos amoreados e sen ningún tipo de camas, cociñas ou salas de estar (de latrinas xa non falo); pero o que si que hai é un morea de cofres espallados. Inda que me molestei en abrir algúns durante a batalla, despois de esta todos ficaron listos para ser abertos, polo que non parece moi recomendable dividir ás tropas para abrilos no momento. O combate en si mesmo foi sinxelo e só cabe destacar que o esqueleto do final aguantaba moi ben os ataques e tiven que estar un bo rato zorregándolle até que é esnaquizado “despois de tantos séculos” . Detrás del, atopábase o orbe de luz.

Morre, esqueleto impío!

Cada personaxe pode levar catro obxectos enriba, un dos cales adoita ser unha arma. Os ocos poden ser empregados para levar outra arma (creo que cambiar de arma durante o combate é un acción gratuíta, inda que bastante tediosa), outros obxectos para fornecerse (como aneis máxicos), consumíbeis dun só uso (como plantas curativas) ou outras cousas especiais da aventura (como o orbe de luz). O limitado do inventario de cada personaxe fai que sexa un enredo atopar novos obxectos co protagonista, porque a miúdo teno cheo e hai que mover algún outro a un veciño e volvelo a intentar.

Co orbe de luz no peto debemos atopar agora a “fonte sagrada”. Eu volvín á cidade para conseguir máis información, pero resultou que dita fonte estaba xusto ó lado da caverna da escuridade, tras un muro que se abre coma a cova de Alí Babá. Ó empregar o orbe na fonte, aparece un espírito que conta que o fado de Max é deter toda a maldade que desexa desencadear Darksol (o superior de Kane, non me ficou moi claro cando cambiamos de inimigo principal). Para iso, temos que cruzar o mar dende Rindo ó continente do leste. Realmente iso xa o sabía, pero non había barcos! Aproveito para explorar Manarina antes de deixala atrás é convenzo a outro centauro cabaleiro, Arthur, para que veña connosco.

De volta en Rindo, falo co alcalde para ver se me deixa o barco dunha vez, pero cambia de tema dicindo que o se neto desapareceu. Como o circo chegou á vila e non sei se os circenses son de fiar acércome por alí. En efecto. O neno entrou alí e tanto os pallasos coma os monicreques son malvados! Están dirixidos por unha muller que solta o seu discurso e emigra porque ten asuntos máis importantes ós que atender. Que pasa neste mundo cos malos e as presas? Mellor para nós!

Vaise, pero xúrovos que en 5 minutos volverá.

A loita comezou ben con moito movemento por tódalas partes e aniquilando ós esbirros un por un. Pero resultou que o xefe é unha esponxa moi difícil de ferir, tamén ten un feitizo de xeo de nivel 3 que ataca nunha área en forma de “+” e que fai moito dano… tanto como para facer que Max perda o coñecemento e apareza diante do cura da vila. Na segunda tentativa volvín a converter en borralla ós inimigos secundarios e rodeei outra vez ó xefe final. Desta vez asegureime de que o feitizo de xeo non puidese facer dano a máis dunha unidade e, con paciencia e rotacións para as curas conseguín eliminalo. Non axudaba á velocidade o feito de que se curase automaticamente (sen mensaxe ningún) ó comezo de cada quenda global.

Co neto do alcalde san e salvo, volvemos para pedir a nosa recompensa. Polo camiño o neto nos conta que a muller mala queríao levar para alimentar un dragón ou algo así, que ocorrencia! Tan pronto como temos acceso ó barco a muller que tanta presa tiña vai 5 minutos aparece de novo e préndelle lume até que afonda! En fin, parece que toca camiñar até unha distante cidade para ver se aló podemos coller un barco. Para iso hai que pasar por unha sombría abadía na que semella que todos seguen ó grupo e se comportan de maneira rara. Cando xa é tarde para fuxir o supermalo Darksol aparece cunha morea de zombis e marcha… comeza a aburrir o patrón este; até boto en falla unha desas loitas que tes que perder si ou si por esixencia do guión.

Esta é a primeira batalla no que o grupo non aparece todo xunto, senón que Max comeza illado do resto do grupo, por sorte os zombis non son nada veloces e podo volvelo a situar cos seus colegas. Tiven un pequeno intre de tensión cando dous dos zombis arrodearon ó protagonista, pero a maior parte do tempo fun loitando de pouco en pouco até que só quedou o zombi máis poderoso. Non cambiara de posición durante toda a loita e nin se inmutou até que empezou a recibir espadadas, pero entón xa era demasiado tarde para que puidese facer algo pola súa non-vida.

Toda esa xente de abaixo aparece detrás de Max cando atopa líos, son coma unha familia-helicóptero.

Trala batalla os medio-falcónidos Amon (muller) e Balbaroy (home) únense ó grupo! Dannos tamén a pista de que temos que pasar por Bustoke e ofrécense a guiarnos. Fin do capítulo! Vémonos no seguinte!

  • Horas transcorridas: 4.5.
  • Batallas gañadas: 8.
  • Batallas perdidas: 2.
  • Membros na Shining Force: 14.
  • Mulleres na Shining Force: 5 (36%).
  • Equipo titular:

Shining Force: capítulo 1

Coido que Shining in the Holy Ark foi o primeiro xogo de rol por quendas que xoguei na miña vida; recordo estrealo cun amigo de nome semellante a un dos protagonistas, cada quenda de combate eu manexaba ó protagonista (mandándolle atacar), preguntáballe ó meu amigo que quería que fixese o seu case-homónimo (atacar, o 95% das veces) e entre os dous escollíamos a acción da curandeira do grupo (case seguro que atacar se todo ía ben). É probábel que a sutileza do combate táctico pasase por riba de nós sen decatarnos. Inda así, e pese a outros problemas persoais que tiña co xogo, gustábame o suficiente para sentirme defraudado cando encontrei o Shining Wisdom para a mesma consola e resultou ser máis un xogo de aventuras que un de rol. Pero diso fará uns vinte anos e aí rematou a miña experiencia cos Shining.

Shining Force é o segundo xogo da saga e a precuela histórica do primeiro, Shining in the Darkness. Esta vez non se trata de un xogo de exploración de alxubes en primeira persoa, senón que as loitas teñen lugar nun amplo mapa onde cada personaxe ocupa unha das casas ortogonais; un xénero que despois acadaría moita sona con xogos coma Final Fantasy Tactics e con boa parte do catálogo das consolas portátiles de Nintendo.

Invasión de Runefaust.

En idades moi esquecidas, a Luz loitou contra a Escuridade para o control do mundo. O Dragón Escuro perdeu conta os Antigos e foi enviado a outra dimensión, pero o Señor da Escuridade prometeu tornar en 1000 anos… Adiviñades cando comeza este xogo? Dez séculos despois, no mundo de Rune, xusto cando o reino malvado de Runefaust está a arrasar coas súas hordas tódolos bastións do Ben, tomámo-lo control do personaxe principal. Chamémoslle Max inda que o nome pode ser cambiado.

O espadachín Max esperta tras un duro adestramento co seu mentor, ó que lle verémo-lo traseiro cando sae galopando: é o dun centauro! Hoxe en día non é unha raza moi representada nos xogos de rol, pero pronto atoparemos que non é unha vista rara en Guardiana, a cidade onde comeza a acción. No castelo tamén vemos moitos outros centauros referidos como “cabaleiros”; supoño que é bastante cómodo que o corpo de cabalería non estea repartido entre dúas especies. Alí é onde Max recibe a misión de investigar o Portal dos Antigos porque hai algunha actividade rara por aí e pode que estean tentando revivir ó Dragón Escuro de fai 1000 anos. Nese momento, aparecen uns camaradas que alicerzan a Shining Force: o guerreiro anano Luke, o cabaleiro centauro Ken, o arqueiro elfo Hans, o crego mediano Lowe, e un poco de compaña humana coa feiticeira Tao.

Lowe chegou tarde á foto de grupo.

A primeira loita do xogo é contra un grupo de trasgos, algúns ananos escuros e un cabaleiro rúnico. Tódolos membros da forza brillante comezan no sur e teñen que ir manobrando para vencer ós inimigos. Pola súa banda, o exército rival está rexido por unha intelixencia artificial que, polo menos neste momento, non parece moi avanzada: algún agardan mentres os seus compañeiros son esnaquizados nas liñas dianteiras. Non obstante, apañeime para avanzar demasiado co protagonista até que os ananos partírono en dous… Polo menos serviume para deprender tres mecánicas interesantes:

  1. Cada quenda global, repártese máis ou menos ó chou a orde en que os personaxes aliados e inimigos actúan. Debido a isto, é posíbel que un personaxe golpee dúas veces seguidas sen oportunidade do rival para afastarse ou devolvela.
  2. Algúns ataques teñen unha posibilidade de ser críticos, facendo un extra de dano, ou dobres, facendo dous ataques consecutivos. Inda non sei se pode darse o caso de que sexan dobres e críticos na mesma quenda.
  3. Cando Max morre, a loita remata, consérvanse os puntos de experiencia gañados pero pérdese a metade do ouro gardado. Polo tanto, esta lonxe de ser terríbel e até paga a pena.

Con ese coñecemento xa adquirido, e algúns dos meus personaxes subidos de nivel, intenteino de novo e foi bastante máis sinxelo. Tras obter, agora si, a vitoria, un tremor de terra complicou a ruta de volta a Guardiana, polo que toca outra vez abrirse camiño a base de hostias. Esta segunda batalla non tivo nada de especial e até conseguín repartir bastante a experiencia entre tódolos membros do grupo na medida do posíbel. Antes de entrar na cidade, parei un momento nunha ermida ó lado do mar onde o monxe medio-xigante Gong apúntase ó grupo para loitar contra Runefaust.

E Max non dixo nin ola.

Xa na cidade, atopámola destruída polas forzas do mal. Pese a iso, tódalas tendas están abertas para que poidamos gastar o ouro e, espero, financiar parte da reedificación. Non merco nada pero logro facer que outro anano guerreiro, de nome Gort entre tamén nas miñas forzas. Xa no castelo, podemos ve-la desfeita que fixo un tal Kane que liscou tras ferir de morte ó rei e deixar sen vida ó centauro mentor do protagonista. A filla deste último, Mae, aproveita para unirse ó grupo e poder vinga-la morte do seu pai. Xa temos dous cabaleiros centauros na Shining Force.

Na capela, ademais de poder garda-la partida para continuala noutro intre, tamén pódense “alzar” ós membros caídos durante os combates, por unha suma de ouro dependente do nivel do personaxe. Como era de esperar, hai unha disonancia lúdico-narrativa porque non podemos “alzar” ós mortos como o rei ou o mentor. Tras espoliar todo o que quedaba no castelo, saímos da cidade para atoparnos cunha nova batalla.

O terceiro escenario tiña un mapa moi aberto e os inimigos bastante espallados en pequenos grupos. Desta vez aprendín que os morcegos poden facer que os meus personaxes caian nun sono e non poidan actuar na súa quenda. Tiven algún sustiño e algunha baixa non planeada dalgún personaxe secundario pero nada que me fixera ter que repetila dende o comezo.

O minimapa é inda máis inútil do que parece.

Unha vez que o camiño está libre podemos chegar até Alterone, outra cidade ó norte de Guardiana que tamén ten o seu propio castelo, onde baleirei tódolos cofres que atopei antes de falar co rei. Resultou que o monarca estaba aliado con Kane e non se lle ocorreu mellor cousa que mandar ó grupo principal á cadea para impedir que desbaratasen os plans do malo. Alí, unha crega elfa que se presenta como Khris abre clandestinamente a porta e únese á forza brillante para tentar salvar ó seu pobo. Tras escapar, comeza unha batalla entre os edificios de Alterone. Por segunda vez na historia, o malvado Kane foxe porque non ten tempo ou ganas de enfrontarse contra os protagonistas; de seguro que uns capítulos máis adiante vaise arrepentir desas dúas ocasións.

A loita transcorreu sen sobresaltos pese a ter dous novos tipos de inimigos: un par de arqueiros e un poderoso mago escuro (o de poderoso tíveno que inventar porque non lle din oportunidade ningunha de emprega-la súa maxia). Ó rematar, o rei pide perdón nunha nova entrevista e sinala un pasadizo secreto polo que o fato pode continua-la súa busca no segundo capítulo.

  • Horas transcorridas: 2.5.
  • Batallas gañadas: 4.
  • Batallas perdidas: 1.
  • Membros na Shining Force: 10.
  • Mulleres na Shining Force: 3 (30%).
  • Equipo titular: