Final Fantasy II. Capítulo 1

Para escoller o Final Fantasy I fixera unha investigación das súas diferentes versións, até que atopei unha coa que estivera satisfeito. Para esta secuela simplemente lin que a versión orixinal era moi complicada e que a da PSP era recomendábel. Non teño nin idea das diferenzas entre unha e outra, pero fíome de que é boa e prefiro non saber moito máis. Arranquemos!

Antes de comezar, temos a posibilidade de nomear aos protagonistas. Eu elixín Xog’on para o primeiro (non funcionaban os acentos), Rosala para a segunda (en honor á autora de El caballero de las botas azules, que estaba a ler nese momento), Alex o terceiro (pola Laranxa mecánica) e Zapato o último (un dos meus nomes preferidos), que resultou ser o irmán perdido de Rosala cando comeza a aventura. As loitas e as mecánicas das mesmas son similares ás do Final Fantasy orixinal; a novidade ven en que non hai experiencia e niveles como tal, senón que os personaxes melloran as aptitudes que empregan en cada loita.

Como non hai clases ou profesións fixas para os personaxes, decidín darlle un xiro aos roles clásicos. Ao varudo de Alex mandeino para a fila de atrás cun arco e maxia negra. Xog’on segue na vangarda armado con mazas, un pouco de maxia branca e moita armadura. Pola súa banda, Rosala leva un machado en cada man, nada de maxia e as armaduras máis pesadas. De Zapato inda non sei ren tras catro horas de xogo, polo que non decidín o seu destino.

Inda así, algo raro hai no sistema porque Rosala é a que menos puntos de vida ten, e inda non conseguín que a súa forza acadase a inicial de Alex, mentres ca este segue a subir a súa e é o que máis puntos de vida ten. Se cadra o meu plan non é o mellor e pagareino no futuro, mais é unha mágoa que nun xogo deste tipo os personaxes iniciais non sexan un lenzo estatístico en branco, no que a súa evolución dependa exclusivamente do emprego que se lles dean a cada un.

Fora das batallas hai unha mecánica sinxela de comunicación cos personaxes do mundo. Trátase dunha listaxe de palabras chave que podemos aprender cando aparecen nunha conversación. A partires de entón, podemos preguntar por esa palabra nas falas cos personaxes importantes que atopemos, que normalmente teñen un retrato cando falan nesta versión. Este sistema, cunha reminiscencia ao Ultima IV pero moito máis limitado, é a maneira principal de progresar na trama cando rematamos as viaxes.

Polo de agora a historia avanzou pouco, cos protagonistas envolveitos no lado fébel dunha loita contra o poderoso imperio. Inda así, houbo tempo para moverse polo mundo camiñando, en canoa, barco mariño e nave voadora, e tamén para vivir escenas memorábeis. Destas últimas destacarei o sacrificio de Josef para salvar ao grupo da morte por esmagamento; recordoume a una cinemática duns xemelgos noutro xogo desta longa saga 🙁

  • Pasos dados: 14.000.
  • Puntos de vida de Rosala: 282.
  • Palabras chave coñecidas: 6.
  • Horas transcorridas: 4.

Lego The Lord of the Rings. Retorno

Na historia do Señor dos Aneis hai moitos tramas que suceden ao mesmo tempo, e todas son importantes para consecución da vitoria sobre Sauron. Non o investiguei con profundidade, pero semella que neste xogo podemos avanzar nelas na orde que desexemos, agás cando o ollo de Sauron están vixilando un camiño, xa que nese momento temos que trocar o seu foco a outra fronte. Pareceume unha idea moi boa, respectando o material orixinal, e algo que non tiña atopado noutras adaptacións lúdicas da obra de Tolkien, inda que me quedan moitos clásicos por probar.

Con outras mecánicas non simpatizo tanto, coma xa comentei nas entradas da semana pasada. A parte fundamental do xogo de derruír algo para construír outra cousa coas mesmas pezas limítase a situarnos no píxel máxico e pulsar o botón de acción. Hai outros casos nos que Gandalf pode empregar os seus poderes jedi (nótase que a versión de Star Wars precede a este e que roubaron a mecánica de alí) para mover as pezas nunha especie de Tetris tridimensional, pero os comandos non son bos e resulta algo frustrante. Para ser un xogo baseado nunhas pezas de construción, estas funcionalidades deixan un pouco que desexar.

Pero o peor de todo é a cantidade de bugs que hai no xogo. Xa me atopara con Bárbore voando, hobbits atrapados na parede e un Legolas brincando ao chou cando non debería. Pero nesta terceira parte tiven que reiniciar dúas misións porque non as podía completar. A primeira foi na escena na que Frodo e Sam disfrázanse de orcos: collín dous cascos con Frodo e non había maneira de darlle un ao seu compañeiro. A segunda foi no camiño do Monte do Destino: apañeime para chegar a un lugar ao que non debería ter acceso nese momento, e non podía nin avanzar máis nin volver atrás polo camiño normal. A razón foi que non se derrubou unha parte do escenario pola que pasara, de maneira que a plataforma na que aterrei quedou totalmente illada do resto do escenario.

Esta última misión o ten todo: unha boa idea no Frodo canso ao que Samsagaz tenlle que abrir camiño, o erro xa comentado, quebracabezas de premer o botón xusto, e unha pelexa contra Gollum na que temos que repetir a mesma secuencia catro veces. Cando todo remata, podemos volver ao mundo e completar todos os segredos do xogo. Ten o seu encanto e, de gustar máis do bucle principal, coido que intentaría desbloquear algo máis de contido. Pero acho que foi suficiente para min: collín un par de acadamentos máis e pechei o xogo até outra etapa. Supoño que o resto de videoxogos de Lego serán máis do mesmo, polo que tampouco teño présa en probalos.

  • Horas transcorridas: 8.
  • Personaxes desbloqueados: 30.
  • Mulleres desbloqueadas: 2 (6’7%).
  • Porcentaxe completada: 25’2%.
  • Xogos de palabras con Lego-las: 0.

Lego The Lord of the Rings. Torres

O comezo desta parte das dúas torres é un bo resumo do xogo. Manexamos a Sam e a Frodo mentres seguimos o camiño marcado por Gollum a tráves do Pantano dos Mortos. Realmente semella ser o Pantano de Lume da Princesa prometida, porque cada catro pasos temos que apagar un lume que apareceu espontaneamente. Non levei a conta, pero máis de media ducia de veces temos que atopar auga dun pozo para apagar a combustión repentina, e cansa un pouco.

Unha vez que os lumes remataron, aparece un Nazgûl do que temos que agocharnos. Para logralo, avanzamos de illa en illa até atopar un burato onde Sam poda agocharse e logo activamos a capa élfica que fai invisíbel a Frodo. Isto tamén hai que repetilo unhas catro ou cinco veces, e en ningún momento é divertido. Esta idea de estender un concepto artificialmente repítese ao longo do xogo. Algunhas veces ten unhas boas reminiscencias de The Lost Vikings, tendo que empregar o personaxe axeitado en cada momento para solucionar o problema.

Ao contrario que no clásico de Blizzard, neste xogo está sempre claro o personaxe a empregar en cada caso, xa que a interface superposta non deixa lugar a dúbidas. Da mesma maneira, non é posíbel solucionar un quebracabezas mal e quedar atascado, a non ser que demos con algún erro de programación. Con isto e co de ter vidas infinitas, xa que morrer só nos quitará algúns puntos que son fáciles de recuperar e non moi importantes, estou de acordo: encaixa ben no tipo de xogo desenrolado. Se as mecánicas en xeral estivesen un pouco máis pulidas, sería un bo xogo para desconectar mentres aproveitamos para recadar todos os segredos espallados pola Terra Media.

O xogo deixa ben claro que debes repetir os niveis con outros personaxes para atopar as pezas secretas. Podes atoparte xogando a historia principal con Frodo e Sam e, de súpeto, aparece un texto de Galadriel dicindo que lances unhas frechas con Legolas para chegar a un novo lugar, inda que no momento presente non teñamos maneira de facer iso. Tamén é notábel que o xogo está pensado para xogar a dous xogadores, e coida que coa pantalla partida e as accións simultáneas pode quedar moi ben.

A historia segue a reflectir os cortes das películas de maneira máis ou menos graciosa. Polo de agora os momentos máis épicos foron cando puidemos manexar a Bárbore e arrasar con todo baixo os seus pés. Chegados até aquí, farei o empurrón final para rematar a historia con Alancadas e compañía.

  • Horas transcorridas: 5.
  • Personaxes desbloqueados: 18.
  • Mulleres desbloqueadas: 1 (5’6%).
  • Porcentaxe completada: 16’4%.

Jotun: Valhalla Edition

Ola! Por petición popular adianto a entrada deste xogo, polo que haberá algunhas referencias que non encaixen hoxe co estado actual desta páxina. Houbo algo de controversia sobre si fuxín do xogo anoxado ao final da loita contra o ferreiro durante a miña retransmisión en directo, pero nada máis lonxe da realidade. Podedes atopar o vídeo da loita e unha pequena explicación do sucedido na niña canle de Twitch.


Entre o Titan Quest, o Rise of the Argonauts e, agora, este Jotun, semella que non vou deixar un ser mitolóxico virtual sen asasinar. Particularmente, nos tres casos lóitase contra titáns, polo que un bo candidato para continuar esta temática sería o Titan Souls, inda que non teño acceso a el neste momento. Ademais hai certas similitudes entre este e o Jotun, xa que basicamente ambos son definidos polas súas pelexas contra xefes, como xa veremos máis adiante.

O primeiro que destaca son os gráficos debuxados a man, que a miúdo aproveitan o zoom dramático para xerar bonitas e profundas estampas. Xunto aos debuxos, as voces narradoras en idioma islandés son o outro punto salientábel dende o primeiro minuto. Así tomamos o control de Thora, unha afouta guerreira armada cun machado que intenta demostrar despois de morta aquilo que non tivo oportunidade de facer estando viva. Para gañarse un posto como valquiria terá que atopar en cada curruncho do mundo un par de runas e loitar contra o titán residente.

A parte de percorrer cada escenario soe ser máis un exercicio de de orientación ca un desafío tradicional, no mellor dos casos. Outras veces hai que seguir un camiño máis ou menos linear evitando as poucas ameazas do mesmo. Só nun escenario loitaremos contra moreas de ananos que nos atacarán sen moito motivo. Estes encontros rematarán co chan totalmente cuberto cos seus corpos, provocándome unha sensación de culpa polo innecesario da masacre. Pero coido que este é máis un sentimento persoal que outra cousa, especialmente da miña lente após experimentar outros xogos coma Shadow of the Colossus ou Spec Ops: The Line.

Colosos tamén son os titáns que fan as veces de xefes finais de cada área. Son pelexas que, polo xeral, tiran cada o espectro complicado e que requirirán varios tentos para ser superadas, e paciencia. Son a parte máis interesante do xogo, pero considero unha mágoa que algúns baseen a súa dificultade en partes que se desprazan ao chou, xa que abaratan a experiencia. Os patróns de ataques son sinxelos de deprender e aproveitar para atacar, poñéndonos no papel de ter que escoller entre golpes rápidos e fébeis ou lentos e poderosos; o clásico nestes casos. Unha morte fará que teñamos que volver ao comezo da pelexa, listo para darlle un novo tento.

Superei a historia en tres hora e media, pero inda fica un bo camiño para completalo totalmente. Ademais de viaxar polo mundo recuperando todas as melloras que deixei por aí sen recoller, tamén teño varios desafíos abertos relacionados cos xefes. Hai un novo modo Valhalla onde poderemos loitar de novo contra eles con máis dificultade, e unha boa colección de acadamentos se conseguimos liquidar aos titáns con velocidade ou con certas restricións. Pero, coma case sempre, deixarei iso para outra volta.

Lego The Lord of the Rings. Comunidade

Na miña primeira experiencia cun videoxogo de Lego, un de superheroes na Playstation 2 xa hai moito tempo, decidín tras quince minutos que non era para min. Supuxen que eu era a excepción porque hai unha morea de franquías que foron adaptadas a este estilo de xogo, pero aproveitando que regalaron este baseado na obra de Tolkien para darlle un segundo tento. Vaia tamén por diante que nunca tiven nin bloques nin bonecos desta marca, polo que esa parte de nostalxia tampouco vai comigo.

O xogo comeza coa narración de Galadriel sobre os feitos que deron paso á Terceira Idade. Podemos manexar a Isildur e ao seu pai Elendil loitando contra un Sauron xigante e, tras a loita, levando o anel único ao Amon Amarth (ao monte, non ao grupo). Logo aparecen un par de escenas sobre o que pasou co anel, fóra dos eventos deste libro. Logo, outra escena de Gandalf, Bilbo, Sam e Frodo. E despois xa obtemos o control destes dous últimos hobbits camiñando pola súa aldea. Esta parte manexábel non dura moito, pois unha vez que chegamos ao destino indicado, comeza outra animación coa incorporación de Merry, Pippin e os xinetes escuros.

Con tanta exposición sen ter o control, fica claro que o xogo está directamente baseado nas películas de Peter Jackson. E non só é que as escenas, ángulos e cortes sexan os mesmos, tamén as liñas dos personaxes están sacadas tal cal das películas. Certo é que en cada momento hai algún personaxe facendo algo gracioso para romper a posíbel seriedade, engadindo algo de humor moi sinxelo apto para todos os públicos que será pauta durante todo o xogo.

No apartado das mecánicas do xogo tamén prevalece a sinxeleza. Só completei a parte da Comunidade do Anel, pero coido que o patrón fundamental non cambiará nin un ápice. Consiste en avanzar polo escenario tridimensional até chegar a un quebracabezas que bloquea o paso. Nese momento podemos esborrallar todo o esborrallábel para obter as pezas que precisaremos. Logo simplemente é cuestión de acercar o personaxe necesario ao lugar sinalado para poder progresar un pouco máis.

Cada un dos personaxes ten as súas propias habilidades especiais. Por exemplo Legolas pode saltar alto e lanzar frechas, Gimli pode derrubar certo tipo de bloqueos, e Samsagaz é o xardineiro-incendiario especialista en facer crecer plantas e empezar lumes. Nin vos imaxinades a cantidade de problemas que se poden solucionar neste xogo aplicando lume!

Polo de agora inda non simpatizo moito con este estilo de videoxogo, pero o meu plan é continuar até o final porque semella non ser moi longo e é outra maneira de re-experimentar o mundo de Tolkien.

  • Horas transcorridas: 3.
  • Personaxes desbloqueados: 13.
  • Mulleres desbloqueadas: 1.
  • Porcentaxe completada: 9’4%.