Xadrez. As miñas aperturas

Tiña esta entrada escrita dende hai algúns anos. Pretendía ser un bosquexo para terrae, pero nunca lle atopei un fío condutor para contar algo realmente interesante e nin sequera ten un final claro. Inda así, coido que é perfecta para esta páxina, que non pretende ser máis ca un diario lúdico persoal.


Cando xogaba ao xadrez na escola, aprendemos a apertura italiana con certa profundidade, incluíndo moitas das liñas alternativas máis comúns. Tamén houbo algúns membros do equipo con afinidade pola española e un que gozou da súa posición coma último taboleiro en competicións por equipos para levar á dama a pasear nos primeiros compases e probar algún compañeiro rápido. Unha estratexia que neses niveis de xogo era estrañamente efectiva e que, no peor dos casos, lle garantía unha partida rápida e a liberdade de xogar ao fútbol o máis cedo posíbel.

Igual de tanto xogar e afrontarme á apertura italiana, como melloraba, comecei a investigar outras liñas de movementos iniciais que puideran levar a outro tipo de posicións máis abertas. Dende o principio descartei dedicar os meus estudos ás que comezaban co peón do rei, porque permitían ás negras sacar todo o seu arsenal de teorías para responder con defensas coma a siciliana, a francesa ou a Caro-Kann. Non me gustaba demasiado ningunha para o lado branco, a pesar de que a última mencionada sempre terá un lugar no meu corazón pola súa estrutura de peóns e por ter o nome máis satisfactorio de pronunciar de toda a enciclopedia de xadrez.

A apertura inglesa tiña o seu encanto, pero non parecía moi forte e xa tiñamos un entusiasta da mesma no equipo, e non quería pisalo. Por tanto decidín quedarme entón coas ramas que comezan adiantando o peón da raíña un par de casas. A beleza, e ao mesmo tempo a fealdade, de ese tipo de aperturas é que os movementos das negras case non importaban para desenvolver o plan de acadar unha posición complicada e tensa na que hai que loitar por colocar as pezas nas mellores posicións até o inevitábel momento no que todo se desfará e comezará a haber fortes baixas para os dous bandos. Non moi diferente dunha Guerra Fría que pode desencadear bombardeos nucleares masivos.

Para garantir que este plan se leve a cabo, tentaba por todos os medios asegurar que calquera intento de abandonar estas estreitas posicións fora castigado dándome algunha vantaxe que, por pequena que fose, podería arrastrar até o final do xogo e así acadar a vitoria final. Inda hoxe, moito menos hábil na arte do xadrez e xogando contra adversarios moito menos esixentes, sempre vexo como un forte inexpugnábel o de lograr unha vitoria despois de perder un peón (inda que na última partida que xoguei colgueime un cabalo e tardei dúas xogadas en decatarme; cousas da falta de práctica).

Cando era a miña quenda de xogar coas pezas negras o plan era máis ou menos semellante, polo menos ao comezo. No nivel no que competía nese momento, xogábase bastante o mesmo gambito de dama que dominaba coas brancas, polo que tiña unha boa porcentaxe das partidas cubertas. Ademais, dadas as características das posicións resultantes desa apertura, chegou un punto que a vantaxe innata das brancas case se disipaba. Non obstante, inda tería que cubrir o caso habitual onde o meu opoñente branco abría co peón do rei avanzándoo dúas casas.

Pasei bastante tempo buscando respostas que me compraceran e probando as liñas candidatas cos meus compañeiros de equipo máis próximos. Ao final acabaría optando pola defensa rusa, inda que requiría certa colaboración porque se basea en replicar os dous primeiros movementos das brancas. Se o gambito da dama parecíase á Guerra Fría, podemos imaxinar a defensa rusa como aqueles pilotos de avións da Primeira Guerra Mundial que saudaban aos seus supostos inimigos cando se cruzaban en pleno voo porque sabían, como os cabalos da posición, que non poderían derrubar aos seus adversarios (e tamén porque seguramente vían máis coma colegas aos pilotos do outro bando que aos seus superiores). Curiosamente, e de ningún xeito relacionado co mundo do xadrez, un piloto ruso sería o primeiro en derrubar un avión inimigo, estrelando o seu propio vehículo contra el na batalla de Galicia en 1914.

Ao poñela en práctica, decateime de que moita xente tiña medo do que esta defensa lles puidese depararlles e, a cotío, remataba resultando nunha “catro cabalos”, do tipo que non vía dende os meus tempos mozos. Aí tamén tiña algúns trucos se o outro optaba por continuar cunha variante do italiana porque un aparente sacrificio de cabalo podía acabar nunha posición moi tola, aberta e igualada. Nese caso, aproveitaba, xa de paso, para xogar un pouco coa psicoloxía do meu adversario. Coa defensa rusa, e ás veces sacando á dama a pasear moi cedo por esixencias do guión, semellaba que eu tiña un comportamento pouco convencional e que só quería xogar ao fútbol o antes posíbel. Pero se seguía respondendo “ao toque” a todas esas xogadas que tanto tempo lles levaron pensar, podería parecer un rival máis débil do que realmente era. Obviamente, en canto remataban as liñas que memorizara, deixaba de lado esa fachada e continuaba co xogo, que normalmente era igualado, pero xa levaba polo menos uns minutos de marxe no reloxo.

Deixa unha resposta

Agradécense todos os comentarios, por moi vella que sexa a entrada. Todos os campos son opcionais e non se garda absolutamente ningunha información persoal a maiores, nin sequera a vosa IP.