Soul Blazer

Unha cousa que me sorprende das boas secuelas, dos videoxogos neste caso, é o ben que moitas delas conservan parte da esencia cando trocan algún compoñente significativo. O exemplo clásico é o brinco de dúas dimensións a tres, e como sagas coma Zelda, Metroid e Mario apañaron para actualizarse conservando os convenios, estética e estilo. [continuar lendo]

Castlevania: Aria of Sorrow

Con este Aria of Sorrow poño punto final á triloxía de Castlevanias da Game Boy Advance, os que serviron coma continuación do clásico Symphony of the Night. Inda que xa xogara e rematara os catro no pasado, diría que nunca me decatei do formulaico dos nomes; se algún día hai unha versión galega eu propoño un Castlevania: Muiñeira of Pain reconvertendo a Lexión na Santa Compaña. [continuar lendo]

O señor dos aneis LCG. O anel viaxa cara o sur

Os cinco hobbits apañáronse para deixar atrás aos xinetes negros no anterior capítulo e chegar a Rivendel. Alí decidiuse que o anel terá que viaxar ao sur, levado por Frodo e acompañado polo resto dos pequenos protagonistas. A novidade desta misión é que temos unha primeira misión que é bastante beneficiosa, xa que nos reparte algunhas cartas de balde logo do concilio de Elrond; lembroume á interpretación no xogo de taboleiro de Reiner Knizia que tamén conta a historia do libro máis famoso de Tolkien. [continuar lendo]

O señor dos aneis LCG. Os xinetes negros

Tiña pendente a continuación da saga dos Xinetes Negros logo de superar a primeira misión con Gandalf e uns poucos hobbits. Un par de días despois, dinlle un segundo tento á segunda, Un coitelo na escuridade, pero fracasei na última fase cando apareceron todos os Nazgûl que mesturei na baralla de encontros sen ter maneira de esquivar os seus ataques no outeiro do vento. [continuar lendo]