The Textorcist: The Story of Ray Bibbia

Este xogo é unha mestura de inferno de balas e mecanografía. Con esa única frase defínese perfectamente este deseño. Se engadimos que todas as loitas son contra xefes e que, entre unhas e outras, hai pequenos escenarios crebacabezas, xa teriamos o núcleo lúdico establecido. A narrativa, pola súa banda, conta a historia de Ray Bibbia, un exorcista autónomo que traballa á marxe do Vaticano nunha Roma moi decadente. O xogo foi desenvolto por un equipo italiano e publicado no ano 2019, incluíndo diferentes modos de control para tamén permitir empregar un mando.

Este último dato enciclopédico atopeino agora, cando se me deu por escribir o parágrafo anterior tan eslamiado, xunto coa posibilidade de trocar o sistema de movemento nuns axustes ocultos. De saber iso mesmo con anterioridade, a experiencia tería sido bastante diferente, xa que apartar a man dereita do seu sitio para mover o protagonista coas frechas sempre me resultaba pouco natural e que ía totalmente en contra de calquera xogo que teña a mecanografía como compoñente. Condicionou tanto os desafíos que aceptei que non sería moi capaz de alternar entre un modo e o outro, e simplemente tentaba atopar unha posición segura onde escribir o máis rápido posible antes de ser golpeado por algunha dos millóns de balas da pantalla. Nese caso, o protagonista perde o seu libro sagrado pero non recibe dano, e temos unha fiestra de invulnerabilidade para recuperar a Biblia e continuar o exorcismo. Abusei moitísimo desta mecánica, sen vergoña ningunha.

Con esa estratexia, a miña primeira pasada polo xogo levoume tres horas activas, logo das cales desbloqueáronse novas modalidades de xogo e dificultades, que non teño previsto visitar. A idea non me resultou mala e é un esforzo nobre pero, postos a repasar o de teclear a toda velocidade, preferiría volver ós Typing of the Dead. Os entremeses a modo de aventura gráfica non me resultaron para nada interesantes, e moitas veces semellaba que había que atopar o píxel máxico para poder avanzar por eles. O mesmo coa historia principal, que non me convenceu en ningún intre por moito que detalles da ambientación si que me resultasen ben curiosos. Ese Nápoles tan asiático ou a banda de black metal vegano foron as notas máis simpáticas do guión, que en xeral non era para min.

Deixa unha resposta

Agradécense todos os comentarios, por moi vella que sexa a entrada. Todos os campos son opcionais e non se garda absolutamente ningunha información persoal a maiores, nin sequera a vosa IP.