Storyteller
Aproveitando ao máximo o único servizo de subscrición que pago, descarguei este Storyteller para o meu Android, un teléfono que comeza a perder forza ultimamente, inda que non me podo queixar da inversión de 146€ hai 6 anos. Se cadra por esa vellez, debo salientar que este xogo quece moito o meu terminal e bebe da batería sen pausa. Mais tampouco é tan grave porque case pode ser rematado nunha carga completa.
A idea é organizar os escenarios, obxectos e personaxes nunhas viñetas para que conten a historia cuxo título aparece arriba. Trátase entón de ir resolvendo os diferentes crebacabezas nos que, inicialmente, teremos que comprender as diferentes interaccións entre as pezas. Así, inda que nos primeiros capítulos as personaxes son intercambiables, por exemplo permitindo parellas homosexuais, máis adiante atoparemos outras cos cadanseus comportamentos nun escenario concreto: pode ser que un mordomo non teña reparos en ser un asasino, namentres ca o duque precisa un móbil para o mesmo ou a duquesa négase a coller calquera tipo de arma. Esas regras non están escritas en ningures, senón que terán que ser derivadas mediante proba e erro. Con todo, isto non é nada especialmente molesto nin penso que exista algunha alternativa real para comunicar eses comportamentos. En moitos casos reflicten os de historias clásicas polo que un mínimo de cultura básica é abondo.
Por moi orixinal e simpático que me resulte o deseño, teño que confesar que o maior problema é o doado dos contos a contar. Nalgúns casos existe un desafío adicional (que supoño que é opcional, pero eu completei todos) que esixe atopar unha variante da solución que cumpra algún outro requirimento. Precisamente foi nun deses nos que tirei de axuda externa por primeira e última vez. Confundiume inicialmente que houbera dous deses desafíos adicionais, e non tiña nin idea de se había que satisfacer ambos ao mesmo tempo ou non. A resposta era que non, pero inda con esa información non era capaz de encontrar a sucesión de eventos desexada. Ao final mirei a solución, que pasaba por entender que as ras son indistinguibles para os humanos, o cal encaixa cos debuxos que vemos no xogo pero nunca imaxinaría que esa confusión tamén se daba na ficción.
Esa solución resultoume enxeñosa e divertida, ao igual que moitas das situacións dos sucesivos capítulos. Non atopei máis dificultades que non se solucionasen cun par de minutos de pensar, pero todas ben espalladas entre outros crebacabezas case directos. O que me levaba a avanzar no xogo era coñecer como se comportarían as pezas novas e saber que non me quedaban moitos desafíos por diante para finalizar o xogo. Despois diso aparecerían unha decena de problemas adicionais nas que tiñamos que meter a un divertido demo para causar caos polo camiño, creando novas tolerías nos contos pasados. Pero non pasa de ser un pequeno entretemento adicional que case non suma tempo a unha experiencia que xa non tiña unha duración elevada. Por último, podería adicar algo de tempo a desbloquear os selos segredos que aparecen ao final de todo. Seguramente sexa divertido, pero a interface non da moitas comodidades para a navegación e semella que o traballo non paga a pena. E menos co meu móbil ardendo cada vez que fica a aplicación aberta, que inda ten que durar algúns aniños máis.