Punch Club
Punch Club véndese coma un xogo de xestión ambientado no mundo do kickboxing, pero en realidade é un simulador de pobreza.
O protagonista, varón coma (case?) todos os personaxes, quere vingar a morte do seu pai, e non se lle ocorre unha maneira mellor ca converterse en loitador. Pero hai un problema importante que incrementa a dificultade dese obxectivo: non ten cartos. Por tanto, non lle queda outra que traballar por diñeiro e, no tempo libre, adestrar duro nun ximnasio cunha cota de entrada escandalosa. Se fora rico podería ter as máquinas na casa e aforrar tempo e cartos, pero non é o caso, e calquera intento de aforro pódese ver truncado por un atraco nas perigosas rúas da súa cidade, xa que ao non ter vehículo propio non lle queda outra que se arriscar camiñando ou no transporte público.
O único que lle salva, outorgando algunha posibilidade de éxito á súa meta, e que a orfandade deixoulle unha casa xeitosa (inda que sen cama, polo que sexa), aforrando un aluguer que lle obrigaría a traballar moito máis e mellorar o seu corpo bastante menos. Un corpo que, inda así, empeora día tras día, perdendo parte das ganancias do duro exercicio cada día, supoño que por non ter acceso a un adestramento persoal que lle axude a estar en boa forma con menor esforzo. É dicir, outra consecuencia da súa pobreza.
Na miña partida non cheguei máis lonxe. Entendo que nalgún intre os ingresos das pelexas cobren os gastos de vivir e xa non é preciso facer outros traballos mundanos nin pagar as entradas do ximnasio. Pero, a verdade, é que o comezo xa é repetitivo e duro abondo como para querer avanzar moito máis. A mecánica de que os trazos físicos se degraden cada día é realmente molesta, xa que obriga a entrar nun bucle de traballar-comer-adestrar-loitar-durmir que rematamos, con sorte, cun mínimo incremento ao nivel físico que pode baixar se non lle adicamos máis tempo no futuro.
Logo dunha primeira sesión onde intentaba asistir a todas as loitas (obtendo poucas vitorias) pensei que igual estaba a enfocar mal o xogo e que debería centrarme nos incrementos físicos e pelexar cando estivese preparado. Así comecei o seguinte día, quizais obtendo melloras lixeiramente máis rápido, con menos esforzo mental pola miña parte e con máis aburrimento. A graza de moitos xogos incrementais é ver subir os números, pero neste caso é unha subida tan lenta e con retrocesos constantes que non dá satisfacción.
O sistema de combate redúcese a escoller os ataques do protagonista para logo ver como intercambia golpes co inimigo. Por non poder non podemos nin parar unha loita que sabemos perdida de antemán. Coido que pouco cambiarán as cousas cando o loitador abandone a pobreza, así que preferín poñer un freo rápido no lugar de continuar a sufrir a falta de cartos dun ser virtual.