Kingdom: Classic
Noutra era, este comezo da saga Kingdom sería un xogo flash, cunhas funcionalidades semellantes pero quizais sen obxectivo de vitoria, ou un xogo completo dentro dunha caixa, en cuxo caso tería varios niveis diferentes e un manual físico no que explicaría todos os mecanismos con debuxos bonitos. Mais no zeitgeist do Steam do 2015 encaixa perfectamente, para ben e para mal.
O primeiro que chama a atención son os gráficos pixelados. Pouco despois obtemos o control da protagonista, que só se pode mover enriba do seu cabalo cara os dous lados do plano bidimensional. Logo o teremos unhas moedas e aprenderemos a empregalas no moi limitado, inda que agradecido, titorial. A partir dese punto non hai máis axudas, e os seareiros máis afervoados insisten en que precisamente esa é a graza do xogo, e que o descubrimento de como funciona todo ese mundo é o que anima a repetir as partidas. Non negarei que ese foi o meu incentivo inicial, pero tras algúns fracasos rendinme ao universo das guías, supoño que como boa parte da base xogona.
Dese xeito aprendín moitas cousas que se me pasaron por alto, como que os campamentos alleos desaparecen ao derrubar certas árbores, que construír máis e máis muros non é nin preciso nin sempre positivo e que hai unidades inimigas que contraatacan coas rochas lanzadas polas nosas catapultas. Tamén que o obxectivo do xogo é derrubar todas as portas inimigas, o cal non é nada complicado amasando arqueiros e lanzando incursións a bo tempo. Aproveitando os consellos conseguín unha vitoria ben temperá que desbloqueou todos os logros de velocidade con moito tempo de sobra.
Non hai moita variabilidade entre unha partida e outra, e a que hai non marca case nada a experiencia. Por tanto, atopei dúas opcións: dar o xogo por rematado con éxito, ou ir pescar máis logros. Eu fun por esta segunda vía, a cal pasaba por aturar 100 días sen perder. Non era complicado, pero si que puxo a proba a miña paciencia e a funcionalidade de ter varios xogos correndo ao mesmo tempo na Steam Deck, xa que unha vez que alcancei unha masa crítica de arqueiros só facía falla actuar moi de cando en vez para renovar as bonificacións e adoptar máis membros para as defensas pequeno reino. E, mentres xogaba ao Super Hexagon ou ao Castlevania III, pasaban lentamente os días no xogo ata que por fin apareceu ese C romano que marcaba a supervivencia dun cento de días.
Agora só me faltaban dous desafíos para rematar con todos os logros: sobrevivir 8 días sen que se caia ningunha moeda e 9 sen que o cabalo corra. Ambos son delicados porque un pequeno despiste bota por terra todo o traballo, e nin sequera hai maneira de saber se o proceso vai ben. Levoume dous tentos, pero conseguín ambos na mesma partida, suando cada vez que quería contratar un aldeán ou que me quería mover sen correr. Confesarei que non foi especialmente divertido, pero a ansia de dar o xogo por completado ao 100% apoderouse de min. Por sorte iso xa pasou e, como non teño máis da saga, non creo que volva a estes reinos de estratexia e exploración, inda que teño a miña curiosidade sobre as secuelas, por se veñen ser o mesmo con máis mecánicas ou aproveitan para incluír sorpresas.