Unhatched
Velaquí un xogo que non imaxinara. Pódense poñer varias etiquetas que o intenten definir, pero a idea é unha serie de crebacabezas en forma de xogo de cartas sen azar, xa que escollemos os tres pares de cartas que conformarán a baralla de cada encontro, incluíndo a súa orde. Para facer tal cousa, nunca teremos moitas combinacións posibles, xa que as cartas de cada nivel non pasan de seis pares, pero hai que entender ben o obxectivo e analizar as xogadas rivais (que sempre son as mesmas ante as mesmas circunstancias) para saber que cartas poñer en que orde e que accións tomar sobre elas.
En cada quenda colleremos a carta superior da baralla, escolleremos unha das súas dúas accións posibles e aplicaremos as consecuencias. Estas varían e aproveitan a virtualidade do xogo para facer cousas como crear cartas novas (de maneira determinista, claro) e, inda que a narrativa varíe, o obxectivo é atacar á baralla opoñente ata que fique sen puntos de escudo. Iso simbolizará vitorias como gañar un combate físico, un xuízo, unha negociación ou pintar ou adestrar ao noso propio dragón. Este será unha peza central nunha historia que troca en cada capítulo de escenario e ton sen buscar unha coherencia. Semella que foron creando novas expansións sen pensar moito no que viña antes ou despois, pero é algo que tampouco importa moito porque a tolería é parte do encanto. Tamén hai que mencionar que integra moi ben as escollas feitas ao comezo, como por exemplo a banda coa que equipei a protagonista ou os trazos do dragón amigo.
Non sería posible sen a axuda da misteriosa máscara que tamén nos acompaña. Antes de cada partida, dá consellos sobre como vencer, e son sempre certos e axeitados. Ás veces que se pon a durmir teremos que prestar atención ao xogo rival e as consecuencias das nosas propias cartas para dilucidar o asunto, pero case sempre acabei dando coa solución en menos de cinco minutos. É certo que, nalgún dos crebacabezas do comezo, vencín sen saber como, seguramente porque inda non entendía ben o que pasaba, e que din cunha posición que non se podía gañar sen reiniciar todo o episodio por non escoller ben na preparación previa, tras o cal fiquei alerta ante novas posibilidades de repetir iso que non sucederon.
Contra todo prognóstico, unha vez rematado o xogo, cabe a posibilidade de rexogar porque, tras tanto escenario, non creo que lembre case ningunha das solucións, hai varias que se poderían facer doutro xeito e hai casos nas que as condicións iniciais varían sutilmente de xeito que toca pensar noutro plan adxacente. A única dúbida é se paga a pena. Como experimento estivo ben, o deseño é sólido, non hai erros significativos nin atallos que manquen o conxunto, pero tampouco é unha experiencia definitiva. Moitas veces avancei por forza de vontade e notaba algo de preguiza cando repartían novas cartas que tiña que descifrar, sabendo que as primeiras quendas de cada novo nivel son só para entender ese sistema en particular, para o que tería que poñer a funcionar a cabeza en modo lóxico pero tamén de memoria.