Final Fantasy VI. Capítulo 2
Xa é habitual que deixe un Final Fantasy freado meses nalgún punto do comezo para logo seren retomado con máis ansia. A cuestión aquí foi que me daba preguiza adiviñar cal era o seguinte paso, xa que logo dun tempo non sabía que andaban a facer os protagonistas por ese continente. A solución non foi outra que autoconfirmar que quería rematar este xogo e, por tanto, adicarlle o esforzo mental que requiría, o cal resultou ser bastante máis baixo do agardado. Si que me perdín algo máis tarde cando obtiven control da nave voadora e podía ir a calquera lugar do pequeno mundo, porque por máis que visitaba todas as vilas non atopaba nada que avanzase a trama. O problema foi que esquecera que a base de operacións da resistencia estaba agochada nunha montaña, de maneira que non se ve claramente dende o aire. Dende alí retomei a historia e fun cara onde correspondía en cada caso, ata que a humanidade e as espers fan as paces e conviven en harmonía eterna.
Non negarei que, inda que sabía o que viña, os sucesivos conatos de final foron bos. Primeiro con ese epílogo tranquilo na verde vila de Thamasa, que pronto se converte en vermella pola destrución de Kefka. É momento entón de subir ao continente flotante, cheo de inimigos poderosos que encaixan cos dun alxube final. De feito, esa zona e a sucesións de combates previos na nave voadora, foron as únicas partes que me deron derrotas continuadas no que levo de xogo, inda que non foi nada esaxerado e, nesta edición, consérvase a experiencia gañada (inda que non outras cousas, así que é algo confuso). A xefa final alí é a Atma Weapon, e non ten moito truco, pero cando estamos a pensar xa en esnaquizar a continuación a Kefka e rematar dunha vez cos devezos magnánimos, observaremos que non temos o control para facer tal cousa, e só queda mirar como se desenvolven os feitos que culminan coa destrución dese mundo e o comezo da segunda parte do xogo. Non sen antes fuxir do continente flotante nunha carreira contrarreloxo na que, é probable, deixei que o ninja Shadow morrese por non agardar por el (unha desas cousas que se non lera a guía agora para lembrar estas partes non tería nin idea de que sucedeu).
Pero será por personaxes! Considero que hai unha disparidade bastante grande entre elas, incluíndo moitas que dá preguiza empregar no medio da loita para, inda por riba, non ter un impacto real. Por iso mesmo, inda que sempre son de facer os equipos o máis femininos posibles, estiven a favorecer a Edgar, Sabin e Strago, con algúns toques de Terra ou Locke de cando en vez. Por sorte, ás veces é preciso variar por temas de historia, así que fun manexando máis ou menos todos, pero entre o longo que tarda o samurai en cargar a barra de ataques especiais que non teñen impacto, o chasco cada vez que emprego as habilidades de retratar da pintora, a mecánica esa tan lenta e complicada do neno famélico… sempre penso que o equipo titular está claro e ben asentado, con habilidades de impacto claro e activación rápida.
Veremos como vai agora no mundo arruinado. Penso que na miña anterior incursión a este xogo, un par de décadas atrás, estiven moi preto de chegar a este punto pero abandonei antes, así que serán escenarios e sensacións novas para min. Polo de agora sorprendeume o rápido que avanza todo, xa que nunha sesión de xogo dunha hora non era raro que non pasase por varias escenas diferentes. Agardo que continúe a ser igual de dinámico e que eu non o deixe parado varios meses máis.