Cybarian: The Time Travelling Warrior
Nada máis arrancar este xogo, aparece unha mensaxe de que os “Winners don’t use saves” sobre un fondo azul e unha insignia semellante á do FBI estadounidense, que me lembrou de contado á equivalente antidrogas que saía nalgúns xogos coma o WWF Wrestlefest. Aquí trátase dunha declaración de intencións moi clara, xa que este programa non escribe nada en disco, nin sequera gárdanse as opcións dun día para outro, moito menos o progreso. Pode parecer unha decisión que mira cara o pasado para ofrecer unhas sensacións nostálxicas, pero coido que da maneira errónea. En xogos de corte clásico, coma o Altered Beast, as partidas eran curtas, cun límite de vidas para superar o desafío proposto, e non era preciso de todo implementar un sistema de gardar partida. Outras aventuras máis elaboradas, coma a do Mega Man 2, posuían continuacións ilimitadas e tamén un sistema de contrasinais para poder retomar o progreso outro día. Por tanto, ver trinta anos máis tarde un xogo que ten vidas ilimitadas, incluso con puntos de control antes dos xefes, pero que se nega a permitir que pechemos o xogo sen perder a nosa posición, é algo que choca moito cos tempos nos que vivimos.
A primeira vez pilloume de sorpresa. Xoguei quince minutos, vencín o primeiro nivel, morrín algunhas veces no segundo e, ao ver o das continuacións infinitas, decidín reiniciar o programa para confirmar se entendera ben. E abofé, tiña que comezar outra vez dende cero. Non me amolaría tanto se o deseño estivese enfocado a superar o xogo cunha única vida, pero sen esa limitación de verdade que é complicado de entender, ata o punto de que comecei a pensar se non sería unha estratexia de ventas máis ca outra cousa.
Con todo, sabedor da magnífica funcionalidade de suspensión da Steam Deck, e cunha hora e pico de marxe por diante, decidín darlle un novo tento. O primeiro nivel foi doado porque xa o superara antes e non tiña truco unha vez afeito aos padróns de ataques inimigos e aos propios ataques do protagonista (todos homes, ou máquinas, por certo). O segundo nivel lembrábao complicado porque o novo tipo de inimigo é algo complicado de esquivar, pero unha vez entendido, podía dar conta deles sen recibir un golpe de volta case nunca, perdendo varias vidas cada vez máis lonxe ata chegar ao xefe final que me levou máis dunha ducia de tentos. O terceiro nivel foi demasiado doado, porque a nova habilidade de lanzar a arma é demasiado poderosa nun xogo que basea parte da súa dificultade en esquivar aos inimigos corpo a corpo. O xefe final dese acto era, de primeiras, máis caótico que os anteriores, polo que tardei en pillar as tácticas correctas, pero acadei unha vitoria non moito máis tarde.
Só faltaba o cuarta e último nivel, consistente nunha pelexa contra o xefe final en tres fases, separadas por unhas poucas plataformas complicadas porque o seu estado inicial era diferente de cada vez e esixía saber atopar os momentos precisos para saltar. Pronto dominei as dúas primeiras fases da loita, facendo que só foran complicadas pola paciencia precisa xa que, como todos os xefes, había que esquivar ata que se puxera explicitamente nunha posición vulnerable. A terceira fase facíame perder moi rapidamente todos os corazóns de vida nada máis chegar aí, polo que non era capaz de aprender que tiña que facer. Fun pensando mentres comezaba de novo polas primeiras partes e, nun intre concreto, algo fixo clic na miña cabeza e conseguín comezar a esquivar os ataques e castigar cando era axeitado. Pouco despois xa tiña o xogo superado.
Pasara unha hora tensa, porque tampouco gusto de deixar a consola suspendida e quería ver se o podía rematar dunha vez. Así foi e, inda que a lonxitude pode ser equivalente á de moitos outros xogos de época, seguín sen simpatizar co tema do gardado (última mención, prométoo). Existen un par de logros que piden mestría de todo o contido para superalo sen recibir dano nin fracasar en ningunha combinación. Isto último é máis unha cuestión de centrarse ca outra cousa, porque require non premer o botón de continuar o ataque antes do preciso, pero é a típica cousa que converte un pasatempo máis ou menos agradable nunha tarefa que pode levar á tolaría. Como xogo solto que atopei de balde para pasar unha noitiña está ben, recomendaríao máis se non fora por iso de gard…
