Din's Legacy. Capítulo 1
Saíu unha nova expansión para o Diablo 2 remasterizado e estiven moi tentado de coller o paquete completo, pero tampouco tiña un verdadeiro interese no personaxe novo e podo agardar polas futuras ofertas. Amais diso, levaba meses co Din’s Legacy instalado na Steam Deck, un xogo independente herdeiro da saga de Blizzard cunha morea de sistemas interconectados. Xa lle dera un tento aí atrás, pero nin conseguín atopar un manexo cómodo sen teclado e rato, nin comprendín a metade de textos explicativos que saíron pola pantalla. Mais coa presión desa posible compra do novo Diablo 2, e máis enerxías e tempo para lle adicar, unha noite decidín que era o intre axeitado para aprender.
A primeira sorpresa foi comprobar que existía un sistema de control específico para mandos, polo que non sei que tanto loitara anteriormente. É limítrofe que se poida considerar funcional, pero coa axuda do trackpad dereito manexando o cursor, e configurando algúns botóns para habilidades e utilidades, apañei ben abondo. Tardei un tempiño en afacerme, pero, unha vez que o fixen, atopeime aniquilando ¿orcos? por todos lados. A verdade é que non sei con exactitude quen eran as vítimas da miña nigromanta, só sei que eu premía un botón e unha morea de barras vermellas comezaban a baixar, a barra de experiencia a subir e a dopamina an percorrer o meu corpo. Son un xogón simple.
Escollera nigromancia porque os esqueletos levantados poderían actuar autonomamente sen que eu precisara apuntar, pero atopar que unha das habilidades do primeiro nivel xa inclúe un dano-sobre-tempo en área centrada na personaxe foi todo un agasallo. Non me tiven que preocupar máis que de correr e invocar de cando en vez. Certo é que, cando tocaba danar algo en particular, tiven que tirar de ataques básicos para acelerar un pouco o proceso, pero non foi o habitual. Tiven sorte tamén ao final do escenario porque chegaron dous avatares poderosos para me botar unha man moi precisa. Un era o de Din (entendo que o Din do título), o outro era algo que comezaba por V. Non entendo por que apareceron, supoño que é unha tolaría máis que este xogo deixa ao chou.
Hai moitas áreas gobernadas polo azar, xa dende a creación do escenario. Pero, sen dúbida, a miña favorita é a de mutación de habilidades. A medida que unha personaxe sube niveis de mutación, aprende habilidades novas ou algunhas vellas gañan efectos secundarios. Deste xeito, cada personaxe é totalmente única xa dende ben cedo, e teremos que planificar cara onde levala a medida que aumenta a entropía. Isto podería ser unha ferida mortal noutro tempo, no que me daban ganas de comezar todo dende cero se me trabucaba e poñía un punto de enerxía a unha feiticeira do Diablo 2, mais hoxe en día coido que lle dá unha graza que é complicada de atopar en escenarios predeterminados.
E como a festa do chou non rematou, logo dunha longa sesión onde superei ese primeiro escenario, a miña personaxe desapareceu. O único que quedou dela foron os seus récords, pero sen nome asignado. Hai algúns restos no cartafol onde o xogo garda os seus datos, pero nada que semelle recuperable. Supoño que gardarei o recordo desas tres horas e darei un novo intento outro día, cruzando os dedos para que os ficheiros gardados non muten.