Din's Legacy. Capítulo 2
Como fiquei con ganas logo do fracaso técnico da anterior personaxe, creei unha nova nigromanta xa coñecendo un pouco mellor o que ía atopar. Desta vez puiden desactivar as mensaxes de axuda nada máis comezar, polo que non demorei a destrución dos inimigos. Esta vez o escenario era dunha invasión zombi, e non tería a sorte de que deixasen tranquila a vila, coma si ocorrera no mundo pasado. Polo menos deste xeito probaría un novo sistema que non tocara na anterior partida. O malo é que é máis unha molestia ca outra cousa. Coido que a longo de todo o escenario perdín, por unha invasión, ao vendedor de pocións (inda que xa lle mercara todas as de curación), principalmente porque non sabía que había que destruír as portas infernais que había fóra da miña base. Un dos puntos de venda deste xogo é que as urxencias das misións son reais e que, de non facer nada con elas, medraran ata se converter nun problema máis grande. Iso non me apetece tanto, pero como cada escenario é parcialmente inconexo cos anteriores pois unha derrota tampouco é definitiva, xa que a protagonista seguirá a mellorar as súas capacidades.
Polo de agora non me animei a probar o modo incondicional con mortes permanentes, polo que un falecemento da protagonista e pouco máis ca unha viaxe gratuíta ata a vila inicial. Por iso mesmo, non me preocupei cando as miñas incursións no alxube final resultaban nunha morte tras outra, para un total superior a dez cando a nigromanta anterior mantérase viva ata que atopou o seu final dixital por algún erro de programación. Tras cada unha desas derrotas, un inimigo ascendía como se isto fora o Shadow of Mordor, comezando unha nova misión para rematar coa súa vida, que seguramente tamén finalizaría a miña. E repetir.
Xa que quería facer unha partida rápida (que non conseguín) puxen a meirande parte dos puntos de habilidade no veleno en área. Funcionou moi ben ao comezo, e nada mal contra inimigos comúns, pero fixo que o resto da experiencia fose penosa. Inda que cada nivel aumenta un pouco o dano que causa, cada vez precisa máis puntos de habilidade para cada incremento, resultando nun pozo nada eficiente. Lembroume aquel paladín do Diablo 2 que montei coa aura de lume ao máximo: daba boa conta dos inimigos pequenos a cen metros á redonda pero non podía pasar do segundo acto. Apañeime para vencer o escenario, pero sería moi ambicioso levar a personaxe a un novo mundo con inimigos máis poderosos.
Por tanto, supoño que crearei unha terceira personaxe na mesma semana, pero esta vez sen partir da nigromancia e contando con empregar as mutacións maiores para conseguir un conxunto de habilidades sinérxico e poderoso. Tampouco creo que o xogo vaia trocar de maneira significativa, nin que teña o poder de persistencia doutros grandes do xénero que, tamén sexa dito, teñen moito máis presuposto e traballo enriba. No peor dos casos sempre podo mercar outro de Soldak Entertainment para ter unha nova experiencia que será similar.