Grand Mountain Adventure: Wonderlands. Capítulo 2
Pensaba botar outras oito horas neste xogo, obtendo todas as medallas de ouro, pero logo diso volvín e volvín. Agora xa sumo máis de trinta horas totais mentres continúo apañando logros. Primeiro foi o de atopar (que non vencer) todos os desafíos opcionais, logo obter o nivel máis elevado de puntuación onde antes conseguir as medallas de ouro, e agora só me resta apañar os tickets dourados espallados polo mapa para conseguir o cen por cento dos logros. Se inda así non me chega, hai máis cousas que completar fóra dese sistema, ou simplemente mellorar as puntuacións ou devagar polas diferentes montañas. As posibilidades son infinitas.
Do mesmo xeito, tamén é igual de infinito o catálogo de xogos ao meu alcance. Cada noite que atopo uns minutos de acougo neste Grand Mountain Adventure non estou a probar outras xoias que poida haber por aí. Porque enriba da táboa de esquiar os desafíos non son doados, pero como as repeticións son rápidas e cada tento non leva nunca máis dun minuto, non hai unha presión real. Mentres xogo penso nos outros títulos que me gustaría probar ou revisitar, pero o esforzo mental de comezar unha nova aventura fóra destas montañas semellaba bastante alto. E así pasaron semanas, sen que fixera moitos avances noutras frontes. Tampouco tiña ganas de escribir para aquí, así que non quixen forzar.
Se non fora polo meu perseguimento dos logros, diría que isto é ao que se refire a xente cando di iso de “xogar mellor”: ficar tranquilo cun xogo no lugar de bater a todas bandas como tendo a facer. Coido que estivo ben para este período de tranquilidade, pero xa boto de menos descubrir novos deseños e quizais é un bo momento para dar un chimpo a algunha experiencia curta para limpar o padal. Quizais alternando co libro de Timandra que teño a medias, agora que confirmei que non pasa nada por non apurar os xogos e as escrituras.
