Backpack Hero. Capítulo 1
Xa probara este Backpack Hero hai algúns meses, unha noite que estaba tan canso que non sobrevivín ao titorial: semellábame moi complicado de manexar na Steam Deck e cunhas mecánicas pouco claras. Desta vez decateime de que había controis nativos para mando, polo que non tentei usar a sempre incómoda pantalla táctil, e non tiña tanto sono, polo que entendín sen problema o sinxelo das mecánicas. Foi un bo comezo para o modo historia, que pensaba que sería máis do meu estilo que o clásico roguelike ao xeito do Slay the Spire. Estaba moi trabucado.
O obxectivo dese modo historia é atopar materiais nun alxube para reconstruír unha aldea chea de animais antropomorfos. Cada incursión é unha partida ao modo principal que, dependendo dos resultados, outorgará máis ou menos deses recursos precisos para evolucionar a aldea. O problema que atopei foi que esas incursións, polo menos ao comezo, son demasiado repetitivas e que as melloras do modo de construción son moi lentas e de impacto moi pequeno. Nas máis de catro horas que lle adiquei, rematei algúns tipos variados de edificios, cuxos efectos xa nin lembro, e falei con varios colonos para saber máis do mundo e da misión principal, sen que me interesase nada diso. Abandonei tras un bo feixe desas pequenas partidas, listo para desinstalar e facer oco para outros xogos.
Mais non foi así. Decidín probar o modo de “partida rápida”, que vén sendo o modo non-historia, sen desbloqueos nin nada que pase dunha partida a outra. Apañeime para mellorar varias veces un puñal que podía empregar de balde unha vez por quenda, combinado cunha morea de defensa para aguantar mentres a arma facía o seu traballo. Lembroume bastante ao Monster Train, onde a miúdo a estratexia vitoriosa pasaba por ter unha unidade moi forte e non prestar atención aos inimigos que aparecen. Cheguei sen problemas ata o xefe final, pero aí perdín porque incrementaba o seu poder e unidades invocadas máis rápido do que lle podía baixar a vida. Chegou un punto no que a miña defensa non era abondo e perdín. Diría que por un error de programación puiden repetir outras dúas veces ese último combate, con tácticas diferentes pero idénticas resultados.
De novo, xa estaba listo para esquecerme do xogo: a partida foi moi longa para o que me ofreceu e fiquei sen ganas de repetir máis ou menos o mesmo con pequenas variacións polo traxecto. Amais, estaba convencido de que agora gañaría ao non tomar tantas malas decisións por mor da miña inexperiencia inicial. Pero, a noite seguinte, xa estaba de novo nos alxubes con Purse gañando, esta vez si, cunha arma lendaria que atopei ben cedo e que aumentaba o dano permanente con cada asasinato. Cando cheguei ao xefe final empreguei un potenciador para facer un dano esaxerado e vencer en dúas quendas.
E non parei aí. A seguinte noite probei outra personaxe, Satchel, que ten un xeito diferente de expandir a súa bolsa e algúns equipamentos especiais. Gañei maximizando os puntos de defensa pasiva e cunha poderosa arma que aumentaba a súa forza con cada quenda; cando atopei a reliquia que incrementaba a enerxía dispoñible tras cada quenda xa sabía que non habería monstro que me puidese frear. O único freo foi o que puxen eu artificialmente tras esta vitoria, porque quería probar o resto das personaxes pero era hora de contar os feitos anteriores por aquí.