Esa foi a vez que máis integrado estiven nunha pequena comunidade de xogos de loita. Algún anos máis tarde estaría xogando de novo ao King of Fighters ‘98, na tranquilidade e gratuidade da miña casa, cando tiven que parar por unha cita ineludible coa óptica. Igualmente de ineludible foi o resultado: precisaba lentes. Non me sentou ben: o meu astigmatismo non era tan alto como para requirir ese encordio constante, a xente da óptica só quería os meus cartos e eu vía estupendamente. Deixeime convencer, a desgana, e os lentes chegaron unha semana máis tarde. Púxenos de novo na casa, disposto a confirmar que non trocaba a miña percepción do mundo, pero cando puxen o King of Fighters ‘98 era obvio que estaba trabucado. Notaba como as personaxes estaban claramente formadas por píxeles discretos, algo que antes sabía pero que agora tamén percibía en directo. E así quedei: con lentes e sen rivais para xogar o King of Fighters ‘98.

Hoxe en día, moi de cando en vez, arranco este xogo, conéctome ao modo en liña e busco se hai alguén máis ou menos preto para xogar por debaixo de 200ms de ping, algo non especialmente doado porque non é unha comunidade moi grande. Se teño sorte, atopo alguén que non lle importa bater contra as miñas personaxes unha e outra vez, namentres eu tento aprender un pouco e albiscar algunha pequena posibilidade de vitoria, algo que só conseguín unha vez ata esta semana. Normalmente son vencido por calquera técnica minimamente ben executada, e cando intento facer o mesmo eu atopo un muro porque, curiosamente, non era tan invulnerable como semellaba. A verdade é que, con todo, é bastante divertido. E non podo máis que agradecer aos meus rivais que non fuxan ao atopar un desafío tan baixo.

Após máis dun mes sen xogar, volvín un sábado pola noite, que é cando soe haber máis europeos, e atopei un rival con pouco máis de 100ms de ping, algo nada habitual. Escollín a Terry Bogard, Iori Yagami e Brian Battler, mentres que o meu rival levou ao trío de New Faces. E gañei! A miña segunda vitoria da historia no modo en liña deste xogo. No desquite, repetín personaxes contra outro equipo rival e tamén obtiven a vitoria. A partir de aí fun rotando personaxes para dar máis variedade, pero a miña dominancia era total. Era capaz de prever cando ía saltar e castigalo sen medo, caía en todas as pequenas trampas que poñía, non era capaz de romper a miña estratexia de repetir sempre o mesmo ataque, etc. Seguimos así ata que xuntei dez vitorias consecutivas e marchei durmir. Non me gustou tanto estar sempre do lado gañador, coido que prefiro unha merecida vitoria contra un rival superior entre unha ducia de derrotas.

Eu vou máis a modo que todo iso, e xa me custa saber que número lle falta a 8 + 9 para chegar a 23. Mais, pouco a pouco, fun capaz de resolver os crebacabezas máis doados e aprender algúns trucos, como que a intersección entre dúas cifras que suman 3 e dúas cifras que suman 4 ten que ser, obrigatoriamente, un 1. Pero logo de superar unha ducia dos máis sinxelos decateime de que tardaba moito tempo en cada un. Non é que tivese nada en contra de pasar o tempo resolvéndoos, máis ben semellaba que non estaba a facer algo ben de todo. Decidín entón empregar o botón que autocompleta coas posibilidades para cada casa, de xeito que xa non tiña que adiviñar (ou calcular, como lle chaman os que saben do tema) que para chegar a 22 con tres díxitos diferentes só se pode facer con 5 + 8 + 9 ou con 6 + 7 + 9, e se xa hai un 7 na liña en cuestión e unha casa non pode ter un 9, pois xa queda resolta esa suma sen ter que pensar nada. E nese intre, pode haber unha fervenza de valores que case se enchen sós e, inda que resultan moi satisfactorios de poñer, non esforza para nada a aritmética mental.

Armado con esa ferramenta, saltei directamente ao problema máis complicado, deixando atrás máis dun cento sen completar; quería saber como de complicado, e divertido, sería con esa gran axuda. No comezo, parecía bastante trampa, xa que só me tiña que limitar a atopar as casas cun único número. A continuación, pasei a facer inferencias doadas para seguir enchendo o taboleiro. Cando tiven que ir máis aló, notei que a miña falta de experiencia era considerable e topei cuns escenarios que non era capaz de resolver. Foi entón cando acudín ao sistema de pistas, que non só indica como avanzar se non que tamén explica o motivo. Nalgúns casos, simplemente saber sobre que lugar podía actuar xa era abondo; noutros, mensaxes como “aplicar forza bruta” deixábame máis confuso que antes. Xa sen vergoña nin honra, cuspín por riba das miñas credenciais de xogón e resolvín case todo o que me restaba con esas guías directas. Vitoria! Non?

Non! Quería superar o desafío coa axuda dos cálculos das sumas e nada máis. Por non repetir o mesmo problema, tentei o penúltimo, pero preto do fin decateime de que non encaixaba. Non daba coa solución, así que pedín papas para localizar os erros. Dende aí foi doado chegar ao final, pero coa mesma insatisfacción logo de estar tres horas xogando (sumando todos os curtos intervalos). Non me dei por vencido e conseguiría dúas vitorias nos outros dous desafíos “moi difíciles” sen erros nin axudas directas. Foi divertido, pero máis Sudoku que outra cousa, polo menos do xeito que xoguei eu. Éntranme as dúbidas de se serei capaz de xogar unha versión física sen axudas de ningún tipo, quizais empregando unha folla de anotacións para calcular as posibles maneiras de chegar a cada resultado.

Claramente precisaba algo diferente, e a pista viu ao atopar un arco de rareza laranxa como recompensa por completar o escenario. Non me compliquei e fixen unha arqueira, xa que pensaba que co sistema de apuntar automaticamente non sería tan complicado na Steam Deck. E efectivamente, o arco era tan poderoso que non había rival que se achegase. Todos ían baixando e os meus niveis subindo sen moito esforzo, investindo en pasivas que aumentaran os ataques e cun único punto nunha explosión en área. Todo ficou redondo cando a habilidade de lanzar tres frechas dunha vez mutou para acertar sempre no obxectivo, pouco despois de que apañara un novo arco.

Curiosamente, notei unha baixada da gran efectividade dos ataques básicos ao comezar un segundo escenario. Non obstante, apañei máis ou menos ben coas frechas explosivas, pero a miña sorpresa foi maiúscula cando me decatei de que levaba a arma totalmente rota! A durabilidade é unha desas cousas que coido que non aportan nada máis que complexidade mecánica, algo que non lle sobra a este deseño. Está o tema dos escenarios, o sistema de defender a nosa base, clans cos que se negociar ou guerrear, as mutacións menores e maiores, trinta clases diferentes desbloqueadas por logros, e un longo etcétera. Algunhas son máis significativas, outras menos. Ao final eu veño aquí a esnaquizar inimigos, subir de nivel e, en menor medida, atopar obxectos mellorados. O resto sóame máis a márketing ou ideas a medio desenvolver.

Un exemplo disto é un escenario no que rematei abandonando porque, por moito que xa matara os demos máis poderosos, quedábanme unhas misións de nivel baixo para conseguir a vitoria no mundo. Pero, por máis que percorría dun lugar a outro buscando a entrada ao alxube onde se agochaban, non daba con esa presunta torre eléctrica. Perdín bastante tempo correndo polo mapa antes de asumir que non o atoparía (se é que é atopable) e pasar para outro novo. Será máis do mesmo, con números máis grandes, polo que tampouco me resulta totalmente apetecible (nunca pensei que botaría de menos a estrutura de actos e buscas do Diablo 2). Quédanme unha morea de clases por probar, pero en realidade semella que son todas bastante parecidas e sen moitas sinerxías significativas. Só podo soñar cun futuro no que o seguinte xogo de Soldak deste estilo teña personaxes tan inspiradas coma o Tales of Maj’Eyal.

Visto así, dende enriba, é bonito e calmo. Os controis, excluíndo a parte de facer pinchacarneiros no aire, son sinxelos: xirar, saltar e golpear. Os xiros van ben, e forman tamén parte do estraño sistema de aceleración consistente en moverse rapidamente dun lado cara outro, supoño que ten certo paralelismo coa realidade, pero a miña experiencia real con neve e velocidade resúmese en baixar unha pequena costa enriba dunha zorra improvisada, e xa foi moito para min. O salto actívase instantaneamente ao premer o botón, e non ao soltar, como en moitos outros xogos do estilo, o cal inda non procesei satisfactoriamente. O de golpear… pois non sei, semella fóra de lugar. Pódense golpear persoas, vehículos e ata animais indefensos. A min non me semellaba nada coherente co resto da experiencia así que pasei desa funcionalidade bastante tempo, ata que descubrín sen querer que provocaba unha aceleración considerable na personaxe. Entendino entón como algo preciso para acadar as medallas de cada montaña e non lle din moitas máis voltas.

Inda que semelle ser a típica experiencia tranquila, superar os diferentes desafíos de dificultade crecente conforme avanzamos polas diferentes estacións non será tan doado. Hainos de moitos tipos e a maioría dura menos dun minuto. Nas primeiras estacións non tiña problema en acadar os tíckets diamante, incluso sen saber o de golpear ou facer piruetas para acelerar, pero a medida que avanzaba conformeime cuns requisitos menos esixentes antes de pasar cara a seguinte. Agora mesmo estou no comezo da novena (dun total de dezaseis) e apañei todas as medallas de ouro nos desafíos indicados no mapa das anteriores, pero deixei sen apañar algúns dos billetes agochados ou dos desafíos opcionais de nivel máis elevado. O que peor fago é o de acumular puntos por piruetas, xa que non teño claro como maximizalos e tampouco é algo que se me estea a dar especialmente ben.

Todo iso nunhas cómodas oito horas. Supoño que me quedarán outras tantas ata chegar ao final, ou se cadra máis se a dificultade segue a aumentar, pero é un xogo que ben se pode coller de cando en vez para avanzar un pouco. E, se inda teño ganas despois de todo iso, tamén quedan por apañar todos eses billetes agochados que fun deixando ou deixarse baixar polas pistas sen obxectivos predefinidos.

P.D.: a verdade é que as capturas semellan máis feas do que se ve o xogo en directo.

Polo de agora non me animei a probar o modo incondicional con mortes permanentes, polo que un falecemento da protagonista e pouco máis ca unha viaxe gratuíta ata a vila inicial. Por iso mesmo, non me preocupei cando as miñas incursións no alxube final resultaban nunha morte tras outra, para un total superior a dez cando a nigromanta anterior mantérase viva ata que atopou o seu final dixital por algún erro de programación. Tras cada unha desas derrotas, un inimigo ascendía como se isto fora o Shadow of Mordor, comezando unha nova misión para rematar coa súa vida, que seguramente tamén finalizaría a miña. E repetir.

Xa que quería facer unha partida rápida (que non conseguín) puxen a meirande parte dos puntos de habilidade no veleno en área. Funcionou moi ben ao comezo, e nada mal contra inimigos comúns, pero fixo que o resto da experiencia fose penosa. Inda que cada nivel aumenta un pouco o dano que causa, cada vez precisa máis puntos de habilidade para cada incremento, resultando nun pozo nada eficiente. Lembroume aquel paladín do Diablo 2 que montei coa aura de lume ao máximo: daba boa conta dos inimigos pequenos a cen metros á redonda pero non podía pasar do segundo acto. Apañeime para vencer o escenario, pero sería moi ambicioso levar a personaxe a un novo mundo con inimigos máis poderosos.

Por tanto, supoño que crearei unha terceira personaxe na mesma semana, pero esta vez sen partir da nigromancia e contando con empregar as mutacións maiores para conseguir un conxunto de habilidades sinérxico e poderoso. Tampouco creo que o xogo vaia trocar de maneira significativa, nin que teña o poder de persistencia doutros grandes do xénero que, tamén sexa dito, teñen moito máis presuposto e traballo enriba. No peor dos casos sempre podo mercar outro de Soldak Entertainment para ter unha nova experiencia que será similar.

A primeira sorpresa foi comprobar que existía un sistema de control específico para mandos, polo que non sei que tanto loitara anteriormente. É limítrofe que se poida considerar funcional, pero coa axuda do trackpad dereito manexando o cursor, e configurando algúns botóns para habilidades e utilidades, apañei ben abondo. Tardei un tempiño en afacerme, pero, unha vez que o fixen, atopeime aniquilando ¿orcos? por todos lados. A verdade é que non sei con exactitude quen eran as vítimas da miña nigromanta, só sei que eu premía un botón e unha morea de barras vermellas comezaban a baixar, a barra de experiencia a subir e a dopamina an percorrer o meu corpo. Son un xogón simple.

Escollera nigromancia porque os esqueletos levantados poderían actuar autonomamente sen que eu precisara apuntar, pero atopar que unha das habilidades do primeiro nivel xa inclúe un dano-sobre-tempo en área centrada na personaxe foi todo un agasallo. Non me tiven que preocupar máis que de correr e invocar de cando en vez. Certo é que, cando tocaba danar algo en particular, tiven que tirar de ataques básicos para acelerar un pouco o proceso, pero non foi o habitual. Tiven sorte tamén ao final do escenario porque chegaron dous avatares poderosos para me botar unha man moi precisa. Un era o de Din (entendo que o Din do título), o outro era algo que comezaba por V. Non entendo por que apareceron, supoño que é unha tolaría máis que este xogo deixa ao chou.

Hai moitas áreas gobernadas polo azar, xa dende a creación do escenario. Pero, sen dúbida, a miña favorita é a de mutación de habilidades. A medida que unha personaxe sube niveis de mutación, aprende habilidades novas ou algunhas vellas gañan efectos secundarios. Deste xeito, cada personaxe é totalmente única xa dende ben cedo, e teremos que planificar cara onde levala a medida que aumenta a entropía. Isto podería ser unha ferida mortal noutro tempo, no que me daban ganas de comezar todo dende cero se me trabucaba e poñía un punto de enerxía a unha feiticeira do Diablo 2, mais hoxe en día coido que lle dá unha graza que é complicada de atopar en escenarios predeterminados.

E como a festa do chou non rematou, logo dunha longa sesión onde superei ese primeiro escenario, a miña personaxe desapareceu. O único que quedou dela foron os seus récords, pero sen nome asignado. Hai algúns restos no cartafol onde o xogo garda os seus datos, pero nada que semelle recuperable. Supoño que gardarei o recordo desas tres horas e darei un novo intento outro día, cruzando os dedos para que os ficheiros gardados non muten.