En cada un dos cen niveis, atoparemos un rei, unha meta á que ten que chegar e outras pezas que poderemos mover libremente segundo os movementos habituais do sucesor do chaturanga. Unha vez o rei atope automaticamente un camiño libre cara a casa obxectivo, comezará o seu movemento e pasaremos ao seguinte puzzle.

Polo camiño ata o nivel número 100, iranse introducindo algunhas pequenas mecánicas novas, coma placas que hai que premer para que se mova parte do escenario e poucas máis variacións. Emprega os típicos escenarios introdutorios nos que primeiro saen uns crebacabezas moi doados nos que entender os novos sistemas para logo complicarse. O problema é que, na maioría de casos, ese titorial é bastante innecesario, polo comprensible do asunto, e non hai nin que pensar durante o seguinte feixe de puzzles. E os máis complicados son tamén unha lotaría. Nalgúns casos son máis tediosos, xa que hai que mover unha morea de pezas, outros máis doados do que semellaban e só atopei un, na oitava decena, totalmente indescifrable e que só solucionei con varios tentos ao chou.

Rematei os cen niveis logo de dúas horas. Como mercara este xunto outros da mesma colección, tiña pensado á triloxía Unlock The King antes de vir aquí a escribir nada, pero o segundo incorpora pezas en diferentes alturas e unha leria xogar na Steam Deck tendo que xirar a cámara constantemente, así que puxen freo aquí. O Hang The Kings, tamén do mesmo desenvolvedor, semella algo diferente pero o deseño das pezas é tan moderno que xa me dá preguiza pensar cal é un cabalo e cal é un bispo, así que non o vou nin comezar.

Primeiro retomei o Downfall, onde se xoga cos malos, para probar o deus córvido espertado, que saíra novo ultimamente. Conseguín chegar ata a batalla final con Neow, pero aí perdín, sen gozar das mecánicas desta personaxe, polo que non din outro tento.

No seu lugar, instalei as modificacións de cartas quiméricas (unha certa porcentaxe dos naipes ao chou obteñen unha nova mecánica máis ou menos compensada), biomas (algunhas zonas dos mapas trocan para ter novas regras, monstros e/ou recompensas) e a clase do Packmaster (que varía as cartas dispoñibles en cada partida en función dos paquetes escollidos ao comezo). Con todo isto, montei unha experiencia familiar pero descoñecida, como se fora o meu propio Slay the Spire II. Pero máis doado, seguramente.

Perdín a primeira partida contra o corazón, en boa medida por non controlar algúns dos sistemas que me tocaron ao chou. As seguintes cinco, nos primeiros cinco niveis de ascensión foron todos éxitos. Foi aí cando me decatei de que as cartas quiméricas aportaban unha variabilidade non precisa (xa había tolería abondo coas outras dúas expansións) e facían o xogo máis doado en xeral, polo que decidín prescindir delas.

Xusto na seguinte incursión fracasei na loita final, inda que culpo máis á miña elección de paquetes do Packmaster, posto que preferín probar cartas novas a facer unha escolla sinérxica. Non foi moita magoa, porque precisaba unha escusa para trocar de aires. Calquera versión do Slay the Spire é divertida, mais logo de chegar ás 300 horas, converténdose no meu xogo máis xogado de Steam, tampouco é que me aporte moito máis da satisfacción puntual.

Explícome. No comezo ofrécesenos a posibilidade de facer a partida máis doada ou difícil trocando o número de puntos de vida e de puntos de control con dous controis separados. O meu primeiro impulso foi poñer ambos ao mínimo, pero logo de xogar sete minutos xa estaba arrepentido porque semellaba que ía ser unha experiencia penosa. Por tanto, empecei de novo, reducindo un punto de vida sobre a configuración normal pero mantendo a cantidade dos controis no valor por defecto. De seguro que así podería rematar o xogo cunha certa fachenda íntima. Ou iso pensaba, porque abandonei á hora e media sen ganas de volver.

Os compases iniciais estiveron ben. Cada pouco gañamos unha habilidade nova de movemento que nos permitirá entrar nunha zona anteriormente inaccesible para continuar co bucle. Os desafíos para ir dun lugar a outro necesitan certa precisión nos desprazamentos, pero os controis son algo esvaradizos e non resultan naturais. Con todo, raro é permanecer na mesma sección máis duns poucos minutos, mais abofé que pasei varias veces polos mesmos lugares buscando algunha liña de progreso. E tal foi a razón de que non quixera continuar o día seguinte, nin ningún outro.

Existe un mapa para nos axudar na orientación dentro deste mundo, pero dista moito dos Metroid que marcan cada casa visitada. Aquí é pouco máis ca un mapa pirata do tesouro, coa súa palmeira e unha X. Quizais sen X, incluso. Amosa os nomes das grandes áreas, as súas formas e conexións, pero é inútil para saber por onde pasamos con anterioridade, onde había certas características do terreo ou para intuír cales serían os seguintes pasos.Tampouco é posible deixar notas ou marcas no mesmo, así que toca ter boa memoria, anotar por fóra, navegar ao chou ou renunciar ao xogo. Eu probei a penúltima destas opcións pero fiquei coa última.

O problema é que ese coidados e amor non é gratis. E a moeda coa que pagaron foi con contido. O xogo contén un mapa cunha serie de escenarios a resolver que rematan co protagonista collendo a barca que desexaba ao comezo. Cando cheguei a ese punto, non sabía se habería outros dous/tres mapas equivalentes ou igual un de maior tamaño e máis complexo. Pero non: o único que apareceu foi a listaxe dos créditos e un recordatorio de que hai un feixe de logros para desbloquear resolvendo os crebacabezas doutro xeito.

Xoguei nun banco da rúa durante un descanso. Dende o comezo ata o final non deberon de pasar nin cincuenta minutos, e iso levantando a vista de cando en vez para ver as paisaxe ou saudar ás veciñas. Foi unha experiencia agradable pero eminentemente curta, coma unha demostración do que podería ser un xogo moito máis completo. Mais ese sería un proxecto máis ambicioso, caro e difícilmente rendible polos cero euros que paguei. Podería adicarlle o tempo preciso para conseguir o resto de logros, pero non penso que teñan a mesma maxia que a partida completa.

Case nunca me dirixo á miña audiencia. Pensei en facer unha enquisa polo noveno aniversario, o mes pasado, pero non cheguei a tempo. A idea era preguntarvos cousas variadas sobre, principalmente, a vosa relación con esta páxina, máis por curiosidade que por trocar nada.

Ao final vou facer o que me peta, coma sempre. E inda que non creo que haxa ninguén mirando o calendario semanal, confirmo aquí que vou baixar o ritmo uns meses. Inicialmente quitarei a entrada de xogos do domingo, mais xa verei se podo manter ou non a musical dos venres. Non estou a xogar moito ultimamente, teño bastantes escritos pendentes e estou a escoller discos que teño ben coñecidos para os venres por non facer máis esforzos mentais.

Por moito que a enquisa non estea lista, teño as liñas abertas por se me queredes contar o que sexa. Non creo que ninguén se decatara, pero rompín a dirección de correo anterior e agora (coido que) recibo os emails en lar@mail.xogon.eu, por se vos interesa.