Case nunca me dirixo á miña audiencia. Pensei en facer unha enquisa polo noveno aniversario, o mes pasado, pero non cheguei a tempo. A idea era preguntarvos cousas variadas sobre, principalmente, a vosa relación con esta páxina, máis por curiosidade que por trocar nada.

Ao final vou facer o que me peta, coma sempre. E inda que non creo que haxa ninguén mirando o calendario semanal, confirmo aquí que vou baixar o ritmo uns meses. Inicialmente quitarei a entrada de xogos do domingo, mais xa verei se podo manter ou non a musical dos venres. Non estou a xogar moito ultimamente, teño bastantes escritos pendentes e estou a escoller discos que teño ben coñecidos para os venres por non facer máis esforzos mentais.

Por moito que a enquisa non estea lista, teño as liñas abertas por se me queredes contar o que sexa. Non creo que ninguén se decatara, pero rompín a dirección de correo anterior e agora (coido que) recibo os emails en lar@mail.xogon.eu, por se vos interesa.

De primeiras resulta moi satisfactorio. Aquí as combinacións son exclusivamente a pares e, no comezo, é complicado non acertar con moitas delas. Tras facer cada unha, aparece o novo elemento na pantalla xunto con algunha frase relativa a el. Xoguei en castelán e sorprendeume que estivesen tan ben localizadas, incluíndo procedencias eminentemente españolas que, de seguro, non estaban no orixinal. Tamén atopei algún termo raro, coma “hombre roca” para se referir a un canteiro, pero supoño que foi pola falta de contexto na tradución. De calquera forma, o idioma non foi impedimento para completar o modo principal, que acabou degradado ata que probei todas as combinacións posibles sen pensar como naquel outro xogo que mencionei.

Con todo, fíxoseme curto ese modo principal e contaba con ter que comezar dende o comezo outras dúas veces nun novo escenario. Pero non foi así, inda que si había outros dous modos descoñecidos para min.

O primeiro era unha versión resumida do principal, con tres pequenos escenarios nos que había que combinar elementos para ir avanzando na historia. O do retorno do rei tiña certa graza porque estaba enfocado como un crebacabezas no que tiñamos que ir comprendendo as pistas para saber os seguintes pasos, amosando unha interpretación do sistema orixinal que podería funcionar ben. O de adestrar a uns dragóns foi un trámite e o de nigromancia soaba mellor do que era. Como engadidos non estaban mal, pero deixaron mel nos beizos co do rei que non conseguiron repetir.

Xa por completar, probei o último. Non ten nada que ver co resto, agás polo machismo, e consiste nun heroe que camiña continuamente cara a dereita, loitando con monstros, bebendo cervexa e deixándose lear por mulleres que só o retrasan na súa busca. A idea é que premamos certos botóns cada quince segundos para que sexa máis eficiente, pero en realidade xógase só. De feito se pechas o xogo e logo volves, o heroe apaña experiencia e avance pola súa conta. Tardei en decatarme de que se poden abrir os tesouros que saen en segundo plano para obter máis ouro, pero coa equipación que merquei cos diamantes era máis que abondo. Desinstalei o xogo pouco despois.

Do mesmo xeito, tamén é igual de infinito o catálogo de xogos ao meu alcance. Cada noite que atopo uns minutos de acougo neste Grand Mountain Adventure non estou a probar outras xoias que poida haber por aí. Porque enriba da táboa de esquiar os desafíos non son doados, pero como as repeticións son rápidas e cada tento non leva nunca máis dun minuto, non hai unha presión real. Mentres xogo penso nos outros títulos que me gustaría probar ou revisitar, pero o esforzo mental de comezar unha nova aventura fóra destas montañas semellaba bastante alto. E así pasaron semanas, sen que fixera moitos avances noutras frontes. Tampouco tiña ganas de escribir para aquí, así que non quixen forzar.

Se non fora polo meu perseguimento dos logros, diría que isto é ao que se refire a xente cando di iso de “xogar mellor”: ficar tranquilo cun xogo no lugar de bater a todas bandas como tendo a facer. Coido que estivo ben para este período de tranquilidade, pero xa boto de menos descubrir novos deseños e quizais é un bo momento para dar un chimpo a algunha experiencia curta para limpar o padal. Quizais alternando co libro de Timandra que teño a medias, agora que confirmei que non pasa nada por non apurar os xogos e as escrituras.

Escollín unha maga de batalla nórdica, para non me perder o sistema máxico do que tan ben falan pero mantendo unha solución doada para baixar inimigos a golpes. Despois das introducións como forasteira, xa era libre para ir onde me petase, polo que fun a unha torre ben preto de alí para ver que me agardaba, ademais dun cangrexo co que loitei durante un minuto mentres trataba de entender como facer os distintos ataques co control da Steam Deck [logo atoparía a opción de “empregar sempre o mellor ataque”]. É probable que boa parte das miserias que atopo veñan de xogar nesta plataforma en modo portátil e sen mods de ningún tipo, xa que é incómodo ata para ler, pero a comodidade do sofá e o botón de suspensión triunfan sobre calquera problema visual.

Unha vez xa dentro da torre, falei cunha muller que me recomendou repartir cartos para que a xente solte a lingua. Dinlle 17 moedas de ouro, que por moito que sexa novo aquí parece unha barbaridade de diñeiro, e enfadouse comigo, dicindo que que tipo de persoa pensaba que era ela. O seu nivel de amizade comigo baixou substancialmente e quedou cos cartos; ese é o tipo de persoa que é, supoño. Por sorte deixoume saír da súa torre e fiquei libre para lle devolver un anel a un novo amigo e mercar outro que non precisaba a outro novo amigo. Ao final si que é posible mercar amizades.

Seica había unha cova de escravistas preto de alí, así que entrei a ver se había traballo. Atacoume unha muller nada máis entrar, así que entendo que non hai vacantes. Vencina con maxia logo de cargar partida media ducia de veces, saín durmir fóra para rexenerar vida e maxia (aquí non sube en tempo real), pero moitas veces espertábame un asasino con pintas de vir dun alxube sexual e matábame sen ter opción de fuxir máis de vinte metros. Cargar partida, durmir e cruzar os dedos para que non apareza. Finalmente esqueceuse de vir e puiden seguir explorando a cova escravista.

Dentro dela había tres escravos, que liberei ben rápido, e un mago que me queimaba sen que os escravos liberados fixeran nada para me axudar. Carguei partida e repetín varias veces, ata que descubrín que podía agardar detrás dunha columna, vendo como o mago gastaba toda a súa maxia contra a pedra, ata que decidiu atacar cun coitelo e, por sorte, así puiden vencer coa axuda dos feitizos que gardei. Faltaba unha terceira escravista, á que tamén matei logo de gardar partida e descansar. Ao final, por moita inmersión que pretenda ter, non hai maneira de esquivar que a morte vén rapidamente pero que se pode desfacer cargando a partida gardada dous minutos antes.

Rematei de explorar a cova, vendín o botín na tenda da vila (gustoulle un dos vestidos ao mercador e o puxo de contado) e fuxín cos cartos a Balmora, empregando o transporte público. Gardei partida nada máis chegar, vendo esas edificacións que, a verdade, semellan do Panzer Dragoon Saga. A ver cantas veces a teño que cargar esa partida.

Dado que é de balde, e que se pode completar nunha hora (unha duración moi satisfactoria para o que imaxinaba antes de comezar), sairei do meu costume habitual e comentarei a miña experiencia sen estragar as sorpresas máis salientables, porque boa parte da graza consiste en pescudar as mecánicas particulares que rexen cada mundo. Certo é que a base de todo e o xa mencionado Sokoban, pero ben cedo as tarefas deste almacén irán tornando máis… anómalas.

No comezo non hai maior problema, os trocos aos movementos son sinxelos e as solucións non teñen maior dificultade, incluída certa mecánica pantasmil que semella rota porque coido que resolvín os seus desafíos dun xeito non agardado. Só tardei en descubrir a mecánica do segundo alieníxena, acertando sorprendentemente cedo coa que se pode morrer ao terceiro movemento, quizais pola pista sonora. Como sorpresa final existen uns últimos niveis que combinan as anomalías a pares. Aí desesperei un pouco na que combina a de mover de tres en tres coa do Tron, pero foi un final axeitado para unha experiencia que non tiña razóns para ser tan marabillosa.

Agora foi a quenda da vixianta, que recuperei en torno á duodécima ascensión para chegar canto antes, e da maneira máis doada, á derradeira. Polo tanto, o meu plan foi obviar a loita opcional contra o corazón, contando que xa aprendería o que funciona e o que non nese encontro final cando chegara o momento.

Tiven os meus altos, onde encadeaba vitorias consecutivas, e os meus baixos, onde renegaba deste xogo durante uns días logo de perder nunha pelexa de corredor no primeiro acto. Mais, por sorte, conseguín moita inercia cara o final da ascensión e acadei a vixésima tras catro vitorias consecutivas. Todo preparado para a épica de vencer o corazón da torre, agás o coñecemento preciso de como non morrer no último acto.

A vixianta semella máis poderosa que os seus tres compañeiros, pero a cambio require máis cálculos, non só para vencer rápido, senón para non morrer inmediatamente na seguinte quenda do combate. Por ese motivo, haise que atopar nun estado mental axeitado, non vale xogar ao chou e as derrotas séntense menos azarosas. Nada diso faime sentir mellor cos fracasos, o primeiro dos cales chegou contra o líder gremlin, porque non montei unha boa baralla con dano abondo, e o segundo contra Donu e Deca, onde a miña estratexia de bloqueo baseada en levar catro cartas de “fálalle á man” foi contrarrestada polo artifacto innato dese par de xefes finais.

Por sorte, entre ambas derrotas, acadei a vitoria contra o corazón no meu primeiro encontro contra el no que vai de ano. Non levaba unha sinerxía marabillosa, inda que apañara moreas de cartas con scry, e tiven un susto importante pensando que non ía pasar do comedor de tempo por trocar no meu primeiro turno dous puntos de enerxía (dos catro que tiña) por oito de forza e destreza. O reconto final marca, por tanto, unha vitoria e dúas derrotas neste desafío final. Teño a impresión de que sería capaz de acadar dous éxitos consecutivos, pero non será agora cando o intente.