A aventura comeza co secuestro de Peach, pero no lugar de estar confinados nun castelo, atravesaremos galaxias para apañar estrelas e liberar a princesa das farpas de Bowser. Esas galaxias son semellantes aos mundos-dentro-de-cadros do Mario 64, con varias estrelas para atopar en cada unha. Pero a maior diferencia vén de que son moitísimo máis guiadas ca no milenio pasado: ao seleccionar unha estrela de partida a galaxia configura os seus pequenos planetas para que sexa unha misión máis lineal e só sexamos capaces de apañar a estrela en cuestión (agás nas que teñen unha especial agochada, algo que se nos notificará por se queremos andar na súa procura). Deste xeito, non teremos que derivar do título o que teremos que facer e camiñar polo mundo buscando a estrela en cuestión. Tamén agora é moito máis claro que o mundo troca dependo desa selección, xa que no tridimensional primixenio non estaba tan claro cando sucedía.

Non é o único paralelismo co 64. Xa que hai dende unha mellor implementación do de apañar cen moedas, ata o caduco sistema de vidas, pero tamén pasando por un control da cámara que, inda mellorado, moitas veces deixa de ser transparente para ser un estorbo. Non axuda o tema dos planetoides coa súa propia gravidade. Resultoume bastante lea, especialmente no comezo, saber como aproveitala para certas transicións ou cara onde hai que inclinar a panca de movemento para que o protagonista vaia cara onde eu quero. Foron cuestións menores, pero que me impediron fluír do xeito que desexaba, sendo consciente de que era falta de habilidade pola miña parte.

Iso non me impediu gozar da case todos os desafíos, recoñecendo ao mesmo tempo que se me fixo algo longo o de levar as sesenta estrelas para a base de Rosalina. Por moito que en cada sesión de xogo collese, alomenos, un par delas, foron bastantes semanas as que lle adiquei para obter o final malo. Polo camiño tiven unha pequena crise porque perdín a configuración dos controis e non fun capaz de replicala, pero apañei ben cunha trampiña para o de apuntar á pantalla, por moito que non me atrevera a facer o desafío de surf máis complicado. En xeral, o xogo foi máis difícil do que agardaba, pero non tiven problemas con iso, máis aló de perder varias vidas consecutivas por intentar un nivel máis rápido do que debería, ou que se me atragoara un pouco unha das fases do Bowser final porque non me decatara do truco. Supoño que podería seguir a xogar de cando en vez para apañar as 120, pero non teño claro que atope as forzas mentais precisas para esa segunda parte.

Mais eses minutiños na fortaleza do Whomp deixaron certa pegada en min. Penso que foi a primeira vez que xoguei un plataformas tridimensional (lembro comparar o NiGHTS into Dreams… con el), e pouco despois xa se deixara o meu curmán parte dos seus primeiros soldos en mercar a Nintendo 64 co Star Wars: Shadows of the Empire, este Super Mario 64 e unha guía completa coa localización de todas as estrelas. Penso que foi nesa guía onde limos que aconsellaban, na primeira sesión de xogo, non entrar no castelo e practicar todos os movementos do protagonista no seu alfoz. Así o fixemos, e curiosamente, antes de volver xogar nesa casa, o meu amigo uruguaio convidoume ao seu fogar para estrear ese mesmo xogo. Cando cheguei, xa estaba a consola en marcha e xa apañara un par de estrelas! Non seguira o consello de practicar fóra! Aceptei tal sacrilexio e pronto foi a miña quenda de amosar todos os saltos que dominara uns días antes. Pasámolo ben e, durante as seguintes semanas, coido que chegou/chegamos a case un cento de estrelas atopadas. O de conseguir as 120 e saudar a Yoshi foi unha quimera toda a miña vida.

Porque nin na casa do meu amigo, nin na casa do meu curmán, nin sequera bastantes anos máis tarde, cando avanzaba aos poucos entre partidas do League of Legends, pasei das 110. Os meus principais inimigos eran as estrelas que saían ao atopar cen moedas e o nivel ese dos arcos da vella e alfombras voadoras, que podían coa miña paciencia. Aí atrás tamén vin varias horas de contrarreloxos deste xogo, co cal algo aprendín vicariamente, e inda hoxe penso que debería ser capaz de completar o cen por cento do xogo se tivese varias tardes para el. É un dos meus trazos tóxicos en torno a este xogo. O outro, que inda manteño, é que a cámara non me amola nin me limita. É dicir, que non son un experto porque non quero. E non o volvo xogar porque tampouco o quero confirmar. Coido que probarei algún outro derivado antes, coma o Super Mario Galaxy.

Confesarei que The Binding of Isaac nunca me gustou, inda que quizais tería que xogar algunha outra vez para artellar mellor os motivos. Poucos máis roguelikes de acción desa década probei, pero cousas como Nuclear Throne tampouco foron do meu agrado. Este Children of Morta bebe desas fontes para ofrecer partidas curtas de acción, con melloras temporais ao chou e un sistema de melloras permanentes que axudan a que cada incursión poida aumentar o poder do grupo. Pero ademais ten un compoñente narrativo importante, coa historia da familia protagonista contada cos avances na aventura, tamén entre partidas fracasadas e incluso dentro dos propios alxubes. Semella unha derivación do Hades, inda que evidentemente non o é porque foi publicado un ano antes. Moi inspirador, a pesares de non ter o carisma do helénico, pero non me cativou en ningún intre. Eu só vin aquí para matar monstros e subir de nivel, como se isto fora o Diablo.

E un trisco de Diablo foi o que atopei. A influencia está aí, pero as habilidades e controis son tan simples que, xunto coa ausencia de obxectos equipables, deixa só uns trazos da atmosfera do de Blizzard. E, ao final, faise pouco para os que non gustamos destes roguelikes de acción. Pronto comprendín que non pagaba a pena pelexar contra os monstros se non bloqueaban o camiño, e conseguín perder partidas abondo en menos de dez minutos para desbloquear a arqueira, que era máis axeitada para o meu estilo de xogo, inda que non me permitía apurar tanto.

Grazas ás súas frechas, conseguín chegar varias veces a araña que fai de primeira xefa. Foron varios fracasos, pero con insistencia, práctica e melloras permanentes acadei o buscado éxito, podendo acceder á seguinte parte do alxube. Era máis do mesmo, pero os inimigos tiñan máis vida e facían máis dano. Os novos personaxes eran tamén corpo a corpo e non me interesaban, polo que rematei baixando a dificultade ao nivel normal, superando por moito os niveis onde estaba atracado e bloqueándome de novo nos seguintes desafíos. Quedoume bastante por descubrir, pero confirmei que este xogo non é actualmente para min.

Lembro ben a primeira vez que empreguei ChatGPT. Tratábase dunha versión preliminar, á que tiña acceso porque probara antes o modelo máis bruto. Pedinlle un código para xerar un servidor web o máis sinxelo posible en Erlang. O resultado foi tal e como o faría eu, cunha coñecida librería de terceiros, pero inventando algunhas funcións que xa me tiñan unha pinta sospeitosa. Evidentemente, non aforrei nada de tempo, pero quedei inicialmente abraiado polo potencial da ferramenta. Mais, case instantaneamente, ese sentimento trocou nunha profunda tristeza. Non por cuestións éticas, ambientais ou sociais, xa que eran temas sobre os que inda non pensara, senón pola imposibilidade de desenvolver algo similar pola miña conta, nin sequera con axuda da miña empresa. Para isto precisábase un nivel industrial ao que nunca tería acceso.

Dalgún xeito, iso rompeu para sempre unha das miñas ilusións informáticas: que son capaz de implementar case calquera cousa con tempo e ganas. Sen dúbida, e por poñer un exemplo, sabía que non está na miña man recrear todo o núcleo de Linux, pero penso que si podería montar un pequeno sistema operativo, ou un sinxelo compilador de C por menos de 20.000€. Ou facer un videoxogo máis ou menos complexo. Ou algunha versión limitada dos programas que emprego acotío. No mundo da intelixencia artificial xa fixera cousiñas coma detección de cartas de póker, ou pequenos modelos de linguaxe baseados nos meus textos, pero endexamais terei capacidade de montar algo tan potente como ChatGPT. Agora sei que tampouco querería, pero ese non é o tema.

Pode que pensase todo iso nos minutos que tardou ChatGPT en criar o programa que lle pedín. Non son usuario desas cousas e era a primeira vez que pedía algo tan complexo, así que levei sorpresa con que tardara tanto. Boa parte do tempo pasouno xerando programas que fallaban con erros que logo intentaba corrixir. Na miña mente desexaba que rematase xa con tanta enerxía malgastada, e tamén agardaba que o resultado fose penoso para confirmar o meu nesgo. Mais o código que finalmente apareceu na miña pantalla tiña unha pinta estupenda.

Coido que non aclarei na miña petición o de analizar o número de roladas precisas para gañar dende cada casa, polo que o resultado final só contaba a distribución dende a primeira, algo que se vía ben no gráfico incluído (supoño que os números eran os correctos, pero non tiña maneira de contrastalos). As regras do xogo que empregaba por defecto eran diferentes das miñas, pero a función principal aceptaba un mapa onde as podiamos especificar, polo que era xenérico abondo para ser modificado facilmente sen problema. Non é como o faría eu, xa que sempre intento ter os mínimos niveles de abstracción, pero era difícil non estar satisfeito co resultado. Era unha base perfecta sobre a que podería implementar eu ese par de detalles que botei de menos. Ou, se cadra, pedirlle á máquina que tamén o fixera por min.

Pero non o fixen. Borrei inmediatamente a conversación. Sentinme estraño por empregar esta ferramenta. Non me apetecía ler, revisar e modificar o código obtido, e moito menos continuar a interactuar na conversación. É probable que aforrara tempo con esta vía respecto a facer o programa a man, pero non penso que pague a pena para satisfacer unha dúbida tan banal. Prefiro adiar o desenvolvemento e volver outro día coas respostas e unha satisfacción persoal maior.

A terceira semana foi a definitiva, aquela que me propuxen conseguir varias vitorias consecutivas sen erros. Trátase unicamente de prestar ben atención, porque nunca hai un escenario no que non se poida derivar o seguinte paso aplicando as lóxicas que temos ao noso alcance, evitando deste xeito esa sensación tan penosa en xogos como o Buscaminas nos que a mellor opción é tirar unha moeda para escoller entre dúas opcións, sabendo que unha perde a partida inmediatamente. Isto ten bastante mérito porque os tipos de indicacións son variados, e xunto coas mensaxes de ambientación de cada día, dan a ilusión de que os desafíos están feitos a man, mais eu penso que hai un bonito algoritmo detrás de todo iso, con quizais algún paso opcional de revisión manual. Resúltame moi motivador que exista algo así nun mundo no que hai xente pedíndolle por favor a unha máquina que se comporte dun xeito determinado, sen ter ningunha garantía de que así suceda. É curioso que a implementación deste Clues by Sam estea tan ben feita como para ser invisible e, ao mesmo tempo, poidamos apreciar a súa beleza.

Mais nada diso serviría se o xogo non fora divertido, e dentro do xénero da lóxica eu penso que puntúa bastante alto. Hai diferentes dificultades ao longo da semana, pero en todos casos é cuestión de ler ben as pistas, analizar se podemos derivar algo directamente ou se hai que formular hipóteses e comprobar se son estritamente correctas ou se as podemos negar. Tamén gazas á axuda dunhas marcas de cores podemos simular mellor eses universos alternativos e que non sexa preciso albergar tanta información na mente. O experimento saíu ben, con dous pequenos erros por non ler ben en dez días consecutivos, pero rematou cando enfermei de gastroenterite. A primeira noite, sen poder durmir por mor da enfermidade, imaxinaba na miña cabeza que tiña que resolver un problema similar aos deste xogo para poder desentrañar unhas pezas, que eran precisamente as que me impedían o sono. Claramente delirios que non chegaron máis aló, pero que contribuíron a romper a serie de partidas consecutivas.

Coido que non volverei a este xogo nun futuro próximo, máis por falta de novidade e dun obxectivo claro que por outra cousa, pero quedei un pouco animado para probar outras cousas similares. Quizais algún Sudoku con regras especiais de cando en vez.

O titorial deste shapez explicou ben abondo os conceptos básicos, e máis cedo que tarde xa estaba comezando unha partida real. Xa na pantalla de carga anímasenos a probar o Factorio, o xogo favorito do autor segundo el mesmo, o cal fíxome ver este derivado con máis simpatía debido a esa mención honesta. Mais tampouco precisaba gañar puntos dese xeito, porque a parte activa gustoume dende os primeiros encargos. Eran cousas sinxelas, que podía razoar, deseñar e implementar nunha curta sesión de xogo, perfecto para o formato móbil. Efectivamente, non había tensións de ningún tipo, ao non existir nin tempos límite nin inimigos. Ao mesmo tempo, é posible borrar todo o construído en calquera momento, sen penalizacións de ningún tipo e conservando os avances obtidos, polo que nin sequera decisións teñen un peso real co que cargar. Por último, o espazo é (virtualmente?) infinito, polo que a optimización en espazo tampouco é un requisito en ningún intre.

Combinando todo iso, atopei algo co que o meu cerebro de enxeñeiro gozou ben. Non tratei de emular eses tempos do SpaceChem no que o tempo de estudo de posibles melloras en cada nivel superaba por moito ao requirido para atopar a solución básico. Moi ao contrario, conseguín ficar contento con facer unha máquina que cumprira os requisitos sen dar máis voltas. Se non era nada eficiente, aumentaba o ancho de banda ata atopar un ritmo de saída razoable. Se tardaba vinte minutos en acadar o número de entregas precisas, pois deixaba correr ese tempo mentres facía outro proxecto opcional noutro lado para poder obter parte dalgunha mellorar. Non había tensión, non había necesidade de ir máis aló, e iso era perfecto para min mentres xogaba.

Así fun avanzando pola primeira metade dos niveis ata que desbloqueei o sistema de fábricas, que basicamente consisten en poder copiar-e-pegar as nosas máquinas. Foi entón cando puxen freo ás partidas case diarias e decidín botar un ollo en internet para ver se había algún xiro posterior, porque supoñía que non. E semella que me trabuquei. Hai elementos novos, entendo que con pequenas variacións nos deseños resultantes, e non me desagradaría probalos. Pero tamén penso que case toquei ceo nas limitacións de comodidade de xogar nun móbil (pensar en copiar e pegar fábricas dá preguiza), así que non sei eu se volverei algunha vez a esta versión.

O sistema de activación dos inimigos soa ben e ten moitas implicacións tácticas, pero non me convence de todo. Se estamos no medio da nosa quenda, xogamos as cartas precisas e se activan, pois está ben. Se temos ben medida a nosa quenda e a rematamos xusto antes de que ataquen os inimigos (rematar o turno conta como xogar dúas cartas), pois seguramente sexa unha opción óptima grazas á nosa perfecta planificación. Pero se rematamos a quenda e non activamos aos inimigos, o máis probable é que poidamos xogar unha ou dúas cartas máis antes de ser castigados por medir mal. Isto pode ser algo frustrante, pero non deixa de ser medio culpa nosa. A cuestión é que o efecto de “rematar a quenda” é moi artificial neste caso, porque perdemos toda a armadura acumulada, e as bonificacións adquiridas ata final da quenda, pero seguimos xogando con cinco novas cartas como se non pasara nada. Sen dúbida dá máis posibilidades tácticas, pero no abstracto soa moi raro iso de rematar a quenda pero seguir xogando, e logo veñen os ataques inimigos pero inda estamos na nosa quenda. Non me parece nada elegante.

O sistema de combos esixe atención á orde na que se xogan as cartas, e tamén a ter na cabeza como troca cada unha cando é activada no seu momento preciso. Para min é demasiada carga mental, así que na miña única partida fixen o xustiño para potenciar certas cartas pero tampouco me preocupei moito de aliñalas ben. A miña sensación foi de que é unha novidade por ser novidade, e que non paga a pena o esforzo de deseñar todas as cartas con iso en mente. Quizais sexa falta de experiencia, pero penso que é máis unha cuestión do desenvolvedor agregando máis e máis cousas que un refinamento preciso. Porque na miña partida tamén atopei reliquias moi poderosas, como a que me daba 100 de bloqueo na primeira quenda, un lume onde queimar cartas sobrantes restándome vida e deixándome unha baralla case mínima, eventos que non explican o que fan (algo tamén presente no Spire nalgúns casos) de maneira que acabei cunha maldición por darlle un ataque a un gato (visto así ten senso, pero eu que sabía), dúas cartas que precisaban auga para mellorarse, pero que cando atopei unha fonte e metín unha delas non pasou nada, un ataque moi poderoso que tamén me subía a vida máxima case gratis… e un cofre con moreas de puntos de vida contra o que decidín loitar no terceiro acto e perdín por mor desas cartas mortas. Deume a impresión de que se o enfocara un pouco coma o Indies’ Lies, facendo unha baralla con poucas cartas o máis eficiente posible, tería unha vitoria clara. Pero non puiden evitar coller cartas misteriosas que foron maldicións por descoñecer o funcionamento dos seus eventos.

Con todo, volvería xogar encantado. Non será o spirelike definitivo, pero atopar combinacións de cartas máis poderosas do que deberían ser sempre é algo entretido. O problema é que, na Steam Deck, non funciona de todo ben o control mediante o mando. Ademais dalgúns raros puntuais ou movementos pouco ergonómicos, cos que podo convivir, os textos explicativos das habilidades desaparecen tras medio segundo, co cal é moita lea tentar comprender o que pasa. O xogo inda está a recibir actualizacións acotío, así que agardarei uns meses a ver se corrixen iso para dar unha nova volta.