Porque, de primeiras, semella máis do mesmo. Aquí trocamos ao titular Donkey Kong por Dixie Kong, o cal aumenta as diferenzas entre os protagonistas grazas á súa habilidade de caer a modo rotando, e tamén algunha mecánica secundaria, como a aparición de varias moedas que podemos atopar e empregar. Pero a esencia é a mesma: correr cara ao dereita superando complicados niveis nos que todos teñen unha característica que os fai únicos. É unha sorte que atinaran en todos eses cambios, porque o resultado e claramente mellor no seu conxunto, máis aló de que alguén poda ter o seu nivel favorito no orixinal.

Mais xa adiantei que a miña experiencia non foi continúa. A maioría dos seus defectos xa estaban no primeiro da saga, e o de que os niveis sexan totalmente secuenciais, de maneira que non sexa posible continuar avanzando ata superar o que nos bloquea, ás veces doe un pouco. Porque podo falar mil marabillas dos deseños de moitos desafíos, pero non atopei un escenario de manexar carriños que non me dera preguiza, e hai varios (tamén no orixinal). Nos últimos mundos a dificultade elévase considerablemente, e se ben non houbo ningún que considerara inxusto, superar algún complicado para bater de súpeto no seguinte, con novas mecánicas que dominar, resulta canso.

Ao final foi unha mestura de habilidade e forza de vontade. Sempre tiven claro o que precisaba facer para continuar, pero non sempre tiña a mente lista para o fracaso continuado. Recordo unha pantalla dentro dun panel de abellas na que perdín todas as vidas un par de veces, parando polo menos unha semana entre un tento e o seguinte. Ao final decidín encherme de vidas no nivel introdutorio e reintentar ata que conseguira o éxito. O reto non foi para tanto, pero abofé que era longo, e a mecánica de paredes pegañentas non axudaba a fluír. Sumando todo, pasei catro meses para rematar o xogo, sen contar os desafíos adicionais. Porén, teño ganas de comezar xa coa terceira parte. Agardo que non se me atragoe tanto.

Trátase dun debuxo que ben podería ser unha carta de Magic dos anos noventa. No cuadrante inferior esquerdo sae o propio Malmsteen cunha chaqueta de coiro vermella sen pechar que deixa ver o seu peito espido por debaixo. Uns pantalóns axustados rematan nunhas botas cun tacón alto e ancho. Semella que está a facer un estiramento de pernas ximnástico, pero en realidade apunta cunha guitarra que ten nas súas mans a un obeso dragón verde con tres cabezas que ocupa o cuadrante oposto. Da guitarra sae lume disparado que remata na boca central do dragón. Todo iso sobre unha paisaxe marítima onde a clara luz da zona de Malmsteen contraponse ao vermello infernal da zona do dragón.

Seguramente por mor desa portada, é dos meus vinilos favoritos e máis reproducidos. A música é unha mestura de rock duro, power metal e algo que se pasou a chamar neoclassical metal polas aspiracións vivaldescas das composicións. Tíñao esquecido, mais inda esta semana gocei coas cancións, admitindo as súas limitacións en canto ás profundidades e significados das letras, e non me importaría reintegralo nas miñas rotacións de álbumes clásicos. Non me dá ningunha vergoña.

Neste I’ll be Brave, Tomorrow seremos nós os que interpretamos ao cativo enfermo. O pobre non pode facer moito máis que ver pasar as estacións encerrado na habitación do hospital, agás por unhas poucas saídas en cadeira de rodas dirixida pola súa enfermeira. Por sorte, o seu pai deixou unha morea de xogos para que se entreteña, incluíndo unha especie de Super Nintendo que será central para a trama. Nesa consola, xogaremos un sinxelo xogo de plataformas bidimensional, manexando un paxariño que quere atopar ao seu papá. É moi doado, coa única dificultade de adiviñar que desvíos conteñen as plumas opcionais que se poden obter para o final bo. Dende a cama do cativo, poderemos xogar uns pequenos minixogos tridimensionais de mala calidade e sen interese lúdico, nos que a Steam Deck sofre, sen necesidade, para renderizar os corenta polígonos que hai na pantalla ao mesmo tempo.

Entre estes minixogos adicionais destaco un de carreiras contrarreloxo, co peor manexo que vin na miña vida (e iso que xoguei a varios da saga Barro), e outro de encanastrar avións de papel, no que vexo imposible o de atinar co de acertar quince veces no pouco tempo que dan para conseguir o logro que me faltou. Unha proeza complicada que non encaixa co resto da proposta, xa que en ningún intre o xogo ten complicacións nin quere ver que o pasemos mal. De feito, a parte dura da hospitalización case nin se menciona e ten un final feliz sen ningún outro drama intermedio. Todo é unha aventura que hai que percorrer, un pouco cada día, sen necesidade de ser heroes nin valentes.

Efectivamente non será este proxecto que me quite os prexuízos sobre este tipo de narrativas. Coido que non considero o tempo investido como perdido, pero ben podería pasar sen sequera coñecelo.

A historia vai… dun panda… que quere salvar o seu mundo… dos robots invasores. Polo camiño hai bastantes personaxes, especialmente aliados, que teñen a súa caricatura de personalidade cos poucos textos que os acompañan. Serven, máis que nada, coma vehículo para transmitir as misións, que se resumen en ir de aquí para aló cumprindo certos obxectivos. Deste xeito, viaxaremos dun nivel A a outro B, e logo a A outra vez, a continuación a B collendo un novo camiño que desbloquea o nivel C, onde un animal antropomórfico nos mandará a falar con outro que está en A, que teremos que saudar outra vez en B antes de ir a C a loitar contra un xefe que… Non é que haxa poucos niveis, pero a metraxe que sacan de cada un é desproporcionada ao seu tamaño, claramente cun obxectivo de estender o tempo de xogo. Ao final o progreso é constante en pequenos incrementos, pero visto dende fóra semella unha boa lea.

Tamén existe evolución con puntos de experiencia e niveis. En cada un poderemos mellorar algunhas das habilidades do oso protagonista, sabendo que cada novo nivel é menos significativo que o anterior, porque non é o mesmo trocar o multiplicador de dano de 1 a 1’1 que de 1’1 a 1’2, amais de que cada vez fican menos terra interesantes por maximizar. O que queda é dispoñer estratexicamente das subidas de nivel para aproveitar as curación instantánea. Isto é posible porque aquí a ganancia da experiencia está baseada no dano feito sen unha pausa duns segundos, o que lle dá certo dinamismo á exploración, porque presta intentar manter o combo vivo coma se isto fora un Tony Hawk.

Foi esa cura instantánea a que me permitiu vencer nos dous últimos xefes, xa que as tácticas anteriores de intercambiar golpes non resultaban tan efectivas. Foron os únicos puntos nos que sentín que o desafío era elevado, pero bastante falso, porque os padróns de ataque non eran nin deterministas nin divertidos de esquivar. Ademais, xa levaba máis de sete horas e só quería rematar. Tiven que facer algunha incursión adicional polo mundo para atopar artefactos que me axudaran, pero a vitoria final viu máis por cuestión de estar tranquilo e reintentar ca por outra cousa.

Xuntando todo iso, decidín comezar a miña incursión na PlayStation 3 coa versión que fixeron do Odin Sphere engadindo a palabra Leifthrasir. Os trocos, lidos por riba sen lembrar o deseño previo, soaban bastante ben, porque tampouco quería que isto fora xogo dun único día outra vez. Ao comezar, algunha conexión neuronal activouse levemente e era todo algo menos alleo do que imaxinaba. Esa princesa protagonista, ese estilo visual tan marcado, ese sistema de combate, as mecánicas de elaboración de obxectos… Abofé que recordo máis do que imaxinaba nun comezo, inda que non sei por que fiquei coa idea de que era máis semellante ao Guardian Heroes.

Xoguei varios capítulos, derrotei algúns xefes, coñecín a parte do elenco que podería saír nun Valkyrie Profile, mellorei as miñas habilidades de loita e vin como rompía a partida gardada do emulador, perdendo uns sete minutos de progreso. Para ser honestos, non estaba nin cómodo co emulador para a Steam Deck (acostumado como estou a gardar partida inmediatamente, aquí só conseguín facelo ao pechar o xogo) nin moito co xogo. Sorprendeume atopar comparacións no estilo de movementos co Dust: An Elysian Tail, non tanto porque non se parezan, xa que si hai bastante similitude, senón porque non sabía eu que fora un xogo tan coñecido (seica vendeu un millón de copias). Pero aquí é todo máis episódico, con máis mecánicas de todos os estilos, máis personaxes xogables e máis escenas de obrigado visionado. E, obviamente, iso repercute en que dura máis, abondo para ser un investimento de horas comparable a un Final Fantasy coetáneo. E eu non estaba a gozar abondo para seguir tanto tempo.

Interpretei a corrupción da partida gardada coma un sinal de que, en realidade, non quería xogar máis. Quizais non cambiei tanto dende os meus tempos mozos coa PS2. Podo baixar agora algo coma o Shadow Hearts para corroboralo, que nese tampouco debín de pasar do primeiro par de horas, por moi boa pinta que tamén tivese.

Con todo, cando decidín comezar, non tiven ningún bloqueo mental. Non me interesaba moito a historia e vía os nonogramas como as recompensas por aturar os diálogos, cando tiña que ser ao revés. Por outra banda, non son nada dos Ace Attorney, así que cando vin que tería que buscar e analizar probas, para atopar o culpable, o meu interese baixou máis. Por sorte, non ten moito peso nin precisa moito pensamento, polo que non me amolou tanto, mais si que me deu a preguiza tras rematar o primeiro caso. Nese punto fixen os desafíos de picross adicionais, desta vez sen diálogos de por medio, e deixei o xogo languidecer ata, polo menos, o día de hoxe, dúas semanas despois. E xa dubido que vaia volver algún día.

Xa é raro que remate eu unha entrada en tan só dous parágrafos. De feito, na altura, tiña unha case obriga comigo mesmo de chegar ás 600 palabras para cada artigo, algo que me forzaba a atopar novos puntos sobre os que falar, a miúdo con bos resultados. Pero xa vai boa que non considero a coherencia interna como un requisito destes escritos.