Pero, inda así, pensei que merecía unha nova oportunidade neste milenio, aproveitando a potencia da Steam Deck para emular un xogo que ben funcionaría nun trebello vinte veces máis barato. Abandonei cedo a idea de non facer trampas, porque hai poucas vidas, perder unha devolve ao comezo do nivel e non quería pararme máis do preciso. Aceptei gardar partida ao comezo de cada escenario, para cargar no caso dunha derrota. O primeiro desafío levoume tres intentos, máis por apurar ca por outra cousa: unha vez establecida unha estratexia a vitoria chegará se tomamos as cousas con calma. A miña memoria activouse con eses seres antropomorfos que se poden mercar con cartos, especialmente o que leva un sombreiro que semella o dunha señora británica que xoga ao bridge.

Pola súa banda, o segundo nivel, atopado tras superar o anterior nuns cinco minutos, xa case semellaba novo para min. Sei que algunha vez cheguei a el, pero coido que debeu se poucas veces e a maioría xa de adulto nun emulador, confirmando que non gustaba deste xogo de cativo. Coa axuda do punto de gardado, granxeando armas para derrotar aos xefes morcegos e moita paciencia, conseguín chegar ao terceiro nivel, dun total de once. Contaba con seguir avanzando así aos poucos, pero ese novo desafío non era divertido, especialmente o primeiro xefe que fai moito dano e que é complicado de danar co pequeno coitelo de Niño.

Coido que empurrar ata o final non pagaría a pena. Gustaríame vivir en primeira persoa esa loita final contra as liñas de Nazca. E tamén ler esas derradeiras liñas que explican como o protagonista acadou o Paraíso que o lanzou nesta aventura nazcoazteca, pero que realmente o paraíso de cada un está nos soños que persiga. Así que eu tamén vos animo a todos a aventuraros no mundo na busca da vosa utopía individual, que seguramente non pase por tentar superar este xogo.

Wildest Dreams é a primeira canción do disco, que nunca me gustou, e xa a escoitara en directo na súa estrea mundial na Coruña uns meses antes. Toda unha honra da que fardaría nos foros oficiais da banda, onde pasaba boa parte do meu tempo en liña. Foi alí tamén onde vin por primeira vez a portada deste Dance of Death, que a todos nos parecía unha brincadeira. É, sen dúbida, unha das portadas máis feas da historia da música, cunha aburrida lenda dun bosquexo que se aceptou como produto final, provocando que o artista non quixera firmar o resultado.

O cal non lle resta calidade á parte musical. Tiña certo medo que fora máis a nostalxia que a realidade, mais coido que é tan bo como lembraba. Unha vez pasado o mal trago da peza inicial (inda peor se temos que aturar o videoclip), comezan unha serie de épicas, e algunhas curiosidades, que suben moito a media, e axudan a aprender un pouco de historia. Non ía eu saber da masacre dos cátaros se non for por Iron Maiden.

Concentrado para facer un bo traballo, fun solucionando a multitude de desafíos dos primeiros dous conxuntos de niveis; a verdade é que non lembraba o excesivo do número de escenarios. Non xogaba moito cada noite, pero sempre avanzaba a bo ritmo mantendo o indicador de vidas ao máximo (marca 5 pero non sei se ten un límite en 6 ou pode crecer máis). En boa parte isto é posible porque hai moreas de vidas extras en forma de ankhs douradas que tamén outorgan moitos puntos, coma 25000, cando outros obxectos (moi variados, dende billas ata hamburguesas) non teñen efectos secundarios e dan uns poucos centos ou miles. Todo é así de arbitrario, un escenario está decorado con xoguetes, noutro voamos nunha bañeira, hai teletransportadores, pingüíns-bomba que en realidade son emprazamentos publicitarios dunhas lambonadas, etc. E o que me restou por ver de novo! Porque seguramente nos meus tempos mozos empreguei os trucos de vidas infinitas e escoller nivel, xa que non creo nin que o solucionase dunha vez, nin que fora capaz de tal fazaña inda tendo máis de tres horas dispoñibles.

Porque eu botei dúas e pico e chegaría como a metade do xogo, sen probar aquel de xelatina para saltar moi alto constantemente que tanto me prestaba. De feito, os trucos de videoxogos eran das miñas cousas favoritos nesa época e agora os teño totalmente denostados. Coa presenza de internet, eses trucos deixan de ser algo tan máxico que se atopaba nas páxinas da Hobby Consolas por algo máis terreal, curiosamente coincidindo coa súa progresiva desaparición dos deseños modernos. Se cadra hoxe debería buscar os deste segundo James Pond para retomar a aventura dende onde perdín, un nivel que requiría paciencia para pasar a primeira parte e precisión para evitar ser golpeado por uns avións que deixan pouca marxe de esquiva.

Con todo, foi divertido revivir algunhas das tolerías deste xogo, por moito que non estivesen as dúas gardenias que poderían ser a miña avoa e Antonio Machín. Mais penso que o esforzo non compensa o obtido, así que dubido que volva a el. O que si, quedei abraiado coa historia do seu creador, Chris Sorrell, que sumaba dezaoito anos cando saíu o primeiro desta saga e que dirixiría proxectos como o MediEvil antes de chegar á idade na que Machín fixo as súas primeiras gravacións!

E non comezaría o escrito deste xeito se tivese algo substancial do que falar. Respecto do Donkey Kong Country 3 conserva o dúo protagonista con case as mesmas habilidades: seica o bebé xigante podía chimpar pola auga no orixinal, pero foi unha técnica que non coñecín ata rematar o xogo. Por tanto, pasei máis niveis abusando da posibilidade de planear coa mona do que debería, un pouco coma no Super Mario World coa capa, pero menos esaxerado. Todo iso co indicador de vidas ao máximo, e non trocou en ningún momento: as poucas derrotas ían equilibradas por vidas extras a esgalla.

Foron pouco máis de dúas horas de paseo lineal, porque non ten ese mundiño aberto do seu curmán maior. Os niveis eran semellantes pero sen ese salto de dificultade tan esaxerado que tiña o outro nos compases finais. Logo dos créditos tocaría o pase ao Mundo Perdido pero, coma sempre, non tiña as moedas precisas para acceder. Poño así punto final a esta subsaga, xogada e cronificada coa lei do mínimo esforzo. Veremos se contínuo coas aventuras dos Kong en consolas máis modernas ou probo o Yooka Laylee xa que, despois de todo, esta andanza comezou en boa parte polo Marsupilami: Hoobadventure, que ten bastante menos ADN dos monos có camaleón ese do que non sei nada.

O obxectivo dese modo historia é atopar materiais nun alxube para reconstruír unha aldea chea de animais antropomorfos. Cada incursión é unha partida ao modo principal que, dependendo dos resultados, outorgará máis ou menos deses recursos precisos para evolucionar a aldea. O problema que atopei foi que esas incursións, polo menos ao comezo, son demasiado repetitivas e que as melloras do modo de construción son moi lentas e de impacto moi pequeno. Nas máis de catro horas que lle adiquei, rematei algúns tipos variados de edificios, cuxos efectos xa nin lembro, e falei con varios colonos para saber máis do mundo e da misión principal, sen que me interesase nada diso. Abandonei tras un bo feixe desas pequenas partidas, listo para desinstalar e facer oco para outros xogos.

Mais non foi así. Decidín probar o modo de “partida rápida”, que vén sendo o modo non-historia, sen desbloqueos nin nada que pase dunha partida a outra. Apañeime para mellorar varias veces un puñal que podía empregar de balde unha vez por quenda, combinado cunha morea de defensa para aguantar mentres a arma facía o seu traballo. Lembroume bastante ao Monster Train, onde a miúdo a estratexia vitoriosa pasaba por ter unha unidade moi forte e non prestar atención aos inimigos que aparecen. Cheguei sen problemas ata o xefe final, pero aí perdín porque incrementaba o seu poder e unidades invocadas máis rápido do que lle podía baixar a vida. Chegou un punto no que a miña defensa non era abondo e perdín. Diría que por un error de programación puiden repetir outras dúas veces ese último combate, con tácticas diferentes pero idénticas resultados.

De novo, xa estaba listo para esquecerme do xogo: a partida foi moi longa para o que me ofreceu e fiquei sen ganas de repetir máis ou menos o mesmo con pequenas variacións polo traxecto. Amais, estaba convencido de que agora gañaría ao non tomar tantas malas decisións por mor da miña inexperiencia inicial. Pero, a noite seguinte, xa estaba de novo nos alxubes con Purse gañando, esta vez si, cunha arma lendaria que atopei ben cedo e que aumentaba o dano permanente con cada asasinato. Cando cheguei ao xefe final empreguei un potenciador para facer un dano esaxerado e vencer en dúas quendas.

E non parei aí. A seguinte noite probei outra personaxe, Satchel, que ten un xeito diferente de expandir a súa bolsa e algúns equipamentos especiais. Gañei maximizando os puntos de defensa pasiva e cunha poderosa arma que aumentaba a súa forza con cada quenda; cando atopei a reliquia que incrementaba a enerxía dispoñible tras cada quenda xa sabía que non habería monstro que me puidese frear. O único freo foi o que puxen eu artificialmente tras esta vitoria, porque quería probar o resto das personaxes pero era hora de contar os feitos anteriores por aquí.

É considerable tamén o salto tecnolóxico, xa que os movementos son máis fluídos e xa non é tan habitual unha morte instantánea por caer máis rápido có desprazamento vertical da pantalla. Ao seren os niveis versións dos que xa xogara hai pouco, atopei unha certa familiaridade reconfortante que, sen dúbida, axudou a empurrar cara diante. Volvín ter un ataque de preguiza en torno ao terceiro mundo, pero desta vez non pasou dun par de días de pausa antes de ter as forzas precisas para superalo. E de aí ata o final foi tan só ir atopando tempo para xogar. O xefe final é unha versión moito máis doada ca no da Super Nintendo e, por tanto, un trámite para chegar ata os créditos.

Agora tan só me falta o Donkey Kong Land III para ser un mestre desta saga dos noventa. En realidade tería que completar todos ao 10X% para ser digno dese título, pero xa sei que iso non vai pasar, así que estarei satisfeito con estoutro logro menor.