A historia vai… dun panda… que quere salvar o seu mundo… dos robots invasores. Polo camiño hai bastantes personaxes, especialmente aliados, que teñen a súa caricatura de personalidade cos poucos textos que os acompañan. Serven, máis que nada, coma vehículo para transmitir as misións, que se resumen en ir de aquí para aló cumprindo certos obxectivos. Deste xeito, viaxaremos dun nivel A a outro B, e logo a A outra vez, a continuación a B collendo un novo camiño que desbloquea o nivel C, onde un animal antropomórfico nos mandará a falar con outro que está en A, que teremos que saudar outra vez en B antes de ir a C a loitar contra un xefe que… Non é que haxa poucos niveis, pero a metraxe que sacan de cada un é desproporcionada ao seu tamaño, claramente cun obxectivo de estender o tempo de xogo. Ao final o progreso é constante en pequenos incrementos, pero visto dende fóra semella unha boa lea.

Tamén existe evolución con puntos de experiencia e niveis. En cada un poderemos mellorar algunhas das habilidades do oso protagonista, sabendo que cada novo nivel é menos significativo que o anterior, porque non é o mesmo trocar o multiplicador de dano de 1 a 1’1 que de 1’1 a 1’2, amais de que cada vez fican menos terra interesantes por maximizar. O que queda é dispoñer estratexicamente das subidas de nivel para aproveitar as curación instantánea. Isto é posible porque aquí a ganancia da experiencia está baseada no dano feito sen unha pausa duns segundos, o que lle dá certo dinamismo á exploración, porque presta intentar manter o combo vivo coma se isto fora un Tony Hawk.

Foi esa cura instantánea a que me permitiu vencer nos dous últimos xefes, xa que as tácticas anteriores de intercambiar golpes non resultaban tan efectivas. Foron os únicos puntos nos que sentín que o desafío era elevado, pero bastante falso, porque os padróns de ataque non eran nin deterministas nin divertidos de esquivar. Ademais, xa levaba máis de sete horas e só quería rematar. Tiven que facer algunha incursión adicional polo mundo para atopar artefactos que me axudaran, pero a vitoria final viu máis por cuestión de estar tranquilo e reintentar ca por outra cousa.

Xuntando todo iso, decidín comezar a miña incursión na PlayStation 3 coa versión que fixeron do Odin Sphere engadindo a palabra Leifthrasir. Os trocos, lidos por riba sen lembrar o deseño previo, soaban bastante ben, porque tampouco quería que isto fora xogo dun único día outra vez. Ao comezar, algunha conexión neuronal activouse levemente e era todo algo menos alleo do que imaxinaba. Esa princesa protagonista, ese estilo visual tan marcado, ese sistema de combate, as mecánicas de elaboración de obxectos… Abofé que recordo máis do que imaxinaba nun comezo, inda que non sei por que fiquei coa idea de que era máis semellante ao Guardian Heroes.

Xoguei varios capítulos, derrotei algúns xefes, coñecín a parte do elenco que podería saír nun Valkyrie Profile, mellorei as miñas habilidades de loita e vin como rompía a partida gardada do emulador, perdendo uns sete minutos de progreso. Para ser honestos, non estaba nin cómodo co emulador para a Steam Deck (acostumado como estou a gardar partida inmediatamente, aquí só conseguín facelo ao pechar o xogo) nin moito co xogo. Sorprendeume atopar comparacións no estilo de movementos co Dust: An Elysian Tail, non tanto porque non se parezan, xa que si hai bastante similitude, senón porque non sabía eu que fora un xogo tan coñecido (seica vendeu un millón de copias). Pero aquí é todo máis episódico, con máis mecánicas de todos os estilos, máis personaxes xogables e máis escenas de obrigado visionado. E, obviamente, iso repercute en que dura máis, abondo para ser un investimento de horas comparable a un Final Fantasy coetáneo. E eu non estaba a gozar abondo para seguir tanto tempo.

Interpretei a corrupción da partida gardada coma un sinal de que, en realidade, non quería xogar máis. Quizais non cambiei tanto dende os meus tempos mozos coa PS2. Podo baixar agora algo coma o Shadow Hearts para corroboralo, que nese tampouco debín de pasar do primeiro par de horas, por moi boa pinta que tamén tivese.

Con todo, cando decidín comezar, non tiven ningún bloqueo mental. Non me interesaba moito a historia e vía os nonogramas como as recompensas por aturar os diálogos, cando tiña que ser ao revés. Por outra banda, non son nada dos Ace Attorney, así que cando vin que tería que buscar e analizar probas, para atopar o culpable, o meu interese baixou máis. Por sorte, non ten moito peso nin precisa moito pensamento, polo que non me amolou tanto, mais si que me deu a preguiza tras rematar o primeiro caso. Nese punto fixen os desafíos de picross adicionais, desta vez sen diálogos de por medio, e deixei o xogo languidecer ata, polo menos, o día de hoxe, dúas semanas despois. E xa dubido que vaia volver algún día.

Xa é raro que remate eu unha entrada en tan só dous parágrafos. De feito, na altura, tiña unha case obriga comigo mesmo de chegar ás 600 palabras para cada artigo, algo que me forzaba a atopar novos puntos sobre os que falar, a miúdo con bos resultados. Pero xa vai boa que non considero a coherencia interna como un requisito destes escritos.

En cada un dos cen niveis, atoparemos un rei, unha meta á que ten que chegar e outras pezas que poderemos mover libremente segundo os movementos habituais do sucesor do chaturanga. Unha vez o rei atope automaticamente un camiño libre cara a casa obxectivo, comezará o seu movemento e pasaremos ao seguinte puzzle.

Polo camiño ata o nivel número 100, iranse introducindo algunhas pequenas mecánicas novas, coma placas que hai que premer para que se mova parte do escenario e poucas máis variacións. Emprega os típicos escenarios introdutorios nos que primeiro saen uns crebacabezas moi doados nos que entender os novos sistemas para logo complicarse. O problema é que, na maioría de casos, ese titorial é bastante innecesario, polo comprensible do asunto, e non hai nin que pensar durante o seguinte feixe de puzzles. E os máis complicados son tamén unha lotaría. Nalgúns casos son máis tediosos, xa que hai que mover unha morea de pezas, outros máis doados do que semellaban e só atopei un, na oitava decena, totalmente indescifrable e que só solucionei con varios tentos ao chou.

Rematei os cen niveis logo de dúas horas. Como mercara este xunto outros da mesma colección, tiña pensado á triloxía Unlock The King antes de vir aquí a escribir nada, pero o segundo incorpora pezas en diferentes alturas e unha leria xogar na Steam Deck tendo que xirar a cámara constantemente, así que puxen freo aquí. O Hang The Kings, tamén do mesmo desenvolvedor, semella algo diferente pero o deseño das pezas é tan moderno que xa me dá preguiza pensar cal é un cabalo e cal é un bispo, así que non o vou nin comezar.

Primeiro retomei o Downfall, onde se xoga cos malos, para probar o deus córvido espertado, que saíra novo ultimamente. Conseguín chegar ata a batalla final con Neow, pero aí perdín, sen gozar das mecánicas desta personaxe, polo que non din outro tento.

No seu lugar, instalei as modificacións de cartas quiméricas (unha certa porcentaxe dos naipes ao chou obteñen unha nova mecánica máis ou menos compensada), biomas (algunhas zonas dos mapas trocan para ter novas regras, monstros e/ou recompensas) e a clase do Packmaster (que varía as cartas dispoñibles en cada partida en función dos paquetes escollidos ao comezo). Con todo isto, montei unha experiencia familiar pero descoñecida, como se fora o meu propio Slay the Spire II. Pero máis doado, seguramente.

Perdín a primeira partida contra o corazón, en boa medida por non controlar algúns dos sistemas que me tocaron ao chou. As seguintes cinco, nos primeiros cinco niveis de ascensión foron todos éxitos. Foi aí cando me decatei de que as cartas quiméricas aportaban unha variabilidade non precisa (xa había tolería abondo coas outras dúas expansións) e facían o xogo máis doado en xeral, polo que decidín prescindir delas.

Xusto na seguinte incursión fracasei na loita final, inda que culpo máis á miña elección de paquetes do Packmaster, posto que preferín probar cartas novas a facer unha escolla sinérxica. Non foi moita magoa, porque precisaba unha escusa para trocar de aires. Calquera versión do Slay the Spire é divertida, mais logo de chegar ás 300 horas, converténdose no meu xogo máis xogado de Steam, tampouco é que me aporte moito máis da satisfacción puntual.