Claramente precisaba algo diferente, e a pista viu ao atopar un arco de rareza laranxa como recompensa por completar o escenario. Non me compliquei e fixen unha arqueira, xa que pensaba que co sistema de apuntar automaticamente non sería tan complicado na Steam Deck. E efectivamente, o arco era tan poderoso que non había rival que se achegase. Todos ían baixando e os meus niveis subindo sen moito esforzo, investindo en pasivas que aumentaran os ataques e cun único punto nunha explosión en área. Todo ficou redondo cando a habilidade de lanzar tres frechas dunha vez mutou para acertar sempre no obxectivo, pouco despois de que apañara un novo arco.

Curiosamente, notei unha baixada da gran efectividade dos ataques básicos ao comezar un segundo escenario. Non obstante, apañei máis ou menos ben coas frechas explosivas, pero a miña sorpresa foi maiúscula cando me decatei de que levaba a arma totalmente rota! A durabilidade é unha desas cousas que coido que non aportan nada máis que complexidade mecánica, algo que non lle sobra a este deseño. Está o tema dos escenarios, o sistema de defender a nosa base, clans cos que se negociar ou guerrear, as mutacións menores e maiores, trinta clases diferentes desbloqueadas por logros, e un longo etcétera. Algunhas son máis significativas, outras menos. Ao final eu veño aquí a esnaquizar inimigos, subir de nivel e, en menor medida, atopar obxectos mellorados. O resto sóame máis a márketing ou ideas a medio desenvolver.

Un exemplo disto é un escenario no que rematei abandonando porque, por moito que xa matara os demos máis poderosos, quedábanme unhas misións de nivel baixo para conseguir a vitoria no mundo. Pero, por máis que percorría dun lugar a outro buscando a entrada ao alxube onde se agochaban, non daba con esa presunta torre eléctrica. Perdín bastante tempo correndo polo mapa antes de asumir que non o atoparía (se é que é atopable) e pasar para outro novo. Será máis do mesmo, con números máis grandes, polo que tampouco me resulta totalmente apetecible (nunca pensei que botaría de menos a estrutura de actos e buscas do Diablo 2). Quédanme unha morea de clases por probar, pero en realidade semella que son todas bastante parecidas e sen moitas sinerxías significativas. Só podo soñar cun futuro no que o seguinte xogo de Soldak deste estilo teña personaxes tan inspiradas coma o Tales of Maj’Eyal.

Visto así, dende enriba, é bonito e calmo. Os controis, excluíndo a parte de facer pinchacarneiros no aire, son sinxelos: xirar, saltar e golpear. Os xiros van ben, e forman tamén parte do estraño sistema de aceleración consistente en moverse rapidamente dun lado cara outro, supoño que ten certo paralelismo coa realidade, pero a miña experiencia real con neve e velocidade resúmese en baixar unha pequena costa enriba dunha zorra improvisada, e xa foi moito para min. O salto actívase instantaneamente ao premer o botón, e non ao soltar, como en moitos outros xogos do estilo, o cal inda non procesei satisfactoriamente. O de golpear… pois non sei, semella fóra de lugar. Pódense golpear persoas, vehículos e ata animais indefensos. A min non me semellaba nada coherente co resto da experiencia así que pasei desa funcionalidade bastante tempo, ata que descubrín sen querer que provocaba unha aceleración considerable na personaxe. Entendino entón como algo preciso para acadar as medallas de cada montaña e non lle din moitas máis voltas.

Inda que semelle ser a típica experiencia tranquila, superar os diferentes desafíos de dificultade crecente conforme avanzamos polas diferentes estacións non será tan doado. Hainos de moitos tipos e a maioría dura menos dun minuto. Nas primeiras estacións non tiña problema en acadar os tíckets diamante, incluso sen saber o de golpear ou facer piruetas para acelerar, pero a medida que avanzaba conformeime cuns requisitos menos esixentes antes de pasar cara a seguinte. Agora mesmo estou no comezo da novena (dun total de dezaseis) e apañei todas as medallas de ouro nos desafíos indicados no mapa das anteriores, pero deixei sen apañar algúns dos billetes agochados ou dos desafíos opcionais de nivel máis elevado. O que peor fago é o de acumular puntos por piruetas, xa que non teño claro como maximizalos e tampouco é algo que se me estea a dar especialmente ben.

Todo iso nunhas cómodas oito horas. Supoño que me quedarán outras tantas ata chegar ao final, ou se cadra máis se a dificultade segue a aumentar, pero é un xogo que ben se pode coller de cando en vez para avanzar un pouco. E, se inda teño ganas despois de todo iso, tamén quedan por apañar todos eses billetes agochados que fun deixando ou deixarse baixar polas pistas sen obxectivos predefinidos.

P.D.: a verdade é que as capturas semellan máis feas do que se ve o xogo en directo.

Polo de agora non me animei a probar o modo incondicional con mortes permanentes, polo que un falecemento da protagonista e pouco máis ca unha viaxe gratuíta ata a vila inicial. Por iso mesmo, non me preocupei cando as miñas incursións no alxube final resultaban nunha morte tras outra, para un total superior a dez cando a nigromanta anterior mantérase viva ata que atopou o seu final dixital por algún erro de programación. Tras cada unha desas derrotas, un inimigo ascendía como se isto fora o Shadow of Mordor, comezando unha nova misión para rematar coa súa vida, que seguramente tamén finalizaría a miña. E repetir.

Xa que quería facer unha partida rápida (que non conseguín) puxen a meirande parte dos puntos de habilidade no veleno en área. Funcionou moi ben ao comezo, e nada mal contra inimigos comúns, pero fixo que o resto da experiencia fose penosa. Inda que cada nivel aumenta un pouco o dano que causa, cada vez precisa máis puntos de habilidade para cada incremento, resultando nun pozo nada eficiente. Lembroume aquel paladín do Diablo 2 que montei coa aura de lume ao máximo: daba boa conta dos inimigos pequenos a cen metros á redonda pero non podía pasar do segundo acto. Apañeime para vencer o escenario, pero sería moi ambicioso levar a personaxe a un novo mundo con inimigos máis poderosos.

Por tanto, supoño que crearei unha terceira personaxe na mesma semana, pero esta vez sen partir da nigromancia e contando con empregar as mutacións maiores para conseguir un conxunto de habilidades sinérxico e poderoso. Tampouco creo que o xogo vaia trocar de maneira significativa, nin que teña o poder de persistencia doutros grandes do xénero que, tamén sexa dito, teñen moito máis presuposto e traballo enriba. No peor dos casos sempre podo mercar outro de Soldak Entertainment para ter unha nova experiencia que será similar.

A primeira sorpresa foi comprobar que existía un sistema de control específico para mandos, polo que non sei que tanto loitara anteriormente. É limítrofe que se poida considerar funcional, pero coa axuda do trackpad dereito manexando o cursor, e configurando algúns botóns para habilidades e utilidades, apañei ben abondo. Tardei un tempiño en afacerme, pero, unha vez que o fixen, atopeime aniquilando ¿orcos? por todos lados. A verdade é que non sei con exactitude quen eran as vítimas da miña nigromanta, só sei que eu premía un botón e unha morea de barras vermellas comezaban a baixar, a barra de experiencia a subir e a dopamina an percorrer o meu corpo. Son un xogón simple.

Escollera nigromancia porque os esqueletos levantados poderían actuar autonomamente sen que eu precisara apuntar, pero atopar que unha das habilidades do primeiro nivel xa inclúe un dano-sobre-tempo en área centrada na personaxe foi todo un agasallo. Non me tiven que preocupar máis que de correr e invocar de cando en vez. Certo é que, cando tocaba danar algo en particular, tiven que tirar de ataques básicos para acelerar un pouco o proceso, pero non foi o habitual. Tiven sorte tamén ao final do escenario porque chegaron dous avatares poderosos para me botar unha man moi precisa. Un era o de Din (entendo que o Din do título), o outro era algo que comezaba por V. Non entendo por que apareceron, supoño que é unha tolaría máis que este xogo deixa ao chou.

Hai moitas áreas gobernadas polo azar, xa dende a creación do escenario. Pero, sen dúbida, a miña favorita é a de mutación de habilidades. A medida que unha personaxe sube niveis de mutación, aprende habilidades novas ou algunhas vellas gañan efectos secundarios. Deste xeito, cada personaxe é totalmente única xa dende ben cedo, e teremos que planificar cara onde levala a medida que aumenta a entropía. Isto podería ser unha ferida mortal noutro tempo, no que me daban ganas de comezar todo dende cero se me trabucaba e poñía un punto de enerxía a unha feiticeira do Diablo 2, mais hoxe en día coido que lle dá unha graza que é complicada de atopar en escenarios predeterminados.

E como a festa do chou non rematou, logo dunha longa sesión onde superei ese primeiro escenario, a miña personaxe desapareceu. O único que quedou dela foron os seus récords, pero sen nome asignado. Hai algúns restos no cartafol onde o xogo garda os seus datos, pero nada que semelle recuperable. Supoño que gardarei o recordo desas tres horas e darei un novo intento outro día, cruzando os dedos para que os ficheiros gardados non muten.

Confeso que esa elegancia non me chegou de primeiras. De feito, inicialmente, nin sequera interioricei ben as regras, algo evidentemente imprescindible se fora unha versión física pero que en virtual deixoume algo confuso por non comprender que facía mal (salvando a distancias, lembroume a como tentei aprender a xogar ao Ticket to Ride en dixital, seguindo o titorial, e non entendín nada ata que non lin o manual da versión tanxible). Ao final, resultou que o máis esquecible era que o “océano” tiña que ser continuo pero que non podía ter catro casas xuntas formando un cadrado. Semellaba arbitrario, pero, a medida que solucionaba os crebacabezas máis complicados, decateime de que era xusto o que facía que todo funcionase e as solucións puidesen ser únicas.

A aplicación contén catro conxuntos de trinta puzzles, ordenados por dificultade. Logo de superar o primeiro bloque, lin a páxina de técnicas básicas no botón de axuda e aledeime de que as derivara todas pola miña conta. Facendo a segunda trintena mellorei as miñas intuicións, que sempre semellaban acertadas, inda que non deixei de recorrer á lóxica para calcular o estado de cada casa. Xa nos niveis máis avanzados, entendín mellor como facer fluír ben os océanos e tiven que aplicar algunha técnica baseada nunha hipótese-contradición para confirmar o valor dunha casa e poder continuar. Antes de dar comezo á cuarta e última serie de desafíos, parei a ler as técnicas avanzadas. Esta vez non entendín nin papa, pero todas eran equivalentes ao meu sistema de hipótese-contradición con atallos para resolver situacións comúns. Non parecía nada crítico, así que me adentrei na última trintena con moito valor.

E foi aí cando os puzzles pasáronme a durar máis de vinte minutos; e iso contando dende o último reinicio, que moitas veces chegaba a un punto tal que non era capaz de atopar o meu erro e non me quedaba outra que volver ao comezo. Por tanto, o meu tempo de xogo sumaba horas e horas, mentres aproveitaba o feito de levalo sempre no peto para marcar casas en pequenos ratos mortos do día a día, como as viaxes en ascensor. E, con todo, tampouco me convertín nun experto. Por moito que os meus razoamentos semellasen sólidos, moitas veces atopei que que estaba a traballar sobre unha base incorrecta. Por non falar dos finais, xa que diría que na última media ducia de niveis improvisei os últimos pasos por intuición xa que non era capaz de dar con algunha dedución correcta para progresar. E, con todo iso, apreciei ben o deseño, gocei coas resolucións, pero vai ao barbeito xunto ao Clues by Sam. Este é máis difícil de recomendar, curiosamente.

Un orgulloso xogo feito con RPG Maker, debería dicir. Ao contrario que outros deseños, coma o To The Moon, aquí non se agocha nin un pouco o seu uso, empregando incluso os actores por defecto, outorgándolles unha nova personalidade. Eu non controlo case nada dese mundo, mais foi positivo este encontro, e esta lectura, porque coido que trocaron o prexuízo que tiña respecto a tomar ese tipo de atallos gráficos. Supoño que é o típico curtocircuíto mental que me protexía de traballos non moi finos, xa que teño algúns na miña colección protagonizados polo mesmo extraterrestre porque era parte duns debuxos ofertados de balde para o desenvolvemento de videoxogos, e ningún deles era moi apetecible. Hoxe en día, co tema da intelixencia artificial xenerativa, mudo o meu prexuízo para eses casos que sexa capaz de detectar.

Atopei tamén satisfacción nas mecánicas de combate por quendas, inda que manteñen a estrutura dos derivados do Dragon Quest, rara é a habilidade que non ten algún efecto secundario interesante, polo que, nas pelexas máis longas, teremos que administrar ben os seus efectos para obter a vitoria antes de que os inimigos acaben co noso grupo, un pouco ao estilo do Etrian Odyssey. As penúltimas batallas foron bastante intensas e divertidas (e aprendín agora que hai unhas secretas e máis desafiantes logo de rematar o xogo, por se fico con ganas de máis) pero antes dos créditos intuín que a verdadeira identidade do inimigo final era o pai do heroe e decidín perdoar a súa vida. Non sei como cheguei a tal conclusión. A historia ata ese punto estivo entretida, ante todo cando comeza a xogar cos destripes obvios para dar unha reviravolta e provocar a sorpresa. Todo moi simpático, resumido, agradable e sen contido dubidoso.

David Gold morreu dous meses antes da publicación deste disco; é complicado non escoitar todo o traballo en torno a ese feito. Tamén é devastador atopar o club de fans do grupo no que a súa nai fai acto de presenza e agradece as lembranzas do seu fillo. David Gold xa non está neste mundo, pero as súas pegadas e bágoas provocadas tardarán moito en desaparecer.