E non comezaría o escrito deste xeito se tivese algo substancial do que falar. Respecto do Donkey Kong Country 3 conserva o dúo protagonista con case as mesmas habilidades: seica o bebé xigante podía chimpar pola auga no orixinal, pero foi unha técnica que non coñecín ata rematar o xogo. Por tanto, pasei máis niveis abusando da posibilidade de planear coa mona do que debería, un pouco coma no Super Mario World coa capa, pero menos esaxerado. Todo iso co indicador de vidas ao máximo, e non trocou en ningún momento: as poucas derrotas ían equilibradas por vidas extras a esgalla.

Foron pouco máis de dúas horas de paseo lineal, porque non ten ese mundiño aberto do seu curmán maior. Os niveis eran semellantes pero sen ese salto de dificultade tan esaxerado que tiña o outro nos compases finais. Logo dos créditos tocaría o pase ao Mundo Perdido pero, coma sempre, non tiña as moedas precisas para acceder. Poño así punto final a esta subsaga, xogada e cronificada coa lei do mínimo esforzo. Veremos se contínuo coas aventuras dos Kong en consolas máis modernas ou probo o Yooka Laylee xa que, despois de todo, esta andanza comezou en boa parte polo Marsupilami: Hoobadventure, que ten bastante menos ADN dos monos có camaleón ese do que non sei nada.

O obxectivo dese modo historia é atopar materiais nun alxube para reconstruír unha aldea chea de animais antropomorfos. Cada incursión é unha partida ao modo principal que, dependendo dos resultados, outorgará máis ou menos deses recursos precisos para evolucionar a aldea. O problema que atopei foi que esas incursións, polo menos ao comezo, son demasiado repetitivas e que as melloras do modo de construción son moi lentas e de impacto moi pequeno. Nas máis de catro horas que lle adiquei, rematei algúns tipos variados de edificios, cuxos efectos xa nin lembro, e falei con varios colonos para saber máis do mundo e da misión principal, sen que me interesase nada diso. Abandonei tras un bo feixe desas pequenas partidas, listo para desinstalar e facer oco para outros xogos.

Mais non foi así. Decidín probar o modo de “partida rápida”, que vén sendo o modo non-historia, sen desbloqueos nin nada que pase dunha partida a outra. Apañeime para mellorar varias veces un puñal que podía empregar de balde unha vez por quenda, combinado cunha morea de defensa para aguantar mentres a arma facía o seu traballo. Lembroume bastante ao Monster Train, onde a miúdo a estratexia vitoriosa pasaba por ter unha unidade moi forte e non prestar atención aos inimigos que aparecen. Cheguei sen problemas ata o xefe final, pero aí perdín porque incrementaba o seu poder e unidades invocadas máis rápido do que lle podía baixar a vida. Chegou un punto no que a miña defensa non era abondo e perdín. Diría que por un error de programación puiden repetir outras dúas veces ese último combate, con tácticas diferentes pero idénticas resultados.

De novo, xa estaba listo para esquecerme do xogo: a partida foi moi longa para o que me ofreceu e fiquei sen ganas de repetir máis ou menos o mesmo con pequenas variacións polo traxecto. Amais, estaba convencido de que agora gañaría ao non tomar tantas malas decisións por mor da miña inexperiencia inicial. Pero, a noite seguinte, xa estaba de novo nos alxubes con Purse gañando, esta vez si, cunha arma lendaria que atopei ben cedo e que aumentaba o dano permanente con cada asasinato. Cando cheguei ao xefe final empreguei un potenciador para facer un dano esaxerado e vencer en dúas quendas.

E non parei aí. A seguinte noite probei outra personaxe, Satchel, que ten un xeito diferente de expandir a súa bolsa e algúns equipamentos especiais. Gañei maximizando os puntos de defensa pasiva e cunha poderosa arma que aumentaba a súa forza con cada quenda; cando atopei a reliquia que incrementaba a enerxía dispoñible tras cada quenda xa sabía que non habería monstro que me puidese frear. O único freo foi o que puxen eu artificialmente tras esta vitoria, porque quería probar o resto das personaxes pero era hora de contar os feitos anteriores por aquí.

É considerable tamén o salto tecnolóxico, xa que os movementos son máis fluídos e xa non é tan habitual unha morte instantánea por caer máis rápido có desprazamento vertical da pantalla. Ao seren os niveis versións dos que xa xogara hai pouco, atopei unha certa familiaridade reconfortante que, sen dúbida, axudou a empurrar cara diante. Volvín ter un ataque de preguiza en torno ao terceiro mundo, pero desta vez non pasou dun par de días de pausa antes de ter as forzas precisas para superalo. E de aí ata o final foi tan só ir atopando tempo para xogar. O xefe final é unha versión moito máis doada ca no da Super Nintendo e, por tanto, un trámite para chegar ata os créditos.

Agora tan só me falta o Donkey Kong Land III para ser un mestre desta saga dos noventa. En realidade tería que completar todos ao 10X% para ser digno dese título, pero xa sei que iso non vai pasar, así que estarei satisfeito con estoutro logro menor.

Por sorte, polo menos para os que xogamos o Country hai pouco, non se trata dun port á consola portátil, senón un novo deseño sobre a base dese orixinal, malamente adaptado ás características da Game Boy. O que máis destaca son as imaxes que representan a Donkey e a Diddy, porque están moi logradas e o seu gran tamaño na pantalla marca toda a experiencia. Iso condiciona tamén a amplitude do campo de visión, que é tan reducida que non hai moita marxe para a reacción, polo que hai que confiar moito no nivel se queremos ir a unha velocidade decente. Tampouco é que sexa posible apurar tanto coma nos outros, xa que arrasar facendo pinchacarneiros é un deporte de risco que non acelera no impacto. En moitos puntos semella que nin sequera funciona ben o sistema de correr, tomando demasiado tempo en coller rapidez para que logo os brincos sexan moi decepcionantes por curtos. E, en moitos casos, provocan unha morte instantánea se o mono cae máis rápido có desprazamento vertical da consola, inda que houbera unha plataformas debaixo.

Curiosamente, os niveis acuáticos son os máis fluídos, e hai varios seguidos que, sen ser dos meus favoritos, non se fan aburridos, seguramente porque son doados. Agás un no que nos persegue uns perigosos bechos mariños, os demais son bastante similares, que é algo do que adoece o conxunto en xeral. O de que cada escenario teña a súa propia mecánica non é tan marcado coma na Super Nintendo, lembro un dos últimos no que hai que apañar as letras de “KONG” para facer pontes ou outro no que había que manexar unha plataforma que trocaba de dirección ao saltar, sen dúbida o máis difícil de todos e que me levou unha gran morea de vidas.

O final do xogo é unha pequena refrega contra o xefe crocodilo máis pequeno da saga, sen trucos nin sorpresas. Serve como bo resumo de todo o xogo. Se cadra atoparei máis satisfaccións no Donkey Kong Land 2? Non tardarei en experimentalo.

Para homenaxear eses tempos decidín xogar unha nova partida. Escollín a Sting (non confundir co que leva de nome “Sting”, aspas incluídas) e participei nunha das ligas incluídas, que non son máis ca unha serie de combates individuais. Barallei subir a dificultade antes de comezar, pero tampouco quería suar en cada encontro. A primeira loita serviume para recordar os controis e como a verdadeira habilidade depende do ben que acertes cos bloqueos de golpes/agarres premendo o botón correspondente no intre axeitado. Non me saíu ben, pero tampouco fixo falla, porque cos meus propios agarres e golpes foi máis que abondo para ter unha vitoria nuns poucos minutos. Nos sucesivos combates decidín ir polo camiño máis directo, baixando do cuadrilátero nada máis comezar e asegurándome de que o rival quedaba fóra e Sting arriba cando o árbitro chegaba á conta de vinte. Dese xeito, conseguín vencer o resto de combates en menos de dous minutos. Non foi elegante pero abofé que foi efectivo. Así gañei a liga, e desbloqueei outro personaxe que non coñecía de nada.

Hai máis ligas, pero son máis do mesmo. Coido que esta partida solta foi abondo para activar as memorias, e se quero máis podería saltar ao WWF No Mercy da mesma consola, que non gocei no seu día con amigos pero si unha década despois eu só. Trátase do mesmo motor pero mellora tanto en todos os aspectos que este WCW vs. nWo fica coma un artefacto nostálxico.