Dado que é de balde, e que se pode completar nunha hora (unha duración moi satisfactoria para o que imaxinaba antes de comezar), sairei do meu costume habitual e comentarei a miña experiencia sen estragar as sorpresas máis salientables, porque boa parte da graza consiste en pescudar as mecánicas particulares que rexen cada mundo. Certo é que a base de todo e o xa mencionado Sokoban, pero ben cedo as tarefas deste almacén irán tornando máis… anómalas.

No comezo non hai maior problema, os trocos aos movementos son sinxelos e as solucións non teñen maior dificultade, incluída certa mecánica pantasmil que semella rota porque coido que resolvín os seus desafíos dun xeito non agardado. Só tardei en descubrir a mecánica do segundo alieníxena, acertando sorprendentemente cedo coa que se pode morrer ao terceiro movemento, quizais pola pista sonora. Como sorpresa final existen uns últimos niveis que combinan as anomalías a pares. Aí desesperei un pouco na que combina a de mover de tres en tres coa do Tron, pero foi un final axeitado para unha experiencia que non tiña razóns para ser tan marabillosa.

Agora foi a quenda da vixianta, que recuperei en torno á duodécima ascensión para chegar canto antes, e da maneira máis doada, á derradeira. Polo tanto, o meu plan foi obviar a loita opcional contra o corazón, contando que xa aprendería o que funciona e o que non nese encontro final cando chegara o momento.

Tiven os meus altos, onde encadeaba vitorias consecutivas, e os meus baixos, onde renegaba deste xogo durante uns días logo de perder nunha pelexa de corredor no primeiro acto. Mais, por sorte, conseguín moita inercia cara o final da ascensión e acadei a vixésima tras catro vitorias consecutivas. Todo preparado para a épica de vencer o corazón da torre, agás o coñecemento preciso de como non morrer no último acto.

A vixianta semella máis poderosa que os seus tres compañeiros, pero a cambio require máis cálculos, non só para vencer rápido, senón para non morrer inmediatamente na seguinte quenda do combate. Por ese motivo, haise que atopar nun estado mental axeitado, non vale xogar ao chou e as derrotas séntense menos azarosas. Nada diso faime sentir mellor cos fracasos, o primeiro dos cales chegou contra o líder gremlin, porque non montei unha boa baralla con dano abondo, e o segundo contra Donu e Deca, onde a miña estratexia de bloqueo baseada en levar catro cartas de “fálalle á man” foi contrarrestada polo artifacto innato dese par de xefes finais.

Por sorte, entre ambas derrotas, acadei a vitoria contra o corazón no meu primeiro encontro contra el no que vai de ano. Non levaba unha sinerxía marabillosa, inda que apañara moreas de cartas con scry, e tiven un susto importante pensando que non ía pasar do comedor de tempo por trocar no meu primeiro turno dous puntos de enerxía (dos catro que tiña) por oito de forza e destreza. O reconto final marca, por tanto, unha vitoria e dúas derrotas neste desafío final. Teño a impresión de que sería capaz de acadar dous éxitos consecutivos, pero non será agora cando o intente.

Os primeiros desafíos son basicamente para aprender os controis e as mecánicas de coller, soltar e amontoar caixas. Nada revolucionario, nin preciso para xogadores habituais do xénero, pero son curtos abondo para non amolar. Máis cedo que tarde, estaremos resolvendo os pequenos crebacabezas, e ata descubrindo a técnica secreta que permite chimpar dende enriba dunha caixa ao mesmo tempo que a recollemos. Grazas ao ese truquiño, a escasa dificultade dos primeiros mundos faise inda máis baixa. A sorpresa virá cando esa técnica, que ten pinta de que naceu dun erro de programación, é ascendida a algo obrigatorio para seguir superando niveis. Non penso que aporte moita variedade porque, a verdade, os crebacabezas de plataformas de amontoar caixas non dan moito máis de si.

Esta sensación mantense ata o final, con cada novo nivel sendo un trámite para chegar ao final, con, como moito, algún intre de manter a concentración para non perder o progreso do último minuto. Para ampliar un pouco a experiencia, engadiron unha peza secreta para atopar en cada nivel ,e uns derradeiros desafíos de dificultade esaxerada, algún dos cales precisa aproveitar un bug que descoñecía. Eu conformeime con apañar unhas poucas desas pezas agochadas e fracasar absolutamente nos desafíos engadidos. Non quería converter esa horas de xogo, doada pero agradable, nunha miseria desesperante.

Pero, volvendo ao xogo, confirmo que conservar a batería non é un obxectivo do programa, polo que vexo baixar a porcentaxe de carga a ritmo dun punto porcentual por minuto. Namentres iso sucede, temos unha experiencia moi tranquila no comezo, cando todo é novo e a dificultade baixa, pero a medida que avanzamos en cada campaña cada pequena decisión tomará maior peso e as posibilidades de que o chou non axude tamén serán notables. Ao final, as partidas consisten en facer camiños para os invasores nos que as nosas torres sexan eficientes, pero cada quenda só temos unha lousa gratis para poñer e case nunca van ser as máis axeitadas para o intre en cuestión. É posible gastar moedas para facer a quenda máis longa, pero ten o típico sistema de intereses que promove aforrar, e como tamén aparecen novos camiños sorpresa para protexer en cada partida, pois hai que equilibrar ben as nosas finanzas, os investimentos en cada zona e os riscos de deixar camiños abertos coa ilusión de que cheguen as cartas que os pechen nun tempo prudencial.

O azar pode resultar inxusto, pero agradezo un xogo de defensa de torres nos que a mellor estratexia non sexa aplicar o que sae nunha guía, como é o caso do Defense Grid: The Awakening ou o Dungeon Defenders, sendo o motivo principal polo que me esquecín deste último no seu día. Tamén é boa idea o de ter diferentes gremios que trocan os conceptos básicos do xogo, pero recoñezo que non me resultaron tan atractivos nin penso que estean equilibrados, algo que seguramente non fora obxectivo de deseño, nin o ten que ser, claro. Cada un dos que vin rompe unha regra básica, outorgando unha compensación por unha limitación, o cal deixa ver uns universos alternativos nos que o xogo podería ser moi diferente. Esta é tamén unha das miñas técnicas favoritas para crear variacións dentro dun xogo con diferentes faccións ou personaxes, coma no Dota 2, por poñer un exemplo afastado. Pero aquí dáme preguiza o de construír sen poder expandir a illa, por exemplo, polo que me contentei con superar cada campaña cun único gremio inda que o xogo agarda que o faga con cada un.

Con todo, cumpriu con nota todo o que lle podería pedir. Pasei varias horas entretido, gustáronme as súas ideas e ata sinto curiosidade por ver que farán os dous gremios que non desbloqueei. Coido que xogarei, polo menos, un par de partidas máis para satisfacer ese desexo.

Esa foi a vez que máis integrado estiven nunha pequena comunidade de xogos de loita. Algún anos máis tarde estaría xogando de novo ao King of Fighters ‘98, na tranquilidade e gratuidade da miña casa, cando tiven que parar por unha cita ineludible coa óptica. Igualmente de ineludible foi o resultado: precisaba lentes. Non me sentou ben: o meu astigmatismo non era tan alto como para requirir ese encordio constante, a xente da óptica só quería os meus cartos e eu vía estupendamente. Deixeime convencer, a desgana, e os lentes chegaron unha semana máis tarde. Púxenos de novo na casa, disposto a confirmar que non trocaba a miña percepción do mundo, pero cando puxen o King of Fighters ‘98 era obvio que estaba trabucado. Notaba como as personaxes estaban claramente formadas por píxeles discretos, algo que antes sabía pero que agora tamén percibía en directo. E así quedei: con lentes e sen rivais para xogar o King of Fighters ‘98.

Hoxe en día, moi de cando en vez, arranco este xogo, conéctome ao modo en liña e busco se hai alguén máis ou menos preto para xogar por debaixo de 200ms de ping, algo non especialmente doado porque non é unha comunidade moi grande. Se teño sorte, atopo alguén que non lle importa bater contra as miñas personaxes unha e outra vez, namentres eu tento aprender un pouco e albiscar algunha pequena posibilidade de vitoria, algo que só conseguín unha vez ata esta semana. Normalmente son vencido por calquera técnica minimamente ben executada, e cando intento facer o mesmo eu atopo un muro porque, curiosamente, non era tan invulnerable como semellaba. A verdade é que, con todo, é bastante divertido. E non podo máis que agradecer aos meus rivais que non fuxan ao atopar un desafío tan baixo.

Após máis dun mes sen xogar, volvín un sábado pola noite, que é cando soe haber máis europeos, e atopei un rival con pouco máis de 100ms de ping, algo nada habitual. Escollín a Terry Bogard, Iori Yagami e Brian Battler, mentres que o meu rival levou ao trío de New Faces. E gañei! A miña segunda vitoria da historia no modo en liña deste xogo. No desquite, repetín personaxes contra outro equipo rival e tamén obtiven a vitoria. A partir de aí fun rotando personaxes para dar máis variedade, pero a miña dominancia era total. Era capaz de prever cando ía saltar e castigalo sen medo, caía en todas as pequenas trampas que poñía, non era capaz de romper a miña estratexia de repetir sempre o mesmo ataque, etc. Seguimos así ata que xuntei dez vitorias consecutivas e marchei durmir. Non me gustou tanto estar sempre do lado gañador, coido que prefiro unha merecida vitoria contra un rival superior entre unha ducia de derrotas.

Eu vou máis a modo que todo iso, e xa me custa saber que número lle falta a 8 + 9 para chegar a 23. Mais, pouco a pouco, fun capaz de resolver os crebacabezas máis doados e aprender algúns trucos, como que a intersección entre dúas cifras que suman 3 e dúas cifras que suman 4 ten que ser, obrigatoriamente, un 1. Pero logo de superar unha ducia dos máis sinxelos decateime de que tardaba moito tempo en cada un. Non é que tivese nada en contra de pasar o tempo resolvéndoos, máis ben semellaba que non estaba a facer algo ben de todo. Decidín entón empregar o botón que autocompleta coas posibilidades para cada casa, de xeito que xa non tiña que adiviñar (ou calcular, como lle chaman os que saben do tema) que para chegar a 22 con tres díxitos diferentes só se pode facer con 5 + 8 + 9 ou con 6 + 7 + 9, e se xa hai un 7 na liña en cuestión e unha casa non pode ter un 9, pois xa queda resolta esa suma sen ter que pensar nada. E nese intre, pode haber unha fervenza de valores que case se enchen sós e, inda que resultan moi satisfactorios de poñer, non esforza para nada a aritmética mental.

Armado con esa ferramenta, saltei directamente ao problema máis complicado, deixando atrás máis dun cento sen completar; quería saber como de complicado, e divertido, sería con esa gran axuda. No comezo, parecía bastante trampa, xa que só me tiña que limitar a atopar as casas cun único número. A continuación, pasei a facer inferencias doadas para seguir enchendo o taboleiro. Cando tiven que ir máis aló, notei que a miña falta de experiencia era considerable e topei cuns escenarios que non era capaz de resolver. Foi entón cando acudín ao sistema de pistas, que non só indica como avanzar se non que tamén explica o motivo. Nalgúns casos, simplemente saber sobre que lugar podía actuar xa era abondo; noutros, mensaxes como “aplicar forza bruta” deixábame máis confuso que antes. Xa sen vergoña nin honra, cuspín por riba das miñas credenciais de xogón e resolvín case todo o que me restaba con esas guías directas. Vitoria! Non?

Non! Quería superar o desafío coa axuda dos cálculos das sumas e nada máis. Por non repetir o mesmo problema, tentei o penúltimo, pero preto do fin decateime de que non encaixaba. Non daba coa solución, así que pedín papas para localizar os erros. Dende aí foi doado chegar ao final, pero coa mesma insatisfacción logo de estar tres horas xogando (sumando todos os curtos intervalos). Non me dei por vencido e conseguiría dúas vitorias nos outros dous desafíos “moi difíciles” sen erros nin axudas directas. Foi divertido, pero máis Sudoku que outra cousa, polo menos do xeito que xoguei eu. Éntranme as dúbidas de se serei capaz de xogar unha versión física sen axudas de ningún tipo, quizais empregando unha folla de anotacións para calcular as posibles maneiras de chegar a cada resultado.