The Lord of the Rings: Adventure Card Game
Este ACG do Señor dos aneis é unha dixitalización do meu querido LCG. A meirande parte das críticas negativas fan fincapé neste feito e en que se tratan de experiencias semellantes pero que se perde moita da graza da versión física. Iso foi precisamente o que me chamou a probalo nestas alturas, porque coas cartas de verdade podo xogar sen pantallas e xa existe unha versión dixital totalmente fiel que non me interesa, por moito que non teña os encordios innegables derivados de preparar, mover e gardar cartóns.
Comecei polos titoriais, indispensables para comprender as mecánicas. Resultan algo lentos e aburridos por máis que veñan estruturados coma unha aventura con vellos coñecidos como Bilbo, Arwen ou Rossiel. Todo está narrado con voces e as cartas falan cando entran en xogo ou muda algo no taboleiro; supoño que aproveitaron o aforro nos debuxos para dar ese toque extra. O primeiro que me chamou a atención é que é moito máis simétrico que o orixinal, coas forzas de Sauron tamén empregando unha man de cartas e un número de recursos. Trátase dun sistema diferente co que poderemos interactuar pero, polo menos de comezo coa miña pouca experiencia, non se diferencia moito da clásica baralla de encontros botando cartas ao chou.
Para o seguinte paso decidín comezar cunha “aventura” centrada na batalla dos Vaos do Isen. Non foi a mellor das ideas, e a mala interface dos menús non axudou, porque é unha épica en moitos actos coas personaxes indo dun lado a outro do río, con diferentes obxectivos en cada escena, unha baralla que se esgota demasiado cedo… demasiadas pezas móbiles para ser a primeira aproximación. Non me serviu para comprender mellor as mecánicas, inda que fun sobrevivindo ata a confrontación final, na que as forzas inimigas retiráronse na primeira quenda sen ter eu moi clara a razón. Vitoria! Supoño?
Pero non me quixen quedar aí. Cunha baralla composta por min e liderada por Arwen, Gimli e Tom Took, vencín á primeira os cinco episodios da primeira das tres campañas en modo normal (é dicir, fácil). Aí xa entendín mellor as diferenzas coa versión analóxica e como, polo menos neste caso, a acción de viaxar deixa atrás a todos os inimigos, polo que non é preciso deixar a mesa baleira. Pero claro, a principal diferencia é que aquí é o programa o responsable de facer todo o mantemento automático, polo que é máis difícil de interiorizar que está a pasar en cada escenario (non é o mesmo que, de súpeto, aparezan catro arañas ou que teñamos que buscalas a man na baralla). Parte da épica pérdese dese xeito, xa que me centro máis nos problemas inmediatos e non teño tantas miras do futuro. Obviamente é cousa da falta de horas e que non me puxen nas dificultades máis elevadas, onde haberá que pensar mellor cada acción.
Tamén supoño que será cousa de desbloquear máis cartas para xogar nos niveis elevados. Claramente o xogo foi pensado para ter moreas de cartas e cobrar eternamente da base xogona namentres teñan contido novo, pero desa idea hoxe non queda nada e o xogo xa está definitivo para sempre. O cal non quere dicir que non haxa que desbloquear cartas, xa sexa coas moedas que obtemos tras cada partida ou con condicións particulares de cada heroe. Dese xeito, inda que o número de aventuras non semella moi alto, poderemos pasar moitas horas escollendo os diferentes heroes para diferentes aventuras, probando cartas situacionais ou fracasando no nivel máis complicado. Neses aspectos diría que ten bastante percorrido, pero se non fora pola comodidade da virtualización preferiría estar a xogar ao LCG enriba dunha mesa. Inda non sei que farei, pero non teño unha opinión negativa desta conversión, como tampouco a tiña das aventuras dun só xogador do Hearthstone.