Un orgulloso xogo feito con RPG Maker, debería dicir. Ao contrario que outros deseños, coma o To The Moon, aquí non se agocha nin un pouco o seu uso, empregando incluso os actores por defecto, outorgándolles unha nova personalidade. Eu non controlo case nada dese mundo, mais foi positivo este encontro, e esta lectura, porque coido que trocaron o prexuízo que tiña respecto a tomar ese tipo de atallos gráficos. Supoño que é o típico curtocircuíto mental que me protexía de traballos non moi finos, xa que teño algúns na miña colección protagonizados polo mesmo extraterrestre porque era parte duns debuxos ofertados de balde para o desenvolvemento de videoxogos, e ningún deles era moi apetecible. Hoxe en día, co tema da intelixencia artificial xenerativa, mudo o meu prexuízo para eses casos que sexa capaz de detectar.

Atopei tamén satisfacción nas mecánicas de combate por quendas, inda que manteñen a estrutura dos derivados do Dragon Quest, rara é a habilidade que non ten algún efecto secundario interesante, polo que, nas pelexas máis longas, teremos que administrar ben os seus efectos para obter a vitoria antes de que os inimigos acaben co noso grupo, un pouco ao estilo do Etrian Odyssey. As penúltimas batallas foron bastante intensas e divertidas (e aprendín agora que hai unhas secretas e máis desafiantes logo de rematar o xogo, por se fico con ganas de máis) pero antes dos créditos intuín que a verdadeira identidade do inimigo final era o pai do heroe e decidín perdoar a súa vida. Non sei como cheguei a tal conclusión. A historia ata ese punto estivo entretida, ante todo cando comeza a xogar cos destripes obvios para dar unha reviravolta e provocar a sorpresa. Todo moi simpático, resumido, agradable e sen contido dubidoso.

David Gold morreu dous meses antes da publicación deste disco; é complicado non escoitar todo o traballo en torno a ese feito. Tamén é devastador atopar o club de fans do grupo no que a súa nai fai acto de presenza e agradece as lembranzas do seu fillo. David Gold xa non está neste mundo, pero as súas pegadas e bágoas provocadas tardarán moito en desaparecer.

A primeira vez que o arranquei, xoguei durante tres minutos, vin que iso non era para min e o desinstalei sen contemplacións. Varios meses más tarde, volvería a el, quizais porque me daban mágoa eses dous logros solitarios que apareceron simplemente por lanzar o xogo, e non deixaría a consola durante os seguintes noventa minutos. O xogo non cambiaría, pero abofé que o meu estado mental si. Ten graza que intente escapar de meter máis horas no Brotato para rematar en algo similar, pero peor. É o poder da novidade dixital, sobre a que teño sentimentos opostos cando se trata de acumular cousas físicas, porqué aí son moitísimo máis moderado do que se pode entrever na listaxe de xogos deste inmenso diario.

O caso é que atopei outro xogo derivado do Vampire Survivors pero máis sinxelo e peor feito. O primeiro que chama a atención é que hai que premer un botón para disparar, o cal ten certa lóxica porque hai integrada unha barra de cansazo e igual queremos parar de cando en vez. Falso. Non atopei ningún caso no que non sexa máis eficiente, e cómodo, manter o botón apertado constantemente. Logo de matar algúns bechos, subiremos de nivel, onde poderemos obter, por exemplo, melloras para os nosos ataques elementais ou cando facemos un crítico. Que non temos ataques elementais ou posibilidades de crítico? Pois nada, esas opcións non serven para nada. E hai moitas condicionais dese xeito que non compensan escoller sen os prerrequisitos, porque non sería a combinación definitiva inda que apañemos despois o que a provoca. A excepción é o que fai que os críticos poidan rexenerar os puntos de vida, peza fundamental para obter vitorias nos niveis máis elevados. Inda que é unha mellora de rareza alta, pode aparecer tan cedo como na primeira subida de nivel, e tampouco semellar ser tan infrecuente como pode parecer.

Pois así, empregando a personaxe que empeza con posibilidades de crítico, a mellora que engade un disparo máis e algunha arma dun único disparo inicial (a que estoupa é máis destrutiva, pero non deixa ver nada no campo de batalla) conseguín as vitorias precisas para dar o xogo por rematado, sempre que saíse a mellora de curación por crítico que dixen antes, porque é fácil perder a concentración entre tanto inimigo e só se nos permiten uns poucos erros antes de dar a partida por perdida. Case todo isto pasou no segundo día de xogo, que tamén sumou preto de dúas horas. Moito máis que abondo para coñecer ben todas as súas carencias e escribir un pouco sobre el aquí.

Dun xeito similar a como a historia perde forza porque somos conscientes de que sucede en soños, moitos das outras grandes decisións mecánicas tampouco rematan de encaixar de todo. Para comezar, optaron por un modelo dual de xogo de rol e roguelike. Unha derrota permite retomar o capítulo dende o comezo, con bastantes das melloras persistidas pero non todas, ou tamén comezar dende o comezo nese mesmo estado. Honestamente, non entendo moi ben esa decisión tan rara; volver ata o comezo soa aburrido, xa que os primeiros soños case non teñen dificultade sen as melloras persistidas e xa coñecemos o que vai acontecer na historia, polo que semella un tedio pasar por todo outra vez. Pola outra banda, xa existe un modo pesadelo para os que busquen un desafío maior, e podería encaixar aí un modo roguelike total que obrigue a comezar dende cero cada vez. Eu só perdín unha vez, pos bastante pouco, no capítulo 5, máis que nada por incluír unha parella de baixo nivel como acompañantes no lugar do meu dúo habitual. Foi cousa de repetir os encontros con outras personaxes e máis coidado, e de aí xa cheguei ata o final. Tampouco tiven derrotas no capítulo do modo desafío que desbloquea á protagonista de Alba: A Wildlife Adventure. Logo quixen xogar con ela, pero non valía a miña partida gardada no último capítulo (porque nesa liña temporal non a desbloqueara, supoño) nin aparecía se xogaba outra vez dende o comezo (porque seica só aparece no cuarto episodio); non sei, outra decisión rara do deseño para solucionar problemas inexistentes.

Todo isto é bastante mágoa porque, de verdade, hai unha xoia á que tiñan que sacar brillo. O comezo prestoume moitísimo, co bonito da animación, o valor de poñer unhe protagoniste non-binarie, as actuacións de voz, o sinxelo pero emocionante da proposta narrativa e incluso a inclusión das mecánicas de tácticas no lugar de facer unha novela visual. Os primeiros combates, se poden recibir ese nome, son suaves para ir collendo ritmo pouco a pouco, pero ao final é un caso de maximizar a economía de accións non deixando moita marxe á rival para golpear de volta, algo complicado ás veces porque os rebotes que poden coller as pelotas ao permitir calquera ángulo de disparo son incalculables.

Todos eses puntos negativos que comento non fan máis que confirmar o moito que gustei da idea e, inda que non o pareza, tamén das curtas tres horas e media que xoguei. Con todas as súas limitacións e erros, penso que será un xogo que, se ben é probable que non o volva instalar, estou seguro de que non o esquecerei.

Os primeiros niveis son doados, como non podería ser doutro xeito, e animan a correr a toda velocidade, rebotando de inimigo en inimigo e abusando dese incremento esaxerado de velocidade cando arrasamos cun inimigo facendo pinchacarneiros. Isto último é algo que só fixen nese comezo, xa que nos sucesivos mundos hai que andar con pés de chumbo a non ser que coñezas estupendamente a contorna, cousa imposible nunha primeira pasada e que, moitas veces, é máis complicado por mor da pequena área de visión e efectos como a neve que non deixan ver case nada, polo menos na miña versión emulada nunha pantalla moderna. En ningún momento alucinei cos gráficos e, de feito, atópoos máis feos e confusos que espectaculares. Realmente, non creo que variara ese criterio por moito que me retrotraia tres décadas, mais coido que hoxe podo apreciar mellor esa música dos niveis acuáticos que escoitei con atención por primeira vez.

O que seguro que non apreciaría tan ben con dez anos é o elevado da dificultade. No comezo acumulei bastantes vidas e, inda que morría de cando en vez, o contador non deixaba de subir. Pero chegou un punto, en torno ao cuarto mundo, que os números cambiaron de sentido, achegándose perigosamente a cero. Máis ou menos fun apañando, ata que chegou o quinto mundo e vin a triste pantalla de derrota. E máis triste fiquei eu ao decatarme que perdín progreso e que tería que repetir os últimos e complicados desafíos, xa que non podemos viaxar libremente ao lugar de gardar partida en mundos anteriores, tendo que superar uns poucos niveis antes. O peor de todo é que empezaremos de novo con cinco vidas, que non foron abondo para avanzar ata Candy e persistir o avance. Así que me paseei varias veces polo nivel inicial ata acumular máis de vinte vidas. Conseguín chegar ata o sexto mundo, onde vin reducidas de novo as vidas a cero. Repetín o granxeo de bananas e, esta vez si, foi abondo para rematar o xogo.

O último nivel é contra o xefe crocodilo, ten varias fases e rompe cos doados que eran ata ese punto os xefes de cada mundo, sendo case fases de bonus. Inda que percorrín todos os niveis para chegar ata aí, a porcentaxe de completeza deixaba ver que me faltou moito por xogar. En realidade, para maximizar ese número hai que atopar todos os segredos en cada recuncho, moitos dos cales semellan case imposibles sen axuda. Eu quedei contento coa experiencia ata entón, cheo de experiencias moi intensas pola dificultade dos niveis e apreciando moi ben toda a variedade atopada ata entón. Sen dúbida, precisaba de toda a miña vida lúdica previa para gozar axeitadamente deste primeiro Country. Supoño que nalgún intre continuarei a saga coa segunda parte, ou quizais volva antes un pouco ao Marsupilami para comparar mellor ambas experiencias.

Con todo iso na cabeza, arranquei de novo o xogo, con ánimo de xogar só por primeira vez na miña vida. Probei primeiro o modo “mestre”, onde sucesivas loitas contra o sensei fai aprender novas habilidades á personaxe escollida, inda que tamén poderá aparecer por aí o Joker para mandarnos de novo ao comezo. A idea está ben, e coido que está pensado como un modo máis desafiante que o normal, pero tamén é menos variado ao non ter moitos rivais e algo frustrante. Por tanto, volvín ao menú principal para xogar o clásico contra a computadora. Curiosamente, tamén en contra de todos os canons habituais do xénero, non hai nin un indicio de historia, nin no manual. Simplemente escollemos unha personaxe, loitamos contra outras, cada unha do seu país e, no caso de vencer contra todas, aprenderemos unha nova habilidade. Nunca saberemos por que loitan, quen construíu esas plataformas tan altas e pequenas onde se loita ou como diantres fan para subir ata aí arriba.

Xoguei tres partidas nese modo co brasileiro, un tal Bob de pel escura, grandes músculos e pano na cabeza. Os seus ataques son lentos e poderosos, e o meu plan consistía en sacar de paseo os puños por arriba e agardar que algún conectase para obter tres puntos de maneira doada. Normalmente o rival decidía bloquear ambos, algo bastante doado porque tardaban como catro segundos en chegar, pero nese intre era posible aproveitar a súa recuperación para tentar encaixar algún golpe máis rápido a continuación. Non era bonito, pero máis ou menos funcionaba. Namentres avanzaba dese xeito polos combates, pensei en que só era unha estratexia válida porque o xogo así o quería. Por poñer un exemplo, como xogadores poderemos manter premido un botón para esquivar automaticamente todos os ataques, sen excepcións, coa contraprestación de que calquera agarre contra nós non poderá ser evitado. Obviamente esa técnica podería ser usada polos rivais, no lugar de bloquear, e castigar duramente os meus ataques. Non foi así, e conseguín chegar tres veces ata a xefa final, a suíza Boro, obtendo a vitoria na terceira, tamén porque incorporei novos ataques ao meu repertorio. Algunha esperanza quedaba no meu corazón, pero non houbo nin unha imaxe especial de Bob celebrando o éxito, moito menos un final ao estilo Street Fighter II.

Ía frear aí. Pero se me deu por dar un novo paseo con Leon, o español, esta vez no modo “mestre”. Foi como a noite e o día, comparado con Bob. Este ten ataques rápidos que funcionan como “contras”, gañando inmediatamente tres puntos se golpean cando o rival está atacando. Non é nada complicado acertar con elas, e se non rematei o modo mestre foi porque o Joker, o personaxe ruso especial, está trampeado para non poder ser contraatacado, o cal supoño que é unha solución dos desenvolvedores para atallar esta estratexia máis poderosa. Se o soubera antes, non pasaría tanto tempo con Bob e faría uns combates máis habilidosos xa dende o comezo. O español non repite aparición na secuela, así que, cando a xogue, terei que buscar outra personaxe equivalente porque, claramente, ese si que era o meu estilo.

O primeiro é que precisa conexión a internet para funcionar, xa que vai a un servidor alleo para poder montar os puzzles. Iso quere dicir que algún día deixará de funcionar para sempre, e ata diría que non ten ningún incluído na aplicación polo que, de aquí nuns anos, serán uns bytes totalmente inútiles. Pola outra banda, o que descarga semella ser un modelo tridimensional, en base ao cal constrúese o nonograma en si. E a semellanza entre o padrón poligonal e a solución do crebacabezas deixa bastante que desexar, tanto no deseño coma na dificultade. A idea de que permita buscar “calquera” cousa é boa, pero se, en xeral, o debuxo non é moi atractivo e o desafío case inexistente, pois pouco queda.

E ese pouco que queda é a interface e os controis. Xogando na Steam Deck hai unha morea de área desperdiciada e non e cómodo visualmente, especialmente nos máis grandes de 15x15, perde moito comparando co 25x25 que resolvín nunha pantalla máis pequena dun móbil. Non hai un sistema de control que non sexa co rato (ata no Picross Galaxy do móbil puxeron unha cruceta) e non funciona ben o de marcar un segmento consecutivo cun único trazo, xa que un mínimo tremor que nos faga pasar dúas veces pola mesma casa fará que se marque e desmarque de maneira inmediata.

En resumo, semella un prototipo dunha aparente boa idea pero que fracasa unha vez probado. Non me sorprendería saber que foi todo feito con intelixencia artificial e que sexa bastante complicado de modificar o comportamento do código.

Neste caso hai que golpear un pingüín cun bate de béisbol, que sairá disparado máis ou menos lonxe dependo do ángulo que apliquemos… e das melloras que merquemos. Porque basicamente o xogo, igual que os equivalentes de Kongregate, consiste en repetir ese pequeno bucle para obter moedas coas que multiplicar os efectos que impulsan o pingüín. Nin sequera entendín todos e aumentaba un pouco ao chou tras cada lanzamento, reiniciando rapidamente se non conseguía un bo ángulo de saída e tentando rebotar o máximo posible para gañar algúns metros extra, inda que normalmente fora o de menos; coido que se volvera xogar, con ánimo de acadar a vitoria o antes posible, case investiría unicamente no bate. Con todo, é cuestión de tempo chegar á illa coa pingüín femia obxectivo (outra pista de que o xogo mira con nostalxia ao pasado), porque cada avance mercado é significativo.

Eu tardei menos dunha hora. O xogo pode continuar para mellorar a marca ou para acadar os diversos logros. Curiosamente, non me saltaron en Steam aqueles que definitivamente conseguín e, se xa tiña pensado non forzar polos que me faltasen, iso foi o sinal definitivo para confirmar que non quería xogar máis. Inda está en certo desenvolvemento activo, cunha comunidade con pulo que, entendo, non xogou hai dezaoito anos aos orixinais sobre os que se construíu este. Ou iso, ou teñen moita nostalxia, porque aquí hai ata microtransaccións de pago que fan o xogo máis doado. O recadado vai para financiar a futura secuela. Agardo que esa traia novidades curiosas, pero non teño moitas esperanzas.